Banner

Kabul Golf Club

Le Bal Du Rat Mort EP

Lennert Hoedaert - 09 maart 2012

Zonder zeveren. Kabul Golf Club is niet alleen een golfbaan met negen holes in de woestenij van de Afghaanse hoofdstad, maar ook Belgiës nieuwste noiserevelatie.

Wat is dat toch met België en noise? Ligt het aan de recente politieke chaos, ons drinkwater of is het een protestbeweging tegen de geluidsnormen van onze cultuurminister? Hoe dan ook is het prettig om de laatste jaren zo veel knotsgek kabaal te mogen aanhoren, zeker omdat alle bands hun eigen accenten leggen. En toch hebben Vandal X, Drums Are For Parades, Madensuyu, Kapitan Korsakov, The Rott Childs en Kabul Golf Club twee dingen gemeen: een stevige portie rauwheid en verzet tegen de strakke regulitis die in de popmuziek geldt.

Kabul Golf Club, wiens leden reeds actief waren bij Kindred, The Powerkrauts en Enemy Of The Sun, neigt vooral naar de intense chaos van The Blood Brothers en At The Drive-In. Dat is te merken aan "Fast Moving Consumer Goods", een dijk van een song die zich in alle richtingen smijt. Het nummer komt nog rustig uit de startblokken, maar al gauw zullen een verzengende gitaarlijn -- boordevol snerpende ruis -- en de daaropvolgende tegendraadse riffs je vanaf de eerste dissonante noten bij de kloten grijpen. Rawk!

Ook in opener "Bits Of Freedom" leveren het hyperkinetische drumwerk van Maarten Beckers, de heerlijk vuile bastoon van Joey Sweeck en de snerpende gitaar Jan Beckers een gevaarlijk explosief geheel op. Boenk erop, heet dat. De soms vervormde, maniakale schreeuwen van Florent Peree doen dan weer denken aan Greg Puciato van The Dillinger Escape Plan (om nog zo'n zotte band te noemen). Lekker geflipte boel dus, zeker wanneer abstracte gitaaruitbarstingen (zoals in "Minus 45") door een uitzinnige gitarist in de gehoorgang gejaagd worden. U bent gewaarschuwd!

Vaak steunen de nummers minutenlang op amper één knettergekke gitaarlijn, voorzien van een arsenaal aan gekke effectjes. De nare fysieke bijwerkingen ervan doen vermoeden dat je met je neus aan een andere lijn hebt gezeten. "Demon Days" is het beste voorbeeld van zo'n muzikale uitspatting. Het lijkt wel of er in de studio van Micha Volders (Vermin Twins, ex-El Guapo Stuntteam) een paar katten levend gekeeld werden: zo scherp en nijdig klinken de Beckers' gitaren.

Er is bij de Limburgers een (muzikale) hoek af, for sure, en dat levert een motherfucker van een debuutplaatje -- pardon, plaat! Hoe meer je naar Le Bal Du Rat Mort, hoe beter dit zootje ongeregeld klinkt. Denk aan een uit de hand gelopen bacchanaal waarbij je na de zoveelste pint nog niet genoeg binnen hebt. Deze e.p. doet ons al meteen snakken naar het debuutalbum. Meer van dat lawaaierige lekkers graag!

E-mailadres Afdrukken