Banner

The Raconteurs

Consolers of the Lonely

9.0
Aaren Van de Maele - 19 mei 2008

Third Man/XL Recordings, 2008

Wat The Von Bondies enkele maanden geleden ook mochten beweren: Jack White is een fenomeen! De man heeft op 32-jarige leeftijd al meer klassieke platen op z'n naam staan dan menig oude knar aan het einde van z'n carrière, en dat terwijl er sinds het succes van 'Seven Nation Army' nog eens miljoenen mensen op z'n vingers staan te kijken. Met z'n mede-Raconteur Brendan Benson liep het wat anders: hoewel die ook al enkele pareltjes op z'n conto mocht schrijven, liet het wispelturige grote publiek hem wat links liggen, zodat The Raconteurs voor velen de eerste kennismaking met z'n behoorlijk zoetgevooisde stem was. Een kennismaking die hen nog lang zou heugen overigens, want toen The Raconteurs hun duivels in 2006 voor het eerst ontbonden, kregen ze prompt het imago van supergroep aangemeten, en daar konden we eerlijk gezegd wel inkomen; zelden zo'n pracht gehoord als ze in 'Tonight' of 'Steady as She Goes' tentoonspreidden. Hun onwaarschijnlijke straffe versie van Sonny Bono's 'Bang Bang (My Baby Shot Me Down) op Werchter 2006 doet ons bloed nog kolken. Broken Boy Soldiers heeft dan ook lang onder ons hoofdkussen verbleven.

Wanneer White en z'n ex-vrouw Meg (of is het nu toch zus, we kunnen niet meer volgen) vorig jaar met hun witte strepen Icky Thump uitbrachten, wreven we ons al in de pollekes, niet enkel omdat het de zoveelste lekkere brok van The White Stripes was, maar vooral omdat, volgens onze logica, de nieuwe van The Raconteurs niet lang meer kon uitblijven. We googelden dan ook geregeld naar meer info omtrent datum van verschijnen, maar de bits zwegen, en zelfs ons geliefde Wikipedia hield de lippen stijf op mekaar. En dan ligt daar plots vanuit het niets 'Consolers of the Lonely' in de platenbakken, stelt u zich onze verbijsterende kop maar eens voor (of doet u dat misschien maar beter niet).

Diezelfde avond nog, tja we weten met onze spaarcenten soms geen blijf, kregen we die kamerbrede grijns niet meer van ons gezicht: The Raconteurs hadden het hem weer geflikt. Never change a winning team, dus teert 'Consolers of the Lonely' net als z'n voorganger vooral op het contrast tussen Bensons rustige bardenstem en White's oerschreeuw, en, het dient ook wel eens gezegd, op de fundementen die bassist en weirdo Jack Lawrence en drummer Patrick Keeler weer eens zo stevig legden. En dan zijn er natuurlijk ook nog die heerlijke gitaren.

Zo maakt opener 'Consoler of the Lonely' meteen duidelijk waar The Raconteurs staan: mijlenver boven de rest van het pak. Als een krolse kater kromt de gitaar zich rond de heerlijk stuurse melodie, Lawrence lijkt volledig uit de maat te kloppen, maar mept in feite de hele concurrentie op een hoopje. We zouden er haast lyrisch van worden. Meer van hetzelfde, zij het een nano-ietsje (dat is dus echt héél weinig) minder sterk is 'Salute Your Salution', een bom testosteron die in uw gezicht spat voor u er erg in hebt, dit moet gewoon luid staan. Het openingstrio wordt dan nog volledig fantastisch door 'You Don't Understand Me', een soort nummer dat wij al lange tijd niet meer gehoord hebben, en we vragen ons eigenlijk wel af waarom, want wanneer Benson na White's pakkende begin invalt komen onze haren overeind te staan. Kippenvel zoals we het nog niet vaak hebben gehad. Overigens heeft één van de groepsleden, u mag eens raden dewelke, met 'The Switch and The Spur' ook een stuk 'Icky Thump' binnengesmokkeld. Ook al zo'n nummer waarbij we volledig uit ons dak gaan.

Enkele nummers doen het wat minder op onze playlist, in deze volgorde: 'Hold Up' vinden we nét iets makkelijk, 'Old Enough' nét iets te vrijblijvens en 'Many Shades of Black' nét iets te schizofreen, maar indien u het nog niet doorheeft: het is maar nét. Snel vergeten en vergeven, want met 'Top Yourself' wringen ze zo'n deuntje uit hun vingers waar wij nooit genoeg van krijgen. Denk The Rolling Stones met drank, veel drank. De climax wordt echter bewaard tot het einde, met 'Carolina Drama', een oude legende (nu ja, dat zijn ze natuurlijk altijd) die op zo'n manier gebracht wordt dat we tegelijk over de grond rollen van het lachen en een traan wegpinken bij het aanhoren van zo veel pracht. Wat hét is weten we niet, maar dat The Raconteurs het hebben, dat staat vast.

http://www.myspace.com/theraconteurs



E-mailadres Afdrukken