Banner

Daft Punk

Human After All

8.0
Markus Niementhaler - 18 maart 2005


Er werd de laatste weken al zoveel gezegd en geschreven over de nieuwe Daft Punk, dat ik me vaak heb afgevraagd of het nog wel nodig is om ook mijn steentje bij te dragen en mijn licht te laten schijnen over 'Human After All'. Wat men ook vindt van deze plaat, het feit dat haast iedereen er een mening over heeft plus het gegeven dat de waardeoordelen zo uiteenlopen, bewijst dat Daft Punk nog steeds een act is die ertoe doet en weinigen onverschillig lijkt te laten.

We hoeven u Daft Punk uiteraard niet meer voor te stellen. In de tweede helft van de jaren '90, toen heel wat dance plots voor een breder publiek aanvaardbaar werd en acts als Chemical Brothers, The Prodigy en Underworld geregeld te zien waren op 'modale' pop- en rockfestivals, staken ook Guy-Manuel de Homem-Christo en Thomas Bangalter hun neus aan het venster. Hun grofkorrelige mengeling van funk, house en techno leek een probaat middel te zijn om de laatste sporen van de op dat moment uitstervende grunge weg te wassen. Hun debuutcd 'Homework' was dan ook het muzikale equivalent van het orgasme van een puber, die voor het eerste de hand slaat aan zichzelf; een nooit eerder geziene en gehoorde eruptie van rondspattend geweld. Vuil en vettig, maar vooral verrassend en héél plezant.
Dat die eerste plaat, met de wereldhits 'Da Funk' en 'Around the World', ook haar schoonheidsfoutjes had en niet altijd even consistent en geniaal klonk, werd later wel eens over het hoofd gezien. Want zoals we soms de neiging hebben om onze kalverliefdes te idealiseren, zo schuilt ook in de muziek het gevaar om al het werk dat verschijnt na een legendarische debuutplaat te meten aan die eersteling. In het geval van Daft Punk had dit voor gevolg dat heel wat fans van het eerste uur zich en masse afkeerden van het met een stevige scheut FM-rock en 'foute' house en synthesizerpop geïnjecteerde 'Discovery'. Wij van onze kant (maar wie zijn wij?) vonden deze tweede plaat alleszins leuker dan de eerste. We beschouwden het dan ook als een goed teken toen we merkten dat iedereen die 'Human After All' al op één of andere manier had gehoord, het een absoluut dieptepunt vond. Anno 2005 klinkt Daft Punk overigens vuiler dan ooit: geen 'One More Time' of 'Digital Love' meer, maar snedige gitaren die bij momenten het tijdperk van de poedel- en geknelde kloten-metal weer even oproept.

Je hoeft natuurlijk niet lang te zoeken naar argumenten om deze plaat helemaal te kraken. Waarom heeft het vier jaar geduurd om een plaatje vol te spelen die afklokt na goed drie kwartier en slechts tien eerder kale, repetitieve dreunen? Wat hebben die twee verwaande Fransen de hele tijd uitgevoerd? Hun centen geteld? Met hun pietje gespeeld? Naar hun navel zitten staren? Tuurlijk niet. Vier jaar tussen twee platen is wel lang, maar zeggen dat er in de tussentijd niet veel gebeurde is de waarheid geweld aan doen. Zo was er de geflopte 'manga-eske' tekenfilm 'Interstella 5555', die in het verlengde lag van 'Discovery'. Bangalter verzorgde de soundtrack van de Franse film Irréversible en de Homem-Christo hield zich een tijdlang intensief bezig met zijn eigen Crydamour-label. En voor wie echt niet zonder kon, was er ook nog het remix-album 'Daft Club'.

Net geen twee maand heeft het duo aan deze plaat gewerkt. Ook dat is voor heel wat mensen een argument om ze af te doen als een hosklos in elkaar gedraaid schijfje georganiseerd lawaai. Quatsch, natuurlijk, want er zijn bands die er jààààren in een studio kamperen om dan tot de vaststelling te komen dat ze in feite een monster van Frankenstein in elkaar hebben geknutseld. Dat 'Human After All' een meesterwerk is, zal u ons niet horen zeggen, maar een draak is het zeker niet geworden. We hadden natuurlijk al zoveel slechts gehoord over deze cd dat het uiteindelijk niet anders kon dan meevallen, maar nu, na de eerste lentedagen en na een tiental luisterbeurten beginnen we alweer behoorlijk verhangen te geraken aan het efficiënte beukwerk van het Parijse tweetal.

Net als op de debuutplaat zijn de meeste tracks nauwelijks de naam song waardig. Er staan negen nummers op 'Human After All' (we tellen het 19 seconden durende 'On/Off' niet mee), maar in feite valt de plaat uiteen in twee stukken: twee keer krijgen we eerst een paar stevige lappen om de oren, om daarna even uit te blazen met een zachtere, mellow track.
Als we hen beschouwen als afzonderlijke nummers, stellen opener 'Human After All', 'Prime Time of Your Life' en single 'Robot Rock' niet zoveel voor. Je moet ze horen in het geheel, en dan blijken ze perfect gecast als aanloop naar uitbarsting nummer één: het indrukwekkende, meedogenloze 'Steam Machine'. De titelsong, 'Prime Time…' en 'Robot Rock' werden opgebouwd volgens hetzelfde, beproefde recept: een d(r)eun die ongevraagd de huiskamer binnenvalt, vervolgens de hele tijd wordt herhaald (en uitgebouwd) en uitmondt in het volgende nummer. Track vijf is het eerste rustpunt. 'Make Love' werd hier en daar wel eens vergeleken met het werk van Air, maar daar kunnen we ons niet helemaal in vinden. Beide bands zijn meesters in hun vakgebied, en dit nummer laat gewoon een andere kant horen van Daft Punk. Hoe proper en braaf het ook mag klinken, zelfs met handschoenen aan zouden de jongens van Air zich hier niet aan wagen. Met 'The Brainwasher', 'On/Off' en 'Television Rules the World' wordt het procédé nog eens herhaald. Zij vormen het opstapje naar 'Technologic', waarna het plots zeer brave 'Emotion' mag afsluiten.

Net als de twee voorgangers is ook 'Human After All' een plaat geworden die we kunnen vergelijken met een bergrit uit de Ronde van Frankrijk: heel wat fraai klimwerk op grote hoogte, maar jammer genoeg af en toe ook een saaie afdaling. Maar alles wel beschouwd hebben we nog veel liever dit, dan een vervelende vlakke rit waarin het peloton nog geen molshoop wordt over gestuurd…
Van de tien mensen die me over deze plaat zullen aanspreken, zullen er negen zeggen dat ik er niks van ken en dat deze plaat een gigantische flop is. Zolang ik me beestig amuseer met 'Human After All', ga ik me daar niks van aantrekken. Bovendien, heeft niet iedereen zo zijn afwijking?
E-mailadres Afdrukken