Banner

Karate

595

8.0
Wouter Lamon - 29 november 2007


Er zijn zo van die bands die van bij hun debuut uitpakken met een origineel geluid en zich vervolgens uit de naad werken door maanden aan een stuk te toeren, maar toch niet het publiek bereiken dat ze verdienen. Eén van die bands was Karate, een band die zowel in haar eigen Verenigde Staten als in Europa enkel een vrij kleine, maar devote fanschare kon uitbouwen.

Karate begon eigenlijk als een soort arty indierockband met jazz- en emo-invloeden (en denk nu alsjeblieft niet aan het soort bagger dat momenteel "emo" genoemd wordt; houd liever bands als Fugazi en vooral Slint voor ogen). Na hun derde plaat, het fantastische 'The Bed Is in the Ocean', kwamen de jazzinvloeden echter meer en meer op de voorgrond, terwijl de stempel van Slint minder en minder duidelijk werd. Deze combinatie van jazz en rock leverde pareltjes op als 'Unsolved' (onzes inziens de beste plaat die ze ooit gemaakt hebben), 'Some Boots' en 'Pockets'. Na dat laatste album kreeg Geoff Farina,de zanger/gitarist en eigenlijke bezieler van de band, steeds meer en meer last van zijn oren, zodat Karate er in 2005 een punt achter zette, onder luid misbaar van de fans…

En nu, twee jaar later, ligt er weer een plaat van het trio in de rekken: '595'. Helaas geen nieuw werk, maar een registratie van hun 595e optreden, dat plaatsvond in het Stuk in Leuven godbetert! Op het hoesje van '595' valt het volgende te lezen: "We've heard countless live recordings of the 694 shows we've played between 1993-2005, but this recording of #595 is surely our favorite." Na het plaatje te hebben beluisterd, kunnen wij het enkel eens zijn met de band.

Ok, de ware fan heeft alle nummers op '595' sowieso al in zijn bezit, maar dat wil niet zeggen dat deze plaat het aanschaffen niet waard is. Eerst en vooral is dit album een verzameling van een aantal van de beste songs die Farina en co hebben uitgebracht voor 2003. 'The Roots and the Ruins', 'Original Spies', 'Sever', ... Het doet altijd deugd om deze nummers opnieuw te beluisteren. Daarbij komt ook nog dat Karate, zoals het een jazzband betaamt, op het podium graag improviseerde. Nergens zijn Farina's solootjes hetzelfde als op de originele nummers, en hier en daar werd zelfs de structuur van de nummers lichtjes aangepast. Dat is het duidelijkst bij de monumentale afsluiter 'Caffeine or Me', een nummer dat op Karates debuutplaat "slechts" een kleine zes minuten duurde, maar hier tot tien heerlijke minuten werd uitgerekt.

Op zich zou enkel dit al een reden zijn om deze plaat te kopen, maar hét sterke punt van deze liveplaat is het geluid. Dat is bijzonder vreemd, aangezien het een heuse krachttoer is om het subtiele geluid van een band als Karate live accuraat weer te geven, maar Joachim Glaude slaagde daar op die ene avond in 't Stuk wonderwel in. "Het geluid is hier beter dan op hun originele platen!" riep een huisgenoot ongelovig toen wij '595' voor het eerst in onze cd-lade hadden gemikt, en wij moesten hem gelijk geven. Glaude heeft namelijk gezorgd voor een heerlijk warm geluid, waarbij bas en gitaar speels om elkaar heen krullen, en Geoff Farina's betoverende croon daar perfect bovenuit steekt.

Tel dit alles bij elkaar op, en u weet eigenlijk al genoeg. Karates afscheidscadeau is verplichte kost voor zowel de diehard fan als de geïnteresseerde newbie, die in dit album de perfecte introductie vindt tot een band die steeds te veel op de achtergrond is gebleven. Kopen dus. U moest al weg zijn!

E-mailadres Afdrukken