Banner

Haste The Day

Pressure The Hinges

7.0
Tom De Moor - 15 april 2007

'Pressure The Hinges' is ondertussen al het vierde album van dit christelijke metalcoreproject (het lijkt nog steeds een contradictio in terminis), hoewel het bijna leek alsof 'When Everything Falls' geen vervolg meer zou krijgen. Op 30 december 2005 nam zanger Jimmy Ryan immers afscheid van de band en startte de zoektocht naar een nieuwe frontman, wat vaak synoniem staat voor het begin van het einde. Twee maand later vonden de overige vier met Stephen Keech echter de perfecte vervanger. Keech was tevoren actief bij het evenzeer devote New Day Awakening en zag de overstap naar de grotere podia best zitten. De nieuweling werd door de fans al gauw warm onthaald (het feit dat hij over een vollere zangstem beschikt dan Ryan en minder sissende grunts uitstoot zal daar wel voor wat tussen zitten) en dus staat de groep er naar eigen zeggen nu sterker dan ooit.

Het grootste struikelblok bij de vorige albums is ook hier nog niet volledig overwonnen: Haste The Day heeft nog steeds geen duidelijke keuze gemaakt welke richting het uit wil. Alweer laveert de groep in enkele nummers tussen toegankelijke rock en hardere metal. 'The Oracle' begint bijvoorbeeld met doomladen grunts, schakelt over op een Linkin Park-achtig refrein en smijt er als intermezzo nog een retro gitaarsolo tussen: een bont allegaartje zonder samenhang dus. Ook de titeltrack kan de zware strofen met de brave refreinen niet counteren en verliest zo het opgebouwde effect. 'Needles' lijkt een logischer verloop te kennen, maar bij het inzetten van de tweede helft loopt het toch alweer spaak en wordt een heel andere melodie verder uitgewerkt. Genietbaar materiaal, maar het lijkt alsof twee helften van verschillende nummers aan elkaar geplakt werden.

Beter vergaat het 'Vertigo'. Deze track respecteert nog steeds het patroon van de diepe grunts die toegankelijker gezongen refreinen verbinden, maar maakt meer werk van de overgangen, zodat meer van één geheel sprake is. De les wordt dus toch langzaamaan geleerd. Een extra troef is dat 'Pressure The Hinges' meer variatie biedt dan de voorgaande albums. 'Servant Ties' is grotendeels in zangstem opgenomen met wat functioneel geschreeuw om hardere accenten te leggen. Ook 'Stitches' schakelt naar een lagere versnelling en laveert zo in de buurt van nu-metal, wat de stem van Ryan goed laat uitkomen. Met 'The Minor Prophets' springt de band op de kar van 30 Seconds To Mars, wat best nog aardige emocore oplevert. Door het gebruik van vocoders en een abjecte riff brengt het eerste rustpunt 'Janet's Planet' dan weer een lichte variant van prog-metal. Gewapend met een goth-toets neemt 'Chorus Of Angels' zoals het een afsluiter betaamt bombastischere vormen aan, maar gaat hierin net niet te ver.

De special edition trekt het nog drie nummers langer, maar biedt enkel met het snelle 'In Memory' nog enige meerwaarde. De demoversie van 'Sea Of Apathy' gaat de mist in door de geforceerde en bij momenten zeer ontoonvaste vocals. Een klad van 'Chorus Of Angels' irriteert aanvankelijk mateloos door een irritante synthloop en verschilt voorts bitter weinig van wat tien minuten eerder al te horen was.

Haste The Day zal wel steeds in de schaduw van grotere namen als Alexis On Fire blijven staan, maar heeft na een kritieke fase gelukkig toch vooruitgang geboekt. Wat we op 'Pressure The Haste' te horen krijgen, is allerminst vernieuwend en nog niet helemaal foutloos, maar weet als geheel toch een uur te boeien. Jimmy Ryan laat duidelijk een nieuwe wind waaien doorheen het collectief. Laat de banden tussen hem en de groep nog wat verder rijpen en dan zou het met de vijfde plaat wel eens recht in de roos kunnen zijn.

E-mailadres Afdrukken
 
Haste The Day
Century Media / 2007

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST