Banner

R.E.M.

Live at the Olympia

7.0
Nick Delafontaine - 09 november 2009


Warner, 2009

Om het in een Radioheadiaanse (Radioheadesque? Afgeleid van Radiohead zijnde?) discussie te gooien: het is een interessant gegeven om een gigantisch publiek vijf dagen inkijk te geven in je repetitie, maar of je daar dan ook geld voor gaat vragen? Versta ons niet verkeerd: 'Live at the Olympia' is geen ordinaire repetitie geworden. Het is een gewone set, en we kunnen ons nauwelijks voorstellen dat de heren Stipe, Buck en Mills hun repetitiehok binnenstappen en eventjes 39 quasi afgewerkte nummers schijnbaar perfect jammen.

Maar het is wél een optreden zonder pakweg 'Losing My Religion', 'The One I Love', 'Imitation Of Live' en hun tien daaropvolgende Grote Hits geworden. Is dat erg? Zeker niet, R.E.M. heeft de gewoonte om na elke tour een dvd te werpen, en het is heus niet nodig om elke twee jaar als enige verandering te tellen hoeveel wallen Stipe er heeft bij gekregen onder zijn al dan niet oranje, zwart of blauw geverfde ogen.

Nee, dan veel liever het soort album dat 'Live at the Olympia' is geworden. Een liveplaat die grosso modo op te delen valt in enerzijds vroege versies van 'Accelerate'-nummers (vaak heel slechte ook, zoals 'Disguised', een premature en volledig mismeesterde 'Supernatural Superserious'), anderzijds niet eens opnieuw aangeklede - ze klinken vandaag nog exact hetzelfde als twintig jaar geleden - maar daarom niet minder fantastische nummers van toen R.E.M. volop bezig was een eigen geluid te kneden uit de aanwezige voorbeelden. Op 'Disturbance At The Heron House' hóór je ze The Byrds werkelijk ontgroeien.

Eerste vaststelling: 'Accelerate' is een merkbaar betere cd geworden dan 'Around The Sun' - dat hebben we u destijds al verteld - maar het gros van de nieuwe nummers valt licht uit tegenover het oude werk. 'Accelerate' zelf staat stevig en klinkt vooral stabieler dan de albumversie, maar vaak is het toch allemaal net te ééndimensionaal. Vroeg gedateerd nu Bush bijna een jaar president af is? Het zal er wat mee te maken hebben.

Radioheadiaanse discussie twee: volgens de erven Yorke luister naar je een album in zijn geheel. Valt iets voor te zeggen als je zoals bij 'In Rainbows' met het bepalen van de volgorde van de nummers alleen al twee weken zoet was. Maar 'Live at the Olympia' duurt 39 nummers en klokt af op 151 minuten. Dat is fantastisch, maar als je geen olijke werkloze of student bent, vind je nauwelijks tijd om de pareltjes écht te ontdekken. Selectie is ook een kwaliteit, quoi? Pakweg 'On The Fly', 'Little America' en '1.000.000' zijn geen clusterbommen van nummers, en halen op die manier een beetje de flow uit het werkstuk.

Nu goed, laat ons vooral niet voorbij gaan aan de absolute pareltjes die op 'Live at the Olympia' staan. 'Drive' en 'Electrolite' horen bij de bekendste songs, maar zijn daarom niet minder goed. Ook 'Second Guessing', 'Pretty Persuasion' en 'Worst Joke Ever' zijn fantastisch, maar het was pas echt een blij weerzien - als ware het Steve Fossett die thuiskwam alsof hij even om een pak sigaretten was geweest - met het waarachtig sublieme 'Maps And Legends' (van 'Fables of the Reconstruction'), 'Driver 8' ('Fables of the Reconstruction') en 'Cuyahoga' (nee, zo voorspelbaar zijn we niet, van 'Life's Rich Pageant').

Iemand vertelde ons deze week dat R.E.M. zo weinig evolueert. Laat 'Live at the Olympia' een bewijs van het tegendeel zijn. 'Carnival Of Sorts' klinkt alsof de jaren '60 terug zijn, maar met een tekstschrijver die geen tonnen LSD van doen heeft om mystiek uit de hoek te komen. 'Harborcoat' is gejaagd, maar op een andere manier als dat op Accelerate het geval was, daar hoor je een ander soort band on the run. Dat 'I've Been High' ervoor zorgt dat we twee uur later nog in een hoekje zitten te janken zegt veel over de intensiteit van de band en de boven alles staande kwaliteit die na 25 jaar nog steeds overeind staat. En over ons jongemeisjeskarakter. R.E.M. en R.E.M. alleen, we zijn er jaren zoet mee.

www.remhq.com
www.myspace.com/rem
E-mailadres Afdrukken