Banner

David Karsten Daniels

Sharp Teeth

8.0
Didier Vanoverbeke - 08 februari 2007


Het is al lang geen geheim meer dat veel klassemuzikanten, soms zelfs letterlijk, in de obscuriteit leven. Dat een verhuis naar een label met een grotere naambekendheid wonderen kan doen, weten we ook al langer. Daarom ook zullen we de dag van vandaag meer weten over een artiest als David Karsten Daniels dan over andere liedjesschrijvers die soms na meerdere decennia pas echt ontdekt worden. Die eindeloze queeste naar meer goeie muziek van soms zeer duistere individuen vraagt veel tijd, maar gelukkig maken sterker belichte labels als FatCat het ons iets makkelijker.

Tot vorig jaar was David Karsten Daniels vooral een muzikale zwerver. Zoals velen probeerde hij een klassieke opleiding te verzoenen met het moderne, ondergrondse muziekwezen. Na een paar lo-fi experimenten en het vormen van een artiestencollectief, is er nu dus zijn vierde album, al zal het voor velen onder u slechts een eerste kennismaking zijn.

'Sharp Teeth' is een plaat die veelvuldig verwijst naar Daniels' thuisbasis, North Carolina, en het zuidelijke deel van de States in het algemeen. Hierbij komen enkele verschillende aspecten aan bod. Zo vinden we bijvoorbeeld referenties naar spiritualiteit en soms ook naar blinde religiositeit. Het spirituele wordt muzikaal vooral geuit door een soort geïmproviseerd koor waar Daniels te pas en te onpas gebruik van maakt. Hét toonbeeld hiervan is ongetwijfeld opener 'The Dream before the Ring That Woke Me.' Hier zwelt het gezang steeds verder aan, inclusief meerstemmigheid, tot alles vervaagt en enkel de strijkers overblijven.

Daniels heeft voor dit album heel wat hulp gekregen van gelijkgestemde artiesten, waardoor hij een uit de kluiten gewassen band van een twintigtal mensen achter zich heeft geschaard (wat ons meteen doet denken aan het meest recente album van onze goede vriend Danielson). Bij dit collectief horen heel wat gitaren, blaas- en slaginstrumenten, die vaak als een soort contrast worden ingeschakeld na een van Daniels' zangpartijen. Bij een nummer als 'Beast' vinden we dezelfde formule terug: een ingetogen monoloog die uitmondt in een free-for-all met meerstemmig gezang ('You're gonna have to look the beast in the face'), uitbundige gitaren (men vergeeft het u vast als u even aan Explosions in the Sky denkt), synthesizers en slagwerk.

Zo komen we op indirecte wijze ook bij het thema religie terecht. 'Jesus and the Devil' combineert lyrisch simplisme met een zwaarwichtige achtergrond. Wij speculeren dat dit nummer, met teksten als 'I saw Jesus and the devil / they looked just the same' een polemiek vormt tegen het christian dominionism in de VS. Het mag zeer simpel lijken, en dat is het in zekere zin ook, maar als we Admiral Freebee op dergelijke dingen niet afstraffen, hoeven we dat hier heus ook niet te doen. Vooral omdat de jazzy tussenkomsten van het koperblazerskorps fel te smaken zijn .
'American Pastime' is het snelste nummer op deze plaat, maar dat zegt eigenlijk niet veel (het tempo ligt op 'Sharp Teeth' ongeveer even laag als in een erbarmelijke b-film). Het is wel de song die het dichtst aanleunt bij het concept 'popmuziek,' met een strak ritme en een hoekige structuur. 'Scripts' is dan weer de trage, emotionele tegenhanger, met een sterke vocale performance (denk: Jeff Mangum) en een Waitsiaanse tussenkomst van de blaasinstrumenten met pianobegeleiding.

David Karsten Daniels' nieuwe plaat zal niet onmiddellijk in het oog springen, vooral bij mensen die na Sufjan Stevens en Devendra Banhart al verzadigd zijn. Wie 'Sharp Teeth' echter wat tijd geeft, zal merken dat hier een zeer eerlijk en vaak origineel artiest aan het werk is. Ook als we alle polemische zwaarwichtigheden wegnemen, blijft er nog heel wat over om af te kluiven. Vooral daaraan is de klasse van Karsten Daniels te herkennen.

E-mailadres Afdrukken
 
David Karsten Daniels
FatCat / 2007

Recensies:
Sharp Teeth

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST