Banner

Keith

Red Thread

6.0
Xavier-Pascal de Baerdemaecker d'Overyse - 08 augustus 2006

Een beetje van alle markten thuis zijn, is best meegenomen, maar té veelzijdig zijn, is soms een nadeel. Vraag het maar aan de vier van Keith, alweer een nieuw bandje uit Engeland dat vastbesloten is de wereld te veroveren. De stijlen en genres die de band aankan en etaleert op haar debuutplaat zijn haast niet te tellen. Jammer genoeg blijken de songs onderling een beetje last te hebben van een soort muzikale smetvrees, zodat de groep zich bij het samenstellen van de tracklist liet leiden door het principe 'één song, één stijl'. Het maakt van 'Red Thread' een soms te gevarieerde plaat, waar niet echt een lijn in zit, en als geheel bijgevolg niet tot aan het eind kan blijven boeien.
Keith - het wereldrecord idiote groepsnamen werd bij deze weer verpulverd - bestaat uit zanger en toetsenman Oli Bayston, bassist John Waddington, drummer Johnny Winbolt en gitarist Mark Nicholls. De vier studeerden in Manchester, en bleven achteraf in de Noord-Engelse industriestad hangen om van daaruit een gooi te doen naar de eeuwige roem met hun eclectische sound.

'Red Thread', hun eerste langspeler, is een plaat waar heel wat mensen al een tijd naar uitkeken. Het kwartet kan dan ook al enkele fraaie adelbrieven voorleggen: de EP 'Hold That Gun' werd vorig jaar erg enthousiast onthaald. Bovendien werden niemand minder dan Simian en Herbert bereid gevonden om tracks van 'Hold That Gun' te remixen, waarmee meteen een erg solide brug werd geslagen naar het dance-publiek. Ook bij onze zuiderburen heeft Keith echter een voetje voor: de groep coverde ondermeer 'La Ritournelle' van Sébastien Tellier. Onze favoriete Fransman lijfde de band meteen in als begeleidingsgroep voor zijn Engelse optredens.

We zeiden het al: te veelzijdig zijn, kan soms een handicap worden. Keith spreekt liefhebbers aan van verschillende genres en de verwachtingen waren dan ook overal erg hoog gespannen. Aanvankelijk was het de bedoeling een nieuwe EP op te nemen, maar omdat er echter voldoende materiaal voorhanden was (en de vier groepsleden het er maar niet over eens raakten wat wel en wat niet op de plaat mocht) werd besloten er een volwaardige langspeler van te maken.
'Red Thread' laat de luisteraar kennismaken met alle kleuren, die kameleon Keith wel eens durft aan te nemen. Van een echt groepsgeluid kunnen we dan ook moeilijk spreken, daarvoor is de plaat te divers. Maar wie met een open geest naar deze plaat luistert, zal hier zonder moeite een handvol pareltjes opdiepen.

De mensen die hadden gerekend op een pure popplaat, een volbloed dansplaat of een heropleving van de Madchestersound zullen slechts ten dele hun gading vinden tussen de elf songs. Wie nog nooit iets gehoord heeft van Keith zal na opener 'Back There' en het van de eerste EP opgeviste 'Hold That Gun' zelfs meteen denken dat dit de zoveelste Smiths-kloon in de rij is. Niets is minder waar, dat maken de 21ste-eeuwse folkpop van 'Killing Me' en het erg groovy 'Mona Lisa's Child' meteen duidelijk. Het zijn niet de enige trucjes uit Keiths arsenaal. Ook het bezwerende 'Unsold Thoughts' draagt meteen onze goedkeuring weg, net als 'Gunshot Revelry' (twee stemmetjes die de strijd aangaan met de gitaar uit de intro van Radioheads 'Subterranean Homesick Alien') en de efficiënte danspop van 'Faces'.

Daarna verslapt onze aandacht. Wat hierna volgt, is namelijk meer van hetzelfde: met 'Leave It Now, For Now' en 'You' gaat het tempo dan wel de hoogte in, het blijven toch 'maar' versnelde versies van wat we eerder al hoorden. Op de songs afzonderlijk valt weinig aan te merken, maar waar we na een tijdje toch wel op afknapten, was het monotone en beperkte stemgeluid van Oli Bayston. Daarom alleen al kwam het instrumentale 'The Miller' als een welgekomen verfrissing. Jammer genoeg kreeg het nummer de voorlaatste plek toebedeeld, ergens halfweg de tracklist had een serieus verschil gemaakt. Toch willen we Bayston niet helemaal afschieten, want het is net dankzij zijn stem dat er op dit afwisselende plaatje toch nog één constante zit.

In het leven draait het erg vaak om keuzes maken, en knopen doorhakken is iets wat Bayston, Waddington, Winbolt en Nicholls in het vervolg dringend moeten leren. Als 'Red Thread' één ding bewijst, dan is het wel het feit dat er enkele stijlen zijn die de groep als gegoten zitten en andere dan weer minder. Fuck de verwachtingen van jan en alleman dus en go in 't vervolg your own way!

http://www.keithonline.com
http://www.myspace.com/keiththeband

E-mailadres Afdrukken
 
Keith
Lucky Number Music / 2006

Recensies:
Red Thread

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST