Banner

Hacride

Lazarus

9.0
Tom Hamelrijckx - 25 mei 2009


Listenable

Eind 2007 in de Vaartkapoen. Een vriend en ik zakten af naar Molenbeek om er Divine Heresy aan het werk te zien, de toen nog kakelverse band van Dino Cazares (ex-Fear Factory). Nadat we de auto veilig in een ondergrondse parkeergarage hadden achtergelaten, stapten we een nog zo goed als lege concertzaal binnen. Op het podium waren vier mannen druk in de weer met hun instrumenten. Volgens de flyer die we aan de ingang kregen, konden die gasten wel eens deel uitmaken van Hacride, een band afkomstig uit het Franse Poitiers.

Half negen. De lichten werden gedoofd. Het geroezemoes in de zaal verstomde. Hacride begon aan een half uur durende show die voor eeuwig in ons geheugen staat gegrift. De manier waarop de band haar nummers bracht, was werkelijk fenomenaal. Na het optreden zijn we dan ook als een bezetene de merch stand ingedoken om hun laatste plaat ('Amoeba') en een shirt te bemachtigen. Sindsdien hebben het album én het shirt ettelijke rondjes gedraaid in respectievelijk onze cd-speler en de wasmachine.

Sinds kort ligt 'Lazarus' in de winkelrekken, het derde studio-album van Hacride. Na enkele luisterbeurten wordt al meteen duidelijk hoezeer Hacride geëvolueerd is. Opener 'To Walk Among Them' trakteert ons namelijk op een dik kwartier progressieve death metal (Gojira meets Meshuggah meets Dream Theater) van de bovenste plank. De band had er overigens gewoon drie afzonderlijke songs van kunnen maken, maar besliste uiteindelijk om er één lang werveltergend werkstuk van te maken.

De vooral riff-gerichte sound van Amoeba heeft plaats moeten ruimen voor lang uitgesponnen songstructuren, die de kwaliteiten van de band extra in de verf zetten. Samuel Bourreau kan zich, met zijn uiterste inventieve drumpatronen (gaande van bliksemsnelle blasts tot het meer harmonieuze cimbalenwerk), moeiteloos meten met de gevestigde waarden binnen het genre.

Na het stevigere beukwerk van 'Act Of God' is het de beurt aan Adrien Grousset om zijn trukendoos bovenhalen. 'Lazarus' wordt door een lekker flamencoritme op gang getrokken en ontaardt in een ronduit fantastisch riff- en schreeuwfestijn. Het Engels van Samuel Bourreau mag dan wel van een zeer hoog it-is-I-Leclerc-gehalte zijn, brullen dat die vent kan...

Terwijl diezelfde Bourreau op 'Phenomenon' juist geteld vier minuten en vierenveertig seconden de tijd krijgt om op adem te komen, haalt ook de rest van de band de voet van het gaspedaal. Het resultaat is een ronduit adembenemende brok sludge waarop het apocalyptische gekrijs van Colin Van Eeckhout (Amen Ra, Kingdom) niet zou misstaan. 'A World Of Lies' en 'Awakening' zijn dan weer iets melodieuzer van inborst. Nochtans bevatten beide songs voldoende venijn om een roedel hongerige wolven het zwijgen op te leggen. Afsluiter 'My Enemy' gaat tenslotte verder waar 'To Walk Among Them' was gebleven, en biedt tien minuten gecontroleerde chaos die zelfs de stijfste plank kan doen headbangen.

U hoort ons ongetwijfeld afkomen: 'Lazarus' is een ronduit fenomenaal album, waar werkelijk niets op aan te merken valt. De enige reden waarom de plaat niet met de maximumscore aan de haal gaat, is dat we er rotsvast van overtuigd zijn dat Hacride nóg beter kan. Het is lange tijd triestig gesteld geweest met het Franse chanson, maar we zijn ervan overtuigd dat het weer de goede kant opgaat met onze zuiderburen.

www.hacride.com
www.myspace.com/hacride

E-mailadres Afdrukken
 
Hacride
Listenable Records / 2009

Recensies:
Lazarus
Amoeba

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST