Banner

The Shield

Seizoen 1

8.0
Vincent Van Peer - 13 januari 2009




Aangezien Canvas zweert bij eindeloze, dodelijk saaie en onderling inwisselbare Britse krimiseries als alternatief voor het door comateuze patiënten zeer geapprecieerde 'Flikken' en VT4 'The Shield' op een onmenselijk uur uitzendt, is de kans dat veel mensen de Amerikaanse topserie op de voet gevolgd hebben, tamelijk klein. Toch is deze beenharde adrenalinestoot een van de weinige series die niet uit de HBO-stal komt (ze is ontwikkeld door FX, de zender die ook verantwoordelijk was voor 'Nip/Tuck' en het recente 'Damages'), maar wel hetzelfde niveau behaalt (net als 'Battlestar Galactica' en misschien zelfs het de laatste tijd schromelijk onderschatte 'Lost'). Mensen beweren wel eens dat 'The Shield' immoreel en gewelddadig zou zijn, met een door en door slecht hoofdpersonage, dat inspeelt op de primaire verlangens van vele mannen door constant de agressieve macho uit te hangen. Die mensen dwalen. 'The Shield' gaat veel dieper en is een van de meest moreel dubbelzinnige reeksen van het moment. Zelden krijgt een mens zoveel gemengde gevoelens bij het bekijken van Amerikaanse prime time tv. 'The Shield' zorgt helemaal niet zomaar voor makkelijk of gratuit actie-entertainment. 'The Shield' rules, moet u weten.

Verhaal en setting

Akkoord, van understatement of realistische verhaallijnen kun je hier moeilijk spreken (daarvoor moet je bij die andere, nog lichtjes genialere cop show 'The Wire' zijn), maar dat neemt niet weg dat 'The Shield' pakkend, meeslepend en intelligent tijdverdrijf is. Het verhaal, dat in grote lijnen over de vele seizoenen doorloopt, maar je ook subplots van telkens één of een paar afleveringen lang voorschotelt, gaat over de notoire speciale eenheid (het Strike Team) van een politiebureau in Los Angeles, The Farm genaamd, en de andere personages die daar hun hoofdkwartier vinden, waaronder een detectiveduo (Dutch en Claudette), een vrouwelijke agente (Dani), haar strengkatholieke, maar tevens tragisch homofiele trainee (Julian) en hun politiek ambitieuze commandant (Captain Aceveda). Naast Ronnie, Lem en agressieve hillbilly Shane als leden van het Strike Team, is er dan nog Vic Mackey, de leider van de groep en het interessantste personage van de reeks, spectaculair vertrolkt door Michael Chiklis (u misschien reeds bekend van - helaas! - de 'Fantastic Four' films).

Ethische dubbelzinnigheid

De reden dat mensen zo snel afgeschrikt worden door deze reeks, ligt waarschijnlijk aan haar explosieve begin. Elke aflevering begint met een ironisch coole gitaarriff, die initieel weleens kan doen vermoeden dat de makers geweld cool vinden. Niet dus. De pilot eindigt echter ook nog met een mokerslag - meteen een van de radicaalste plotwendingen van de eerste drie seizoenen. Dat maakt identificatie met de hoofdpersonages aanvankelijk zeer moeilijk, maar zoals wel meer het geval is, wint de doorzetter. De reeks is gedurfd en in your face, zoveel is meteen duidelijk, maar het duurt een paar afleveringen voor we ook kunnen doordringen tot de meer subtiele, emotionele laag van 'The Shield', die doorheen de seizoenen steeds verder wordt ontwikkeld en tot een voorlopig hoogtepunt komt in de radicale anticlimax van seizoen drie.

Dat veel mensen wel aanstoot nemen aan het geweld, is niet zo verwonderlijk. Los van het feit dat er altijd wel ergens moraalridders aan het panikeren zijn, is er hier niet altijd sprake van poetic justice en weigeren de makers koppig hun personages te veroordelen. Een van van de vervelendste eigenschappen van Amerikaanse cinema en tv, is dat ze het publiek bijna continu onderschat. In plaats van het zijn eigen mening te laten vormen over de acties die getoond worden, moet er steevast door middel van muziek of montage of whatever een standpunt worden opgedrongen. Van die manipulatieve aanpak nemen ze bij 'The Shield' duidelijk afstand, en maar goed ook. Het resultaat is dat de personages mensen worden en hoewel die mensen soms lelijke dingen doen, zijn ze wel steeds geloofwaardig. Het hoofdpersonage bijvoorbeeld is uiteraard geen choir boy, maar hij is complex en moreel standvastig genoeg om er sympathie voor te voelen. Als kijker moet je dan maar zelf beslissen welke van zijn acties je erover vindt en welke rechtvaardig.

Personages

Het duurt even voor je in de geest van Vic Mackey kan doordringen. Vaak hangt hij de ongelooflijke klootzak uit, maar altijd blijft hij een mens van vlees en bloed. Hij is niet alleen een onstopbare woesteling, maar ook een devoot huisvader. Niet alleen een scheefpoeper, maar ook een man die zijn echtgenote doodgraag ziet en haar met veel affectie behandelt. We zien hem winst van de drugsmarkt opstrijken, maar leren achteraf dat hij met dat geld niets doet voor zichzelf, maar een dure school wil betalen voor zijn autistisch zoontje. (Doorheen de hele reeks krijgen we trouwens hints dat ook Mackey wel eens een lichte vorm van autisme zou kunnen hebben.) Bedenker Shawn Ryan maakte van hem een kruising tussen John McClane en Dirty Harry, waarbij je de ene moment luidkeels mee zit te yippikayee-en, om de andere keer vol afgrijzen je hoofd te schudden bij zijn uiterst rechtse methodes. Maar dan wel mét diepgang en een geloofwaardig uitgewerkte psychologie. Soms is hij een fuckin' bastard, maar toch blijf je als kijker voortdurend sympathie hebben. Het best is hij te vergelijken met Tony Soprano en nu die weg is, blijkt Mackey diens perfecte plaatsvervanger. Petje af voor de schrijvers.

Afgezien van Captain Aceveda, die wat bleekjes uitvalt tegenover de rest en wiens karakter meestal te omschrijven valt als 'goed hart, maar zeer politiek', is ook de rest van de personages zeer interessant. Uitschieters zijn Dutch, als de tegelijk arrogante en met een minderwaardigheidscomplex worstelende detective die af en toe briljant uit te hoek komt, maar de bal ook serieus kan misslaan, en Julian, een wandelende kritiek op homofobie (zie hem verscheurd worden wanneer hij zijn minnaar wandelen stuurt omdat hij zijn 'ziekte' wil onderdrukken!). Die onverbloemdheid vinden we dus ook terug bij het geweld. Dat is vaak confronterend en niet voor gevoelige zieltjes, hoewel er zelden expliciet gruwelijkheden getoond worden. Maar toch, for the record, wat Jack Bauer soms uit zijn mouw schudt, is een stuk sadistischer en moreel verwerpelijker dan de gebruikelijke methodes van Mackey.

Plot

Doorgaans worden er zoals vermeld grote verhaallijnen die meerdere seizoenen duren (met het money train-verhaal van seizoen twee en drie als roodste draad) vermengd met kleinere subplots die meestal slechts één aflevering in beslag nemen. Normaal gezien ben ik niet echt fan van series als 'CSI' en de bovenvermelde 'Midsummer Murders'-aanverwanten, maar hier werkt de formule wél. Waarschijnlijk ligt dat aan het feit dat de personages altijd centraal staan en de subplots altijd wel symbolisch of thematisch aan de hoofdverhalen te linken zijn. Soms zijn die kleine verhalen zelfs erg sterk, waarbij de makers er heel knap in slagen om op een klein uur een emotionele band te smeden met niet-terugkerende karakters. Sommige personages zijn ook zelden betrokken bij de hoofdplot, zonder dat hun verhalen daarom minder boeiend zijn. Zo is er Julian, met zijn homofiel-religieuze dilemma, of Dutch, naar wie het fascinerend kijken is hoe hij reageert op de vaak weerzinwekkende zaken die hij moet oplossen. Bij een slopend verhoor waarbij niemand gelooft dat hij het in zich heeft om een intelligente smeerlap te kraken en waarbij de indruk wordt gewekt dat hij niet meer is dan een marionet van de ondervraagde, net zoals hij vaak de pispaal van het korps is, slaagt hij erin om een aartsmoeilijke zaak in zijn eentje op te lossen. Hij krijgt lof van iedereen, zelfs Mackey, die hem doorgaans niet goed gezind is. Vervolgens stort hij in als hij in zijn auto zit. Einde aflevering.

Sommige verhaaltjes zijn misschien minder boeiend of iets te banaal, maar geven je wél een mooi beeld van de raciale relaties in het LA van vandaag. En daaruit kunnen we opmaken dat racisme nog steeds welig tiert in de armere wijken. Prostitutie wordt ook zonder verpinken in beeld gebracht, met een prachtige verhaallijn rond een protégé van Mackey, het hoertje Connie, dat wanhopig met drugs probeert te stoppen, maar daar nooit in slaagt, zelfs niet als haar zoontje van haar dreigt te worden afgenomen. Niks geen happy end. Gewoon een uiterst krachtige, emotioneel logische en pakkende schets van the lowest of the low. Zonder te veroordelen, dat wel. Daarvoor zijn ze te slim, daar bij 'The Shield'.

Samenvatting

De schokkerige camerastijl past goed bij het min of meer realistische karakter van de serie en de documentaire look met felle kleuren in het zonnige LA werkt nog het best bij de onderhuidse, rustige scènes, waarbij een blik voldoende is om een gevoel over te brengen. Toegegeven, 'The Shield' is niet zonder mankementen; hier en daar hangt er een draadje van de plot los te bengelen en af en toe is het allemaal wat onwaarschijnlijk, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door de ijzersterke acteerprestaties, de knappe verweving van hoofd- en subplots en de onverbloemde, onveroordelende en ambigue kijk op thema's als geweld, racisme, prostitutie en homofilie. Daarbij wordt de reeks steeds beter en vaak spannender (met een legendarisch gevecht tussen Shane en een collega in seizoen twee als een van de meest bloedstollende hoogtepunten). Hoewel het nog niet het niveau van 'Deadwood' of 'The Wire' haalt, mag 'The Shield' met opgeheven hoofd bij het rijtje van de groten worden geplaatst. En Vic Mackey is cooler dan Dirty Harry, Jack Bauer en Wilfried Pasmans samen. 'Nuff said.

E-mailadres Afdrukken
 
The Shield
USA / 2002 - heden
Creators: Shawn Ryan
Met: Michael Chiklis; Walton Goggins; Jay Karnes; Michael Jace
Duur: 42 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST