Banner

Engelen, duivels en de dood is nabij

The Imaginarium of Terry Gilliam

Dennis Van Dessel - 07 februari 2010

Monty Python and the Holy Grail - Jabberwocky - Monty Python's Life of Brian - Time Bandits - Monty Python's The Meaning of Life - Brazil - The Adventures of Baron Munchausen - The Fisher King - 12 Monkeys - Fear and Loathing in Las Vegas - Lost in La Mancha - The Brothers Grimm - Tideland - The Imaginarium of Dr. Parnassus - enola interviewt Terry Gilliam (Nederlands) - enola talked to Terry Gilliam (Engels)

Ik ben niet snel starstruck, maar toen ik twee jaar geleden de kans kreeg om een babbel te doen met Terry Gilliam, was het toch een beetje van dattum. Gilliam is één van mijn filmhelden, een regisseur die niet in het obligate reeksje "grote regisseurs" past waar Fellini, Kubrick, Scorsese, Bergman en ga zo maar door standaard in vermeld worden, maar zijn films zijn wel altijd zo opmerkelijk, zo gedurfd, zo inventief en individueel dat je er onmogelijk naast kunt kijken.

In 2007, kort nadat 'Tideland' uitkwam, besloot ik de man te interviewen. Zo simpel was het. Ik had er zin in om dat te doen, meer niet. Als schrijver voor een Nederlandstalige filmwebsite uit fucking België, die bemant wordt door een stel enthousiaste (en, laat ons eerlijk zijn, retegetalenteerde) vrijwilligers, is het geen evidentie om zo'n man even te spreken te krijgen, maar what the hell - ik stuurde een mailtje naar de productiemaatschappij die achter 'Tideland' zat met de vraag om de heer Gilliam te spreken te krijgen en... ik hoorde niets. Drie maanden lang kwam er geen antwoord, tot er dan plotseling een mail in de bus zat dat het in orde was - de dag daarop mocht ik om 12 uur 's middags naar een bepaald nummer in Londen bellen en dat was dat. Hoe lang zou het interview duren? Basically zo lang Gilliam er zin in zou hebben. Veel plezier er mee.

Die avond heb ik dus maar als een gek vragen zitten bedenken, zonder zelfs te weten of ik de helft ervan effectief zou kunnen stellen. De volgende dag hing ik 45 minuten aan de telefoon met Gilliam, waarna ik de boel zelf heb afgerond omdat ik geen vragen meer had. Gilliam toonde zich een intelligente, grappige, eerlijke man met wie het aangenaam praten was.

'Volgende week heb ik een vergadering,' wist hij me te vertellen, 'en dan weet ik of we het geld gaan hebben voor de volgende film.' De volgende film bleek 'The Imaginarium of Dr. Parnassus' te zijn, nu bij ons in de bioscoop. Naar aloude traditie heeft Gilliam weer moeten vechten om zijn visie naar het scherm te krijgen, vooral omwille van de dood van Heath Ledger. Maar ook naar aloude traditie heeft Gilliam weer een film gemaakt die alleen van hem had kunnen komen - opmerkelijk, gedurfd, inventief en individueel. Oké, ook vermoeiend en chaotisch, maar het zou geen Gilliam zijn moest er geen hoek af zijn.

E-mailadres Afdrukken
 
Engelen, duivels en de dood is nabij

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST