Banner

DAAU

Tub Gurnard Goodness

9.0
Wannes Verhoogen - 21 mei 2004


Mijn verhouding met Die Anarchistische Abendunterhaltung gaat al zo'n dikke 10 jaar mee. Op vakantie in het zonovergoten zuiden van Frankrijk, hadden mijn ouders met enkele bevriende gezinnen een kleine, idyllische camping gevonden. Verstopt tussen de dorre, uitgedroogde heuvels, aan een riviertje dat zorgde voor een oase aan groen, alwaar ik mij als broekventje mij danig kon uitleven. Kortom, de perfecte pleisterplaats voor wie het niet zo heeft voor drukke stranden, bierbuiken en roodverbrande toeristen allerhande. Zo moet een vijftal Antwerpse jongeren daar ook over gedacht hebben, want ze sloegen hun tenten op diezelfde camping op.
's Avonds, toen ik frisgewassen uit de douche stapte en de camping zich opmaakte voor een heerlijk rustige zomernacht, werd iedereen uit z'n vaste rituelen gehaald door uiterst aangenaam klinkende muziek. Rond een vuurtje hadden de vier gasten en hun (toen nog) zangeres zich geïnstalleerd en oefenden ze oerversies van hun eerste nummers. Niet veel later zat de hele camping verzameld rond hun plekje, met grote bewondering luisterend naar, wat later bleek, Die Anarchistische Abendunterhaltung.
Toen in de loop van het daaropvolgende jaar hun debuut verscheen, werd dat hier dan ook meteen in huis gehaald. De muziek had niets aan kracht of intensiteit ingeboet, integendeel. Nooit klonk klassieke muziek zo modern, met weerhaakje, op het randje van pop en onplaatsbaar in het muzieklandschap. Geheel akoestisch, met een viool, accordeon, cello en klarinet creëerde DAAU een enorm vol en eigen geluid.
Na hun debuut verlegden de Anarchisten hun grenzen, door op de volgende drie langspelers meer elektronica en andere instrumenten toe te laten. Niet dat het slecht werd, maar voor mij was de magie er wat af en geniale stukken muziek als de 'Drieslagstelsel' behoorden tot het verleden. Muzikaal was het zeker nog sterk, ik miste alleen de intensiteit die uitging van het debuut.
Maar Die Anarchistische Abendunterhaltung is terug. Ten zeerste benieuwd naar het nieuwe werk, dat volgens de aankondigingen weer back to basics was, kocht ik dan toch maar 'Tub Gurnard Goodness', om er meteen aan verslingerd te raken. Vanaf opener 'My Goodness! Poetry.' klinkt DAAU weer zoals DAAU moet klinken: een cello die gevaarlijk aanzwelt vanuit het donker, met daarbovenop de andere instrumenten die de klankkleur vorm geven en samen op een onafwendbaar hoogtepunt afstevenen… Om dan weer opnieuw te beginnen. In kleine variaties, steeds met een herkenbaar thema en toch onvoorspelbaar. Op elk moment kan het nummer ontvlammen, opnieuw beginnen of een totaal andere richting uitgaan. Het ene moment zijn ze ogenschijnlijk opgewekt, terwijl ze de volgende seconde weer het grootste gevoel voor drama kunnen vertolken.
Natuurlijk blijven er ook wel restjes over van hun vorige avonturen. Eén enkele keer mag de onvermijdelijke Angelique Willkie de vocale stilte onderbreken of zijn er drums aanwezig. Maar zelfs het reggae/dub klinkende 'Funny Little Feeling' kan mij onder een stralend lentezonnetje ten zeerste bekoren. Ook de cover van Radioheads '2+2=5' is uiterst geslaagd, tenminste als je hem beluistert als een DAAU-song en niet als eentje van Thom Yorke en co.
De songs op 'Tub Gurnard Goodness' mogen in tijdsduur dan wel beperkter zijn dan op het titelloze debuut, het zijn wel 12 parels die ervoor zorgen dat ik deze Antwerpenaren weer tot mijn absolute favorieten reken.
E-mailadres Afdrukken