Banner

Terminator Salvation

5.0
Peter De Backer - 01 juni 2009





Het werd fucking tijd. Vijfentwintig jaar nadat we getraumatiseerd moesten toekijken hoe een tank over een geïmproviseerde kasseiweg van mensenschedels denderde, is het eindelijk zover. De veelbelovende post-apocalyptische oorlog waarvan we slechts anderhalve glimp van te zien kregen in de vorige 'Terminator'-films verschuift eindelijk naar het voorplan in 'Terminator Salvation', niet alleen het vierde deel in de iconische sf-reeks, maar ook een gewaagde poging om de franchise nieuw leven in te blazen nadat zowel bedenker Cameron en superrobot Schwarzenegger het universum voorgoed hebben verlaten. En wie is de man die de ambitieuze reboot in goede banen moet leiden? McG, de naamloze adhd-videclipfilmer verantwoordelijk voor niet één, maar twee 'Charlie's Angels-films. Twee! Maar geen - al te grote - paniek. McG heeft de hyperkinetische spasmen grotendeels van zich afgeschud en verwoest Hunter Killer-gewijs elk vooroordeel door van 'Terminator Salvation' een grimmige sf-oorlogsfilm te maken die niet verder kon verwijderd zijn van zijn vorig blockbusterwerk. Grootste puntje van kritiek? Zó serieus moest het nou ook weer niet, McGenius.

2018. De bommen zijn gevallen. De mens heeft flink zijn best gedaan om uit te sterven en de machines, gecontroleerd door supercomputer Skynet, houden zich bezig met het vernietigen van de restjes. Eén man zag het aankomen en moet ook nog eens leven met de kennis dat hij de laatste hoop voor de mensheid is. John Connor (Christian Bale nog maar eens in grommodus), nog niet door iedereen erkend als de leidinggevende verzetsleider die hij later zal worden, is op zoek naar Kyle Reese (Anton Yelchin), zijn toekomstige vader die hij later naar het verleden zal sturen om zijn moeder te redden. Zijn zoektocht wordt bemoeilijkt door een zekere Marcus (Sam Worthington), een geheimzinnig figuur waarvan hij niet zeker is of hij nu een vriend of vijand moet voorstellen. Ondertussen zou het verzet ook een middel gevonden hebben om Skynet en co. plat te leggen en grijpt Connor elke kans om een vroegtijdig einde aan de oorlog te maken.

En dat het oorlog is zullen we geweten hebben. 'Terminator Salvation' breekt niet alleen met de 'chase movie'-basisstructuur van de eerste drie 'Terminator'-films, maar wisselt ook even vlotjes van genre door zich baldadig voor te stellen als een soort 'Saving Private Ryan' of 'Black Hawk Down' tegen een post-apocalyptische achtergrond. Na een mysterieuze proloog met een freaky ogende Helena Bonham-Carter vliegt McG onmiddellijk in the line of fire met een coole, ononderbroken gefilmde helicoptercrash starring John Connor zelf. Geen zelfbewust pulptoontje, geen overbodige MTV-slowmotion, maar een intense in your face-introductie van de akelige toekomst zoals ze ons vijfentwintig jaar geleden beloofd werd. Het enige dat McG nog nodig heeft om het toch niet zo helemaal geslaagde derde deel te doen vergeten is een scenario dat op intelligente en meeslepende wijze de oude en nieuwe personages loslaat in een nieuw universum.

Maar daar loopt het dus niet helemaal zoals verwacht. 'Terminator Salvation' moet eigenlijk een soort 'Terminator Origins: John Connor' voorstellen, maar maakt de niet makkelijk te vergeven fout om van John Connor een ongelooflijk onsympathiek, oninteressant en eentonig personage te maken. Hij is serieus, gromt alles wat hij zegt, behandelt zijn vrouw en vrienden met een militaire professionaliteit en haat de machines wel erg hard, ondanks het feit dat er twee cyborgs speciaal door de tijd zijn gereisd om zijn hachje te redden in de laatste twee delen. Ergens klopt die pessimistische, machinale karaktertrek wel, dit is een vent die perfect weet wat er gaat gebeuren en zich machteloos voelt om ook maar iets te veranderen (Judgment Day is onvermijdelijk, weet je nog), maar toch... iets meer passie en menselijkheid ware welkom geweest om mee te leven met de toch niet onbelangrijke protagonist van het vehikel.

Maar ook al bewijst McG dat storytelling en personages niet zijn sterkste punt zijn (eufemisme-alarm), hij weet wel hoe hij actie moet brengen en is genoeg vertrouwd met de franchise om de fans te verwennen met injokes (Guns 'n' Roses op de soundtrack), gerecycleerde oneliners, details (ook graag geweten hoe Connor aan zijn litteken komt?), verrassingen (een oude bekende maakt zijn opwachting) en verse elementen. We krijgen verschillende soorten nieuwe terminators te zien (motorterminators! hydroterminators!) en het moet gezegd, een paar set-pieces zijn echt wel indrukwekkend en goed in elkaar gestoken, ook al vertrouwt McG meer op afgelikte effecten dan op echte stunts met echte mensen. Vooral de scène met de Harvester (een gigantische terminator die mensen verzamelt om ze te gebruiken voor experimenten) is een blijvertje.

En zo krijg je een frustrerende mixed bag van goeie dingen (Sam Worthington, straks meer daarover) en slechte dingen (Skynet een gezicht geven was niet bepaald het beste idee van de film) die van 'Terminator Salvation' een efficiënte, maar uiteindelijk ook zielloze blockbuster maken. Als je geen personages hebt waar je uitbundig voor kan juichen en het onsamenhangende verhaal alleen maar meer verwarring veroorzaakt omtrent de alsmaar vager wordende tijdsparadoxen (is de toekomst nu wéér gewijzigd of hoe zit het nu?) dan mag het spektakel nog zo overdonderend zijn, het doét je gewoon bitter weinig.

Gelukkig zijn er nog twee niet onbelangrijke lichtpuntjes die de letterlijk kleurloze toekomst wat komen opfleuren. Eerst het kleintje. Kyle Reese wordt niet alleen heel sterk vertolkt door Anton Yelchin (ook al goed op dreef als Chekov in 'Star Trek'), maar is ook veruit het meest levendige personage uit heel de film. Een teleurstellende Christian Bale als John Connor gromt zichzelf bijna dood, Bryce Dalles Howard als mevrouw Connor krijgt gênant weinig om handen, maar Yelchin is kwiek, gedreven en sluit perfect aan bij Michael Biehns vertolking als Kyle Reese zonder hem klakkeloos te imiteren. Maar de echte ontdekking van de film is Sam Worthington als de mysterieuze Marcus die John Connor nog een toontje harder doet brommen. Minder geforceerd dan Bale, meer op zijn gemak tussen de kletterende actie en één van de weinigen die zich ook wat lijkt te amuseren in een voor de rest nogal deprimerend ernstige en weinig relativerende film. Zeggen dat we nog van de kerel gaan horen is natuurlijk een weggever aangezien de man straks mag opdraven in 'Avatar', de langverwachte nieuwe prent van James Cameron. Dat komt dus wel goed met die kerel, no worries.

Ja, er zijn kosten aan 'Terminator Salvation'. Een strakke focus ontbreekt, het scenario zal menig wenkbrauw doen tuimelen en de film neemt zichzelf wel érg serieus voor een zomerblockbuster. Daar tegenover krijg je echter wel denderende actie die overtuigt, een ontdek-de-ster Sam Worthington die Christian Bale moeiteloos van het scherm speelt en een akelig post-apocalyptisch landschap dat gegarandeerd de thumbs up zal krijgen van James Cameron. Weinig memorabel en flawed, maar niettemin degelijk in elkaar geflanst entertainment voor de actiejunks.

E-mailadres Afdrukken
 
Terminator Salvation
VS-GB-D / 2009
Regie: McG
Scenario: John D. Brancato en Michael Ferris
Met: Christian Bale; Sam Worthington; Anton Yelchin; Bryce Dallas Howard
Duur: 115 min.



Advertentie
Banner
Advertentie

TEST