Banner

Ed Harcourt

Strangers

Philip Fonteyn - 21 oktober 2004

Er hangt een gemoedelijk, zacht beschonken sfeertje over deze Strangers van de flegmatieke Britse singer-songwriter Ed Harcourt. De man werd zwaar verliefd voor hij aan zijn derde langspeler begon en besloot om dat melodieus van de Zweedse daken te schreeuwen. In één moeite door gooide hij er dan maar twaalf eerlijke en directe songs achteraan.

Harcourt werd van bij zijn debuut al snel tot het selecte clubje van oerdegelijke songwriters gerekend. In 2001 werd de zoon van een Brits diplomaat nochtans genomineerd voor een Mercury Prize voor zijn debuut Here Be Monsters en op de opvolger From Every Sphere stond het kleine radiohitje “All Of Your Days Will Be Blessed”. Sindsdien kreeg de man echter goedaardige buikvlinders op bezoek, ging hij in de Zweedse sneeuw op zoek naar wilde beren, werd in mekaar geslagen door enkele Mexicaanse skinheads en deed het voorprogramma van onder andere R.E.M. en Wilco. We moeten het durven toegeven: onze treinreizen zijn net dat ietsje minder spannend. Al hadden we onlangs weer eens vijf minuten vertraging.

De liefde blijkt deze keer dus niet al te hels te prikken. In tegenstelling tot de schitterende Love Is Hell-platen van Ryan Adams is de toon deze keer dan ook pakken lichtvoetiger. Muzikaal ligt het wél in het verlengde van artiesten als Adams, Buckley of zelfs Drake (luistert u daarvoor vooral even naar het ondergesneeuwde “The Trapdoor”). In het begin werd Harcourt nog onthaald als het Britse antwoord op Tom Waits, maar daar valt op deze plaat toch weinig van terug te vinden.

Nu eens krijgen we op deze derde van Harcourt ronduit euforische pop (“Loneliness” of “Born In The 70’s”) om vervolgens voorspelbaar getrakteerd te worden op een ingetogen piano-ballad (“Open Book”, “Kids (Rise From The Ashes)”). Het klinkt allemaal prima, daar niet van: Harcourt zingt bij wijlen met een erg aangename schuurstem waardoor het haardvuur nog wat harder gaat knetteren. We missen echter bij momenten de weerhaken, de venijnige kantjes in de songs. Ryan Adams met een beter humeur, maar net dat ietsje minder getalenteerd als u wil.

Maar, misschien moeten we inderdaad maar wat minder zeuren en kniezen. “Let Love Not Weigh Me Down” is namelijk een bezwerende song over vallen en opstaan. Het klinkt alsof Ed Harcourt even bij Starsailor is gaan spelen en naar huis kwam met het leukste speelgoed. De titelsong ademt verder de sfeer van een volle balzaal uit: glitterbal tegen het plafond, kleverige dansende koppels daar beneden. Volgens Harcourt zelf een liefdevol Bonnie & Clyde-verhaaltje: “They said it wouldn’t work/you proved them wrong/took on everyone”. Wij hoorden halfweg even de Muppets opduiken, maar u kan het ook op een jeugdtrauma houden.

De eerste single “This One’s For You” klinkt als een blinkende draaimolen met lachende kinderen, hunkerend naar de flosh. Ook wij willen wel meer dan één keer, want het nummer bevat enkele rake zinnen als “would you, could you make a dead man smile/the way you’re on my arm like a brand new scar”. Het vol ruis opgenomen “Something To Live For”, met krakende stoel en iets rinkelend op de achtergrond, grijpt nog het meest oprecht naar de keel. Het klinkt ongetwijfeld geweldig na een erg dronken nacht: de flessen leeg op de grond, de zon die al begint op te komen en de hoop op bakken sneeuw.

Strangers werd geproduced door Jari Haapalainen (zie ook: The Concretes) en opgenomen in de Aerosol Grey Machine Studio in het midden van de Zweedse bossen. Desolaat klinkt de plaat echter nergens. Het is eerder een optimistische plaat geworden, dat had u al door, over dat veelkoppige beest genaamd liefde. Misschien horen we op zijn volgende niets dan hartverscheurende treurzangen over weggelopen droommeisjes, maar als het platen als deze Strangers oplevert mag Harcourt gerust gelukkig zijn in werk en leven. Wel eerst die lidkaart van de Bond Zonder Naam verbranden.

E-mailadres Afdrukken
 
Ed Harcourt
Heavenly Recording / http://www.edharcourt.com
www.edharcourt.com

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST