Banner

The Rakes

Ten New Messages

8.0
Marc Goossens - 29 maart 2007


Een paar jaar geleden waren we nog o zo blij dat er een nieuwe generatie, frisse gitaarbandjes was opgestaan. Bands als Franz Ferdinand, Maxïmo Park, Bloc Party, Kaiser Chiefs en The Futureheads waren echter amper het clubcircuit ontgroeid, of ze kregen al prominente plaatsen toegewezen op de affiches van de grootste festivals. Dat leidde niet alleen tot een platenverkoop die de aanvankelijk begrote aantallen ruimschoots overschreed, maar ook hoge verwachtingen wanneer er een nieuwe plaat werd aangekondigd. Men kan zich dan ook afvragen hoe het komt dat zoveel bands struikelen over die 'moeilijke tweede'. Ligt het aan de bands zelf, omdat ze het té goed willen doen en zo snel mogelijk willen bewijzen geen eendagsvliegen te zijn, of ligt het aan ons, omdat we hen de tijd niet gunnen om rustig te groeien en zelf te ontdekken wie of wat ze werkelijk zijn?

The Rakes debuteerden in dezelfde periode als Maxïmo Park en The Futureheads. Ondanks enkele sterke singles (zoals '22 Grand Job' en 'Work, Work, Work (Pub, Club, Sleep)') en een eersteling ('Capture/Release') die niet moest onderdoen voor die andere debuten, stond (en staat) het Londense viertal nog steeds in de schaduw van hun generatiegenoten. The Rakes, afkomstig uit dezelfde scene als The Libertines en Razorlight, laten zich echter niet van de wijs brengen, en kiezen er ook op de tweede plaat voor in de eerste plaats hun zin te doen. Als tussendoortje verscheen vorig jaar nog de single 'All Too Human', de echte opvolger van 'Capture/Release' ligt sinds vorige week in de winkels. In tegenstelling tot de vorige keer deed de groep voor deze plaat geen beroep op Paul Epworth, hij moest immers plaats maken voor Jim Abbiss en Brendan Lynch.

Opvallend is dat ook op deze plaat de teksten erg belangrijk blijven. Zanger Alan Donohoe maakt er een sport van - meer nog dan Paul Smith van Maxïmo Park -zich te laten fotograferen met zijn neus in een boek, en kan het zich dan ook niet veroorloven uit te pakken met een paar onnozele kattenbelletjes en karamellenverzen. De songs van 'Ten New Messages' hebben zelfs een gemeenschappelijk thema, namelijk communicatie, een begrip dat in deze zo ruim mogelijk moet geïnterpreteerd worden. We leven in een tijd waarin we in no time naar welke plaats ook ter wereld kunnen reizen en converseren met mensen aan de andere kant van onze aardbol. Tegelijk is dit een tijdvak waarin onze contacten oppervlakkiger zijn dan ooit, we elkaar beoordelen (en veroordelen) op uiterlijk (of imago) en we in onze medemens vaak eerder een potentiële belager zien dan een mogelijke vriend.

Als geheel klinkt dit album minder ruw, maar wel - ondanks de diensten van twee producers - evenwichtiger dan haar voorganger. Na een eerste reeks beluisteringen waren we nog niet echt overtuigd, maar na een tijdje betrapten we onszelf er steeds vaker op dat we enkele songs van 'Ten New Messages' liepen te neuriën of (zelfs) te zingen. Opener 'World Was a Mess But His Hair Was Perfect' was wel meteen raak. Het nummer, oorspronkelijk geschreven voor een defilé van Christian Dior (en hier van een kwartier teruggebracht naar vijf minuten), illustreert hoe Joy Division had kunnen klinken met Bowie of Richard Butler van Psychedelic Furs achter de microfoon. Andere songs die het 'm deden van bij het begin waren 'Little Superstitions' (dat qua productie neigt naar cleane Libertines en Strokes), het snedige 'Down With Moonlight' en de catchy, erg dansbare single 'We Dance Together'.

De aanhouder wint echter, en ook nu weer werd ons geduld beloond. Ook al telt 'Ten New Messages' een paar minder sterke tracks ('Time to Stop Talking' is net iets te veel tamme Billy Idol, en 'On a Mission' is zo gedreven dat het zichzelf voorbijsnelt), na een tweede serie doorgedreven draaibeurten zijn we ook gevallen voor 'Suspicious Eyes' (de post-7/7-song, inclusief politiek correcte rapper), 'When Tom Cruise Cries' (The Rakes vermomd als Pulp), 'Trouble' en het rustig naar zijn einde voortkabbelende 'Leave the City and Come Home', waarin het hoofdpersonage de jachtige stad laat voor wat hij is en terugkeert naar huis, in 'nowhere town'.

Niet iedereen is even blij met de (al bij al toch lichte) koerswijziging van The Rakes. Op deze plaat brengen ze echter muziek die wij erg graag hoorden in de jaren '80 en - behoudsgezind als we zijn - nog steeds graag tot ons nemen. Een briljant meesterwerk is 'Ten New Messages' natuurlijk niet geworden, wel een heel erg leuke plaat!

E-mailadres Afdrukken
 
The Rakes

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST