Banner

Midnight in Paris

8.0
Vincent Van Peer - 18 juni 2011





Woody Allen mag op zijn vijfenzeventigste weltevreden terugkijken op zijn carrière. Als wij nog ietwat kunnen tellen zit hij met zijn nieuwste, het bitterzoete fantasietje 'Midnight In Paris', al aan zijn eenenveertigste, en tussen zijn veertig voorgaande prenten zat moois verstopt als 'Manhattan', 'Annie Hall' en 'Hannah and Her Sisters'. Respect, dus! Alleen is het leven van een Woody Allen-fan niet altijd even idyllisch; af en toe levert de neuroot jarenlang niets van waarde af, en is het bang afwachten of hij het nog wel hééft. De jaren na 'Match Point' mag je gerust beschouwen als zo'n droge periode, met stinkers als 'Scoop' en bwabwa-films als 'You Will Meet A Tall Dark Stranger' die elkaar in ijltempo opvolgden. Gelúkkig, dus, is 'Midnight In Paris' opnieuw een juweeltje geworden: een speels dartelende hinde van een film waarin we Allen treffen in betere spirits dan in tíjden.

Gil Pender (Owen Wilson speelt een gewéldige rol) is met Inez, zijn bi-atch van een verloofde (Rachel McAdams zet een tang van 'Mean Girls'-proporties neer) voor een snoepreisje naar Parijs afgezakt - Woody Allen heeft zich sinds 'Vicky Christina Barcelona' blijkbaar ontpopt als overjaarse globetrotter. Zij is er om een aantal praktische zaken voor hun nakende huwelijk te regelen, hij vooral om te verdwalen in de eindeloze straatjes waar ooit goed volk als F. Scott Fitzgerald, Gertrude Stein en Salvador Dalí rondhing. Tussendoor probeert hij zoveel mogelijk aan zijn roman te werken, terwijl zij er liever op uit trekt met haar al even onuitstaanbare maatje Paul (Michael 'Frost/Nixon' Sheen). Op een lichtbeschonken avond (we bevinden ons tenslotte in Parijs) besluit Gil om de lichtstad op zijn eentje te verkennen. Hij verdwaalt prompt, stapt in bij een meute vriendelijke Franse feestvierders en - tja, hoe gaat dat? - voor hij het weet zit hij in les années vingt pinten te hijsen met Ernest Hemingway, T.S. Eliot en vooral de sensuele Adriana (Marion Cotillard is nog zwoeler dan normaal - niet normaal dus). Fun!

Om maar meteen de kritiek uit de weg te ruimen: voor het verhaal op zich hoeft u het niet te doen. De scènes in het heden en die waarin Gil terugkeert naar de jaren '20 hangen héél losjes aan elkaar, met enkele verbanden die maar zus en zo zijn (Gil weet op een vlooienmarkt in het hier en nu opeens het dagboek van Adriana op de kop te tikken - gewoon, omdat het daar te koop ligt). Ook de moraal die u tegen de tijd dat de aftiteling loopt uit de film geplukt hebt, is al vanaf het begin overduidelijk aanwezig - "wij zien onze eigen tijd als imperfect en onbevredigend omdat het leven imperfect en onbevredigend is, dus je kan er maar beter iets van maken in de periode dát je hier bent". Maar weet u wat? Het zal mij worst wezen. Want 'Midnight In Paris' draait, net als de wandelingen van haar protagonist, helemaal niet om de eindbestemming, maar wel om de trip. En, opvallend voor Allen: veel minder om de dood, dan om het leven.

Zijn typische dada's zijn natuurlijk nog wel in bakken aanwezig: de angst om te sterven, de kleine kantjes van goeie mensen en de complexe natuur van verliefdheid en relaties zijn de belangrijkste thema's, máár: de toon is wel zachter en meegaander dan in zijn vijf laatste projecten samen. Er loopt in de film ook, uiteraard, nog ergens een pedante, smooth-talkende kunstkenner rond (Sheen zet een zeer geestige oetlul neer), en de vrouwen zijn - net als in ál Woody's recente films, eigenlijk, snoeper! - beeldschoon (Marion Cotillard: amaikes nog ni!). Het doet overigens plezier om Owen Wilson bezig te zien: je ziét hem (hier, maar ook al in het zeer genietbare, zij het minder essentiële 'Hall Pass' van enkele weken terug) uit zijn donkere dal kruipen met een typische Woody Allen-vertolking (als hij jonger was, had hij Gil zonder twijfel zélf gespeeld) die de toon van de film - speels, nostalgisch, tegendraads, naïef, enthousiast, luchtig, en een klein beetje droevig - perfect beet heeft.

'Midnight In Paris' lijkt, toegegeven, vaak nergens heen te gaan (ik kan me voorstellen dat mensen die niet meteen op dezelfde golflengte zitten als de film vaak op hun horloge zullen kijken), maar de magie zit 'm net in de kleine momentjes. Hoe Gil zich stotterend en weifelend naar Adriana gedreven voelt, hoe de blik in zijn ogen opklaart wanneer hij zich realiseert dat hij naar een liveoptreden van Cole Porter zit te kijken, of hoe hij het cafeetje waar hij net nog met Hemingway aan de wijn zat, probeert terug te vinden in een nachtelijke wasserij: kweetnioe schoon, allemaal. De uitstekende fotografie van Darius Khondji doet wonderen om de betoverende twenties-sfeer in beelden om te zetten, al helpt het ook dat de ellenlange lijst celebrities (van de ronkende namen die u hierboven al kon lezen tot voor het grote publiek minder bekende goden als Man Ray, Luis Buñuel en Djuna Barnes) allen voortreffelijk, en met een frisse dosis humor, vertolkt worden.

Komt daar nog bij dat 'Midnight In Paris' ook de meest geestige film is die Allen in lange tijd gemaakt heeft, en je krijgt een klein, fijn filmpje dat ondergetekende geheel bij verrassing knal om de hals wist te vliegen. Wie van nature uit uitsluitend praktisch en nuchter is, zal er misschien geen bal aan vinden, en ja: door het dunne verhaaltje en enkele wankele clichés is dit nét geen Allen grand cru, durven we stellen. Alhoewel! Misschien wordt 'Midnight In Paris' wel, net als een goeie Franse wijn, alleen maar beter met de jaren, en is dit er eentje die wij binnen tien jaar nóg graag in de hologramlader schuiven. Het kán! Laten we voorlopig echter maar gewoon zeggen dat dit een van de meest zachte en ontwapenende Woody Allens is die wij gezien hebben in heel, héél lange tijd. Hopelijk is zijn volgende ('Bop DeCameron', met Jesse Eisenberg en Ellen Page) wéér een schot in de roos. Maar om eerlijk te zijn: zolang hij grieten als Marion Cotillard blijft casten, gaan wij toch kijken. Nàh!

E-mailadres Afdrukken
 
Midnight in Paris
VS / 2011
Regie: Woody Allen
Scenario: Woody Allen
Met: Owen Wilson; Marion Cotillard; Rachel McAdams; Michael Sheen; Kathy Bates; Tom Hiddleston; Kurt Fuller
Duur: 100 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST