Banner

Super 8

8.0
Vincent Van Peer - 02 augustus 2011

Niet dat er vandaag de dag geen knappe blockbusters meer worden gemaakt, maar hebt u ook nooit het gevoel dat er soms te veel CGI, te veel handcamera's en te weinig oprechte magie hun weg naar uw lokale multiplex weten te scharrelen? Dat u soms meer naar een videogame dan naar een film zit te kijken? Dat, kortom, het ambachtelijke en het tastbare van de cinema - de met de hand in elkaar geknutselde fantasie, zo u wil - al eens verloren durft te gaan? 't Is een beetje de discussie van analoog tegenover digitaal en wij willen ons daarover niet uitspreken - alles heeft zijn voor- en nadelen, zeker? - maar één ding staat vast: wij missen die geweldige blockbusters uit de jaren tachtig, die ons nog deden verlangen naar een magischer wereld, die ons uit ons bed lichtten en weer dropten in een toverland, en die ons sinds zolang wij herinneren een kriebelend "wauw"-gevoel hebben opgeleverd. Goed nieuws: J.J. Abrams heeft dat óók.

De goede man die ons voordien al verblijdde met 'Mission Impossible III', 'Star Trek' en het onvolprezen 'Lost' was in zijn kindertijd, zoals het een goede nerd betaamt, al tamelijk geobsedeerd door cinema en bokste dan ook - net als zijn idool Steven Spielberg - om de haverklap zijn eigen Super 8-filmpjes in elkaar; amateurfootage gefilmd met de typische homecamera die in de seventies populair was. Op zijn vijftiende kon de jonge J.J. zijn geluk niet op: hij mocht van Spielberg zomaar eventjes diens oude Super 8-filmpjes restaureren. Het leverde hem alvast de status van pupil op, alsook een unieke blik op klassiekers van 'Jaws' tot 'Back to the Future Part III': de Spielbergfabriek was voor J.J. Abrams (nog zoveel meer dan voor de rest van ons) een deel van zijn leven. En 't heeft hem blijkbaar nooit meer losgelaten, ook. Nu hij zelf midden de veertig is combineert hij zijn twee passies: de oude Super 8-filmpjes die zijn jeugd bepaalden en de goedaardige, lichtjes donkere kinderfilms met monsters, aliens en bovennatuurlijke geheimen die hij zo goed kent van zijn mentor. 'E.T.', 'The Goonies', 'Gremlins', 'Indiana Jones', 'Close Encounters of the Third Kind' en zijn eigen herinneringen stak hij in de blender en lo and behold: daar was 'Super 8', Abrams' meest persoonlijke productie totnogtoe.

We schrijven de seventies en Elliott-lookalike Joe Lamb (Joel Cortney) heeft net zijn moeder verloren. Hij moet samen met zijn vader (Kyle Chandler), de sheriff van het rustige stadje Lillian, een zeker ritme zien te hervinden in zijn leven. Terwijl pa zich begint te realiseren dat hij opeens verantwoordelijkheden draagt, gaat Joe op stap met zijn vrienden - aaibare fatso Charles (Riley Griffiths), olijke pyromaan Cary (Ryan Lee), de steevast onwel wordende Martin (Gabriel Basso) en bangerik Preston (Zach Mills) - om een zombiefilm te draaien met hun eigen Super 8-camera. Op een van de opnames ontmoet hij de female lead van hun film, de (voor dertienjarige jongetjes, althans) blonde stoot Alice (Elle "Dakota wié?" Fanning), voor wie hij als een blok valt. Tijdens hun eerste opnamesessie samen - hij mag haar schmink aanbrengen - zijn ze echter getuige van een treinongeluk. Alleen is dat niet alles: de trein kwam aangereden vanuit Area 51 en had iéts in zijn cargo zitten dat nu de goedmoedige suburbs onveilig maakt...

De plot valt praktisch gezien uiteen in drie delen: de wankele band tussen Joe en zijn vader, de ontluikende tween romance tussen Joe en Alice en het mysterie van het monster. Dat zijn de grote draden; daarnaast wordt ook nog gefocust op de vaders van Joe en Alice afzonderlijk, de vriendschap tussen de jongens en de grimmige militaire complotten van een mysterieuze kolonel (Noah Emmerich). Make no mistake about it, dat is véél. Soms zelfs te veel. Alle scènes die puur gaan over de kinderen zijn er knal op (de ukkies, en dan vooral de twee leads, zijn uitmuntend); die stukken schitteren en knetteren met een intensiteit die ons fragiele hartje af en toe een slag deed overslaan. De moeilijke thuissituatie van Joe en het gemis dat zijn moeder heeft achtergelaten, wordt mooi en teder behandeld. En de militaire dreiging in het dorp zorgt naast een zoveelste verwijzing naar 'E.T.' ook voor een permanent grimmige sfeer. 't Is alleen het monster (en de verhaallijn daarrond) dat niet helemaal uit de verf komt.

Van 'Jaws' heeft J.J. Abrams - naast het efficiënt opbouwen van spanning, want 'Super 8' is bij momenten best suspensevol - geleerd dat je het grote beest best zo lang mogelijk verborgen houdt, om het allemaal nóg spannender te maken. Spijtig genoeg richt Abrams ook pas in het laatste derde van de film zijn narratieve pijlen op wat in feite de focus van de film is. Zo heeft 'Super 8' heel lang weinig drive; we weten dat het monster daar ergens rondhangt en dat het vanalles aan het uitsteken is, maar er zijn zoveel ándere dingen gaande dat het ons in feite maar weinig kan schelen. En wanneer het dan uiteindelijk toch aan bod komt, is de grote finale een tikje underwhelming. Dat deel van de plot voelt dus een klein beetje geforceerd aan - "och ja, dat moesten we óók nog vertellen!" - in vergelijking tot de rest. (J.J. Abrams moet toch altijd zijn monsters hebben, hé?) Maar dat is gelukkig dan ook de enige negatieve commentaar die wij uit onze duim kunnen zuigen.

Voor al het overige is 'Super 8' een verrukkelijk feest van een film. De hele back catalogue van de jaren 80 wordt geplunderd en de prent schrééuwt Spielberg - van thema's over plotwendingen tot kindacteurs. Maar tegelijk vindt J.J. Abrams hier - meer dan in 'M.I. III' en 'Star Trek' - een eigen stijl, die tegelijk modern en retro aanvoelt; Abrams is duidelijk een hier-en-nu filmer, maar hij heeft de subtiliteit en het geduld van een oude rot. Hoewel de camera zelden stil staat, is de beweging altijd doelbewust en weet hij er tóch steevast mooie frames uit te kiezen. Belangrijker nog: elke frame barst van de liefde voor de Zevende Kunst - de joie de vivre die Vrouwe Cinema al die jaren in leven heeft gehouden slingert zich als een rode draad omheen de diepste vezels van dit project, van production design over dialogen tot acteerprestaties. En toch is 'Super 8' niet alléén een hommage; 't is ook een persoonlijke, emotioneel bevredigende rollercoaster ride. U ziet, wij zijn enthousiast.

Maar ondertussen razen wij weer zodanig door dat wij uw aandacht dreigen kwijt te spelen - iets dat 'Super 8' hoegenaamd nooit doet. Alleen nog dit: het gebeurt niet vaak dat wij zó genieten van gewoon aanwezig te zijn in een cinemazaal. 'Super 8' is een film met een paar (zij het kleine) gebreken, maar 't is er vooral een die je eraan herinnert waarom je filmliefhebber bent. (Dat Spielberg zelf óók eens rap terug begint met dit soort cinema!) Omdat er weinig dingen bestaan die tegelijk zo mooi, zo spannend, zo emotioneel, zo puur en zo fucking awesome kunnen zijn als dit. Wat hielden wij over aan 'Super 8'? Een kriebelend "wauw"-gevoel. Blockbusters van nu kunnen ook fantastisch zijn.

E-mailadres Afdrukken
 
Super 8
VS / 2011
Regie: J.J. Abrams
Scenario: J.J. Abrams
Met: Joel Cortney; Elle Fanning; Riley Griffiths; Ryan Lee; Zach Mills; Gabriel Basso; Noah Emmerich; Kyle Chandler; Ron Eldard
Duur: 112 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST