Banner

Ra Ra Riot

The Rhumb Line

7.0
Pieter Colpaert - 28 september 2008



Drie jaar geleden slaagde Arcade Fire erin om op magistrale wijze hun verdriet te verwerken in wat nog steeds een van onze favoriete platen van dit decennium mag heten: Funeral. Op 'The Rhumb Line' probeert Ra Ra Riot, een debuterend indiegroepje uit New York (bestaan er eigenlijk nog indiegroepjes buiten New York ?) hetzelfde te doen met het verlies van hun drummer en muzikale drijfkracht, John Pike. Een echte rouwplaat met slepende weeklachten is het echter niet geworden, eerder een hulde waarbij de droefnis vooral in de teksten doorschemert. Muzikaal blijft het vaak springerig en up-tempo, te danken aan de stuwende ritmes en het enthousiaste en vurige spel van cello's en violen.

Lang op voorhand werd er al een buzz gecreëerd rond deze cd, die voornamelijk voortkwam uit de uitstekende livereputatie die het vijftal geniet maar waar we hier in België nog geen getuige van mochten zijn. Jammer, want we hebben zo het voorgevoel dat sommige songs live wel eens dat extra sprankeltje vuur zouden kunnen gebruiken. Slechts een sprankeltje, want de meeste songs zijn al vurig genoeg om ons ook op plaat helemaal te bekoren. Neem nu opener 'Ghost Under Rocks', dat met zijn zware drums, jagende violen en grootse melodie haast de proporties van een hymne aanneemt. Een echte klepper om mee te openen, en het verschroeiende tempo blijft ook aangehouden: 'Each Year' zou kunnen omschreven worden als Vampire Weekend met strijkers, op 'St. Peters Day Festival' wordt er naar hartelust (en succesvol) met tempowissels geëxperimenteerd. Het goede is dat de groep zich hierbij niet volledig in doelloos experimenteren verliest, maar oog heeft voor fijne melodieën, waarbij The Shins meer dan eens voor ons geestesoog springen.

Het eerste rust- en griefmoment komt er met 'Winter 05', een nummer waarbij de violen plots lijken te huilen, de sfeer van schimmige kerkhoven door de lyrics waart en zanger Wes Miles treurend "If you were here / Winter wouldn't pass quite so slow" herhaalt, bijna als een mantra. Ook in het volgende nummer en onze persoonlijke favoriet 'Dying Is Fine', blijft de dood nadrukkelijk aanwezig, met lyrics die haast volledig geleend zijn van het gelijknamige gedicht van E.E. Cummings. Hier zit de instrumentatie echt perfect en wordt het zware thema lichtvoetig, haast vrolijk behandeld in een uiterst meezingbaar refrein. Geweldig nummer, maar bekijk vooral ook de voortreffelijke geanimeerde clip eens.
Dit is instant happiness voor het hele gezin, en dat voor een song over de dood. Puik werk!

De eerste helft van de cd is dus zondermeer voortreffelijk, maar nadien weet het album de verwachtingen toch niet meer helemaal in te lossen. 'Can You Tell' en 'Oh La' zijn geen slechte nummers, maar ze schurken gevaarlijk tegen de middelmaat aan. Daar horen we net iets te veel een groep die zijn trucje die ene keer te veel herhaalt. 'Too Too Too Fast' blijft wel in je hoofd plakken, maar hoe catchy het nummer ook mag zijn, het kan niet verbergen dat dit synthesizer-deuntje, een dappere poging tot dansbare indiepop, het zwakke broertje van de plaat is. Ook afsluiter 'Run My Mouth' is geen slechte song, maar allesbehalve memorabel. Gelukkig is er nog 'Suspended In Gaffa', een schitterende Kate Bush-cover die ze volledig naar hun hand zetten, met subtiele, grappige hints naar het stemgeluid van Bush, wanneer Miles zijn stem eventjes laat overslaan.

Als de band het niveau van de eerste helft had aangehouden, hadden ze moeiteloos vier sterren of meer gehaald. Desondanks blijft dit een sterke debuutplaat van een groep die nog véél groeimarge heeft. We kijken er in elk geval al naar uit om hen in een van onze Belgische concertzalen te mogen begroeten.

http://www.rarariot.com
http://www.myspace.com/rarariot

E-mailadres Afdrukken
 
Ra Ra Riot
Barsuk / 2008

Recensies:
The Rhumb Line

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST