Banner

Rachel Getting Married

8.0
Peter De Backer - 17 oktober 2008




Kokette meisjes worden ravissante vrouwen, of in het geval van Lindsay Lohan lesbische minnaressen. Anne Hathaway was ten tijde van haar doorbraak met 'The Princess Diaries' misschien net iets te oud om nog als tienersterretje te labelen, maar ze zat niettemin opgescheept met een soort braaf prinsesje-imago dat pas met rollen in 'Brokeback Mountain' (boobies!) en 'The Devil Wears Prada' (erm, schoenen!) voorzichtig werd afgeveild. Met 'Rachel Getting Married', een op Dogma-leest geschoeid Amerikaans drama van Jonathan Demme, gooit Hathaway voor een keer het diamanten kroontje, de stralende glimlach en de blozende kaakjes van zich af met een volwassen, complexe rol waar ze ongetwijfeld respect en applaus mee zal oogsten. Proficiat juffrouw Hathaway, u bent net actrice geworden.

Ella Enchanted speelt Kym, een kettingrokend treinwrak van een vrouw die de ontwenningskliniek verlaat om de bruiloft van haar zus Rachel (Rosemarie DeWitt) bij te wonen. Ondanks de steun van haar overbeschermende vader (een sterke Bill Irwin) is Kym duidelijk niet de meest gewenste gaste op de festiviteiten. Haar moeder (Debra Winger) blijft opvallend afwezig en ook Rachel zelf heeft gemengde gevoelen bij de terugkeer van haar getroebleerde zusje die zich vaak maar al te graag verschuilt achter egocentrisme en zelfmedelijden. Terwijl de voorbereiding van het trouwfeest onverminderd doorgaan, komen de diepe wonden van het familieverleden en de trauma's terug boven door de aanwezigheid van het zwarte schaap met de uitgelopen mascara. And the band played on...

'The Silence of the Lambs'-regisseur Jonathan Demme heeft voor zijn - hopelijk definitieve - comeback goed gekeken naar de Dogma-cinema en meerbepaald de in de tragiek gewentelde melodrama's van professionele tranentrekker Susanne Bier. Gedraaid met een handheld high definition-camera in natuurlijke belichting, zonder achteraf gemonteerde soundtrack en een indringende fly on the wall-observatie, voelt 'Rachel Getting Married' inderdaad aan als een Amerikaans bastaardkindje van de Dogma 95-beweging. Maar wat makkelijk had kunnen uitdraaien op een arty gimmick om een traditionele bleitfilm wat artistiek cachet te geven, voelt verrassend rauw en authentiek aan. Mede dankzij een uitstekend clichéontwijkend scenario van Jenny 'kleindochter van Sidney' Lumet, heeft Demme een sterk staaltje cinéma vérité gemaakt van een mank lopende familie waarvan oude wonden terug bloot komen te liggen.

Tegen de achtergrond van een wel erg relaxte multiculturele omgeving (een interraciaal huwelijk met een India-thema) laat Jonathan Demme zich leiden door de even gezapige als gespannen ontwikkeling van het verhaal. Informatie over personages en hun complexe situatie (welke miserie draagt Kym met zich mee?) wordt subtiel vrijgegeven, terwijl de camera steeds onrustig een weg zoekt naar de vier sleutelfiguren (moeder, vader en de twee zussen) in de mensenzee die voornamelijk bestaat uit acte de présence-figuranten tijdens het veel te gezellige huwelijksweekend. Het is een herkenbare weergave van de niet altijd even comfortabele sfeer die heerst tijdens zo'n uitgebreide, uit zijn voegen barstende ceremonie waar de drukte, de logistiek en de beleefdheidsetiquette elke vorm van normale communicatie volledig verdringt. Probeer maar eens persoonlijk en slecht nieuws te vertellen aan iemand die op het punt staat te trouwen. Dat is not done. Je lacht schaapachtig en feliciteert iedereen met de heuglijke gebeurtenis waar je - tenzij het iemand close is - weinig emotionele betrokkenheid bij hebt. Dat is de bliksemafleidende setting en context van 'Rachel Getting Married' waarin het labiele, net afgekickte junkzusje die 'mooiste dag' van haar zus komt verstoren, ook al doet ze dat eigenlijk als wanhopige verzoeningsdaad.

De kracht van 'Rachel Getting Married' schuilt in de genuanceerde en compromisloze aanpak die Demme hanteert om dit melodrama ver boven de Hollywoodiaanse middelmaat te laten uitstijgen. Zonder vrees om losse eindjes te laten slingeren (net zoals in het echte leven worden de problemen niet opgelost in één weekend) of personages van hun slechtste kan te tonen (moeilijk kind Kym weekt evenveel empathie als sympathie los), schetst Demme een dicht-op-de-huid-ervaring die soms grappig, soms tragisch, vaak emotioneel geladen én altijd herkenbaar overkomt. De sarcastische humor van Kym is ontwapenend, de manier waarop begripvolle vader Paul moet plooien voor zijn opgekropte droefheid is een kippenvelmoment die de ribbenkast laat trillen en de lang uitgestelde confrontatie tussen Kym en haar emotioneel onderkoelde moeder laat die beruchte krop in de keel sluipen. Demme overdrijft een beetje met zijn evocatie van de huwelijksceremonie waar maar geen eind aan lijkt te komen en het orkest dat het hele weekend door blijft tokkelen, maar de parels zitten hem in de kleine, onbevangen momentjes. Een gepijnigde blik die meer zegt dan duizend woorden, angstige ogen die elkaar vluchtig kruisen en Anne Hathaway die stilletjes om haar vader smeekt als ze hem ziet passeren door een venster. Ze zijn talrijk, die momentjes, en ze zorgen ervoor dat 'Rachel Getting Married' een diep resonerende impact achterlaat.

Het zou natuurlijk allemaal niet zo overtuigend werken mocht Anne Hathaway hier niet de pannen van het dak spelen met een schitterende centrale vertolking die het gekwelde emotionele hart van de film vormt. Hathaway gaat voluit en ruilt haar tandpastasmile voor een breekbaar en gevoelig vertolkte rol die nergens fake, geforceerd of Oscarhengelend overkomt. Tegenover haar schittert ook Rosemarie DeWitt als Rachel, die de niet te onderschatten taak krijgt om de 'brave' tegenpool van Kym te spelen, zonder dat het voorspelbaar of stereotiep overkomt. Heel mooi hoe DeWitt overschakelt van liefdevolle zus naar gefrustreerde jonge vrouw die zich ergert aan het feit dat haar zus net haar moment in de spotlights gebruikt om de zaken overhoop te halen.

Met 'Rachel Getting Married' herontdekt Jonathan Demme zijn passie voor het filmmaken en breekt Anne Hathaway op even subtiele als sublieme wijze met haar zonnestraalimago. Een krachtig en intiem drama over een gebroken en disfunctioneel gezin dat ondanks de eenvoudige, bijna klassieke opzet toch fris aanvoelt en de ziel overspoelt met levensechte personages en herkenbare emoties die steeds luider weerklinken. Net zoals de prachtvertolking van Anne Hathaway is 'Rachel Getting Married' bloedmooie en doodeerlijke cinema om te koesteren.

E-mailadres Afdrukken
 
Rachel Getting Married
VS / 2008
Regie: Jonathan Demme
Scenario: Jenny Lumet
Met: Anne Hataway; Rosemarie DeWitt; Bill Irwin; Debra Winger; Mather Zickel
Duur: 114 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST