Banner

The Raconteurs

Broken Boy Soldiers

8.0
Steven Vervaet - 24 mei 2006

Remember a time / When all was not fine / and up from the dingy sewers / came four lousy thieves / who flourished like trees / behold The Raconteurs..., zo luidt de aankondiging in het hoesje van 'Broken Boy Soldiers', het debuut van, jawel, The Raconteurs. De band maakt zijn naam meer dan waar, want het tekstje is een prelude op een boeiend vertelseltje dat poppy passages koppelt aan wrange en rauwe leitmotieven. Als een Nolle Versyp in bloedvorm vertellen The Raconteurs hun verhaal met veel kunde en vol overtuiging.

De nog korte geschiedenis van de groep is zo transparant en eenvoudig als een nieuw-realistische novelle. Jack White bracht met The White Stripes enkele uitstekende platen uit en scoorde een immense hit met het tot verfoeilijke meezinger verworden 'Seven Nation Army'. Hoewel The White Stripes erin slaagden om makke herhalingsoefeningen te vermijden, moet White als een respectabel VLD-politicus gedacht hebben dat verandering van spijs doet eten. Samen met de uitstekende singer-songwriter Brendan Benson nam hij een paar songs op, waaronder het fantastische 'Steady, As She Goes'. Sprankelende magie hing in de lucht en wanneer Jack Lawrence en Patrick Keeler van het voormalige White Stripes-voorprogramma The Greenhornes er werden bijgehaald, waren The Raconteurs geboren. White heeft laten verstaan dat deze band niet zomaar een zijproject is, maar een volwaardige nieuwe groep en dat valt ook te horen. Met een licht bloederig gezicht, waar Jason Stollsteimer enkele snijtanden zou voor veil gehad hebben, banen deze uitstekende muzikanten zich als volleerde gauwdieven een weg door de popgeschiedenis. Als Robin Hood en zijn kompanen pikken ze gretig uit het oeuvre van onder andere Led Zeppelin, The Beatles en The Kinks, maar net als de arme bewoners van Nottingham, zal de muziekliefhebber zich verkneukelen bij het horen van de bargoense daden van The Raconteurs, want de songs zijn meestal om duimen en vingers bij af te likken.

Zoals Velver Revolver al heeft mogen ondervinden, is een sterke formatie op papier geen garantie op een hoogvlieger in de praktijk. Net als de recente collaboratie tussen Ellen Allien en Apparat is de muzikale confrontatie tussen de rauwe bluesrock van White en de zoetgevooisde pop van Benson echter wel een sprookjeshuwelijk. Zowel op muzikaal als op vocaal vlak vormt hun samenwerking een zalige symbiose van teder en snedig, van heftig en kalm en van dreigend en troostend. Wanneer White de pas geheelde wonden op je lijf weer openhaalt en het haar op je voorarmen verschroeit, komt Benson als een volleerde verpleger langs met flammazine en pleisters. Supersingle 'Steady, As She Goes' kent u, als muziekminnend mens, al vanbuiten, dus daarover gaan we het niet hebben. Een ander voorbeeld van de geslaagde contrastwerking tussen Benson en White is 'Intimate Secretary': de zoete stem van Benson neemt het op tegen een stevige gitaarpartij, terwijl White zijn compagnon af en toe rust gunt met zijn nerveuze vocalen, die rond een speels orgeltje cirkelen. Ook in het refrein van 'Hands' is de vocale interactie tussen de twee erg geslaagd.

Het mooie aan 'Broken Boy Soldiers' is dat Benson en White elkaar ook de nodige ademruimte gunnen. Zo mag White volledig zijn gang gaan in het fantastische titelnummer, waarin Keeler en Lawrence hun grote waarde bewijzen: het resultaat is een song die zo op 'Led Zeppelin IV' had kunnen staan en waarin White als een nijdige Robert Plant zijn bezwerende mantra's uitspuwt over een ruw landschap van voortdenderende drums, cimbalen en feedbackende gitaren. 'Together' is dan weer een bloedmooi, intimistisch popliedje waarin Benson de hoofdrol opeist, terwijl White zijn partner in crime op de juiste momenten bijstaat. De stuiterende, met venijnige synths geïnfuseerde glamrock van 'Store Brought Bones' bewijst ook dat The Raconteurs niet voor één gat te vangen zijn. Enkel 'Yellow Sun' stelt wat teleur omdat het Lennon-McCartney-gevoel er net iets te dik opligt.

Wie 'Broken Boy Soldiers' gehoord heeft, zal misschien geen wereldplaat achter de kiezen hebben, maar als The Raconteurs een langer leven beschoren zijn dan één plaat, kan die klassieker er zeker nog van komen. In de storm van bandjes die de postpunk en de new wave blijven recycleren, is de op de sixties en seventies-leest geschoeide rock van The Raconteurs een heerlijk windstil moment waardoor we deze zomer nog vaak in de luwte zullen kunnen vertoeven. Mis ze niet op de wei op Oompje Herman!
E-mailadres Afdrukken