Banner

Emmylou Harris

All I Intended To Be

9.0
Steven Vervaet - 01 juli 2008

Warner, 2008

Next stop: Dachau! Eerlijk? Tijdens onze meest cynische, misantropische momenten op tram, trein of metro zouden we het nog niet erg vinden ook. Gelukkig zijn daar nog innemende, bladgouden vrouwenstemmen om zelfs de verderfelijkste kankergezwellen van gedachten over onze collega-aardbewoners uit onze hersenpan te branden. Shannon Wright, PJ Harvey, Beth Gibbons, Alison Krauss,…: geen uitzaaiing is hen te veel, maar de doeltreffendste muzikale chemotherapie van het moment komt op naam van Emmylou Harris te staan. De zilverharige, ongekroonde koningin van de country lonkt op haar eerste soloplaat na 'Wrecking Ball' (1995) naar haar country- en folkroots uit de jaren '70 en het resultaat heeft de troostende gratie van een hofdans in een sprookjesachtig bos die Tim Burton graag op pellicule had vastgelegd. 'All I Intended To Be' is intiemer en authentieker dan eender welk fotoalbum en laat je middels dertien muzikale kiekjes met vergeelde, rafelige randjes een nostalgische afdaling maken naar een universeel verleden, een sepiakleurig tijdperk dat zichzelf in al z'n verleidelijke elegantie en hartverscheurende schoonheid fictieve allures aanmeet.

Wie als een jagershond achter de hype rond Fleet Foxes aanrent en ook deze grande dame terloops op de luisterstapel legt, dient evenwel gewaarschuwd te worden. De klassieke country van Harris heeft niet de indie cred of de hipheidsfactor die jeugdigere altcountry-adepten met Band of Horses, My Morning Jacket of Silver Jews associëren. Meer zelfs, voor sommigen zal de traditionele countrysound van deze plaat even oubollig klinken als het bruingerookte behang van het kaarterslokaal van enkele 60-plussers. Wie zich echter openstelt voor de tijdloosheid van zijdezacht harmoniërende stemmen en al even innig verstrengelde akoestische gitaren, zal merken dat 'All I Intended To Be' meer is dan zomaar een theekransje.

Een countrymonument zijn heeft zo z'n voordelen. Harris is niet alleen behept met een stem die in een rechtvaardige wereld oorlogen zou kunnen beëindigen, maar ze beschikt eveneens over een vriendenkring vol bevlogen rasmuzikanten. Net zoals Harris bij Neil Young de wind steviger door de prairie liet waaien, wordt Harris prachtig vocaal bijgestaan door o.a. de zusjes McGarrigle, Dolly Parton en Buddy Miller. De overige muzikanten wieden al het onkruid uit de songs tot de essentie over is. Zo struint Harris in 'Shores Of White Sand' door de branding terwijl galmende gitaren en keyboards het zand laten opwaaien. In de verte duiken Robert Plant en Alison Krauss de duinen in.
De titel van de plaat lijkt dan wel te wijzen op gemiste kansen en onbenut gelaten mogelijkheden, maar de songs zijn stevige strohalmen waaraan we ons graag vastklampen. In het van Jude Johnstone geleende 'Hold On' trekt Harris ons met veel souplesse uit het mentale drijfzand en uit Tracy Chapmans 'All That You Have Is Your Soul' wordt een zalvende psalm gehouwen waarin ze clementie verleent voor al onze zonden. "Down to the river to pray", zingt Alison Krauss, maar wie vergiffenis zoekt, kan dus ook gewoon 'All I Intended To Be' beluisteren. U vermijdt er tevens natte voeten en een snotvalling mee.

Ook in de andere songs, een subtiel afgewogen mix van eigen werk en covers, laat ze diepe voetafdrukken achter in het rootslandschap zodat we nergens het spoor bijster raken. Verwacht geen dansende derwisj, maar een zacht schuifelende engel in het maanlicht. Zo struint ze de frustraties uit haar lijf in 'Moon Song' van Patty Griffin en lonkt ze melancholisch in de gebarsten achteruitkijkspiegel in 'Broken Man's Lament', een zelfgeschreven bitterzoete parabel over de troostende kracht van muziek. Tijdens 'Sailing Around The Room' verlaat ze zelfs de begane grond van het aardse bestaan en zweeft ze op een fijngeweven tapijt van gitaar, steel en accordeon en de zuchtende stemmen van de zusjes McGarrigle.

Op haar nieuwe plaat wordt Emmylou Harris echter nooit een schim. Daarvoor is 'All I Intended To Be' te verankerd in haar roots uit de jaren '70 en '80. Meer dan ooit vormt de country van Harris een helend medicijn in vergelijking met de doorzichtige placebo's van mindere godinnen, een lepeltje suiker voor bij de bittere pil dat nergens stroperig wordt. "The road is long and the road is rough", zingt Harris in 'Not Enough', maar wie zich bij de hand laat nemen door deze plaat, zal merken dat de levenswandel al heel wat draaglijker wordt.

E-mailadres Afdrukken
 
Emmylou Harris

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST