Banner

R.E.M.

Around The Sun

Matthieu Van Steenkiste - 21 oktober 2004

Her en der is Around The Sun — in de volksmond: “de nieuwe van R.E.M.” — al vergeleken met Automatic For The People, hun absolute hoogtepunt. Dat is wat overdreven, maar wat beide platen verbindt is dat ze een paar van Michael Stipes meest persoonlijke nummers bevatten. Het geeft het album meteen een noodzaak die de laatste R.E.M.-platen ontbeerden. Voor het eerst in tijden lijkt Stipe nog eens iets te vertellen te hebben.

Echt sterk bezig is R.E.M. nochtans niet meer geweest sinds het vertrek van drummer Bill Berry. Ja, met Up vond de groep nog wel een nieuwe invalshoek in het benutten van elektronica en minder orthodoxe manieren om ritmes te creëren (“het M&M-papiertje verfrommelen” en andere verhalen), het leverde echter slechts in de helft van de gevallen ook sterke nummers op. En ook de zomerse glans van Reveal uit 2001 ging al snel vervelen ondanks de erg R.E.M.-achtige single “Imitation Of Life”. Het was dus maar de vraag of de groep anno 2004 nog voor iets meer kon staan dan haar verleden.

Het eerste teken van leven uit het kamp van Stipe en de zijnen sinds dat Reveal (“Bad Day” dat de Best Of-compilatie sierde is een erg oud nummer en telt in deze dus niet) was de protestsingle “Final Straw”. In ware folky en Dylaneske stijl drukte de groep zijn afschuw over de Amerikaanse uitstap naar de Arabische zandbak uit. Het nummer staat ook op Around The Sun, maar vergeet het dat de groep een conceptalbum over de straffe stoten van George Dubya heeft geschreven. Dit is eerst en vooral de meest persoonlijke plaat van Stipe. Mede-oprichters Peter Buck en Mike Mills opereren bescheiden in zijn schaduw.

Al van in opener “Leaving New York” is er weemoed in het spel en tegen de openingszin van “Make It All Okay” (“You threw away the ballast and you rowed yourself ashore”) krijg je wel door dat Around The Sun in hoofdzaak een melancholische en bij momenten zelfs erg bittere break-upplaat is geworden. Een zinsnede als “If you offered me your hand again, I’d have to walk away” laat weinig ruimte voor interpretatie: Stipe is zijn lief kwijt en het doet verdomd veel pijn.

Wij zijn die kerel echter dankbaar, want in tegenstelling tot de laatste Novastar, leidt het hier tot een behoorlijk sterke plaat. Zo komt Stipe zelfs tot één van zijn eerste liefdesliedjes wanneer hij in “High Speed Train” zingt “I’d wrestle you for a spoon inside your sleeping bag/Just us. No war. No hate. No past/It’s real. I’m here. I’m yours. I’m fast.” In “The Ascent Of Man” gaat het dan weer van “I’m so in love I don’t attract.” Er scheelt natuurlijk altijd wel iets.

Het mag dus niet verwonderen dat Around The Sun een ingetogen album werd, dat het in deze herfstige dagen erg goed doet. Enkel in het marcherende “Wanderlust” mag het wat meer up-tempo, elders is het neerslachtig neerhangende hoofden troef, zoals op het erg aan Up refererende “Electron Blue” of op “I Wanted To Be Wrong”.

Voor de tweede keer gaat de groep in zee met een gast-rapper, en op “The Outsiders” brengt Q-Tip (ooit lid van wijlen A Tribe Called Quest) het er een stuk beter van af dan KRS One lang geleden. Het “I am not afraid”-stuk sluit hier perfect aan op het tragische slechtnieuwsverhaal dat Stipe brengt. Samen met “Leaving New York” vormt dit het absolute hoogtepunt van de plaat.

Is Around The Sun dan de wonderbaarlijke wederopstanding van R.E.M.? Een nieuw meesterwerk à la Automatic For The People is het alvast niet, daarvoor zakt de plaat in de tweede helft (“Boy In The Well”, “The Worst Joke Ever”,…) teveel in, is er dan nog weinig memorabels te horen. Niettemin maakt Around The Sun — als eerste R.E.M. in jaren — kans om nog regelmatig eens in onze cdlade terecht te komen. Stipe en de zijnen kunnen het wel degelijk nog, ze moeten er alleen een aanleiding voor hebben. Liefdesverdriet of zo. Blijkbaar.

E-mailadres Afdrukken
 
R.E.M.

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST