Banner

Rammstein

Reise, Reise

Matthieu Van Steenkiste - 27 september 2004

Met Mutter leken ze bijna een Ernstig Werkstuk te hebben gemaakt, maar dat wordt op Reise, Reise rechtgezet. Is Rammstein nog steeds een karikatuur? Een volmondig “gelukkig maar” is op zijn plaats. Is Reise Reise weer even fun? Alweer even enthousiast “jaaahaaa!”. En toch waren ze beter in het spoor van hun vorige plaat verder gegaan. Op hun nieuwste botsen de Duitsers af en toe op de grenzen van hun formule.

U zult misschien uw wenkbrauwen fronsen, maar de bombast van Rammstein heeft ons altijd al kunnen bekoren. Wie weet overdrijven we hiermee, maar wij vermoeden in de muziek en optredens van het zestal een voortzetting van de Wagneriaanse traditie van het gesammtskunstwerk. U weet wel: die eenheid van muziek en theater waarbij alles gericht is op het effect bij de toeschouwer. Wij verdenken ze er zelfs heel ernstig van om eerst de pyrotechnics bij hun show te bedenken en er dan pas de bijpassende nummers bij te schrijven.

Op Mutter leken de Duitsers voor het eerst echter ook een ernstige kant te hebben. U mag alweer vinden dat we kort door de bocht gaan, maar wij horen in minstens de helft van die nummers (“Mutter”, “Spieluhr”, …) een conceptplaat over de eerst gekloonde baby. De andere helft is inderdaad het ontzielde klinische beukwerk dat we van hen gewoon waren. Maar dan nog: we konden ons nog voorstellen dat voor een gekloonde baby er ook niet meer dan mechanisch “Rein Raus” kan bestaan. Wat we willen zeggen: voor één keer leek Rammstein ook ergens over te gaan.

Blijkbaar zijn de heren daar zelf van geschrokken want op Reise, Reise is komaf gemaakt met die tendens. Op hun nieuwe plaat sluiten de heren weer naadloos aan bij het oude werk: shockeren om te shockeren. Zo is de mindere eerste single “Mein Teil” geïnspireerd door de moordzaak tegen “De Kannibaal”.

Het beste komt Rammstein nog steeds uit de verf in nummers waarin het ordinaire beuken wordt gecounterd door een melodisch tegengewicht: de accordeon in “Reise, Reise”, de Russische kinderstemmetjes in “Moskau”, … Geweldig is “Amerika” met het hilarische refrein “We all live in Amerika/Coca-Cola, sometimes war” en de geinige conclusie “This is not a love song/i don’t sing my mother tongue”.

Ondertussen hebben we echter ook het véél mindere “Dalai Lama” en “Los” te verstouwen gekregen en ook in “Morgenstern” klinkt de formule een beetje vermoeid. Op het einde pakt de groep dan ook uit met een paar van hun bombastische ballads. En kijk, draaide het op vorige platen nog vaak om seks, hier klinkt het van “Ohne dich kann ich nicht sein” en “Amour” is zowaar een ode aan de niet-aflatende liefde. Ook in “Morgenstern” gaat het van “morgenstern ach scheine auf die liebste meine/sag ihr sie ist nicht alleine”. Het zou bijna teder zijn als het niet op zo’n manier werd gedeclameerd: een “ich liebe dich” dat als een “aufmachen, schnell!” in ons gezicht wordt geblaft heeft ons nog nooit echt ingepakt.

Reise, Reise gaat u niet omverblazen, en grote kunst gaan we het ook niet noemen -- al zijn we niet zeker of hun optredens niet eerder onder “muziektheater” moeten gecatalogeerd worden (u vindt ons op 2 november op een veilige afstand van de vlammenwerpers, maar toch in het Sportpaleis). Niettemin is deze plaat weer goed voor drie kwartier heerlijk Duits amusement. Reise, Reise is uiterst geschikt om even de Teuttoon in u uit te laten. Maar doe hem wel een leiband om.

E-mailadres Afdrukken