Banner

Caos Calmo

4.0
Barbara Van Ransbeeck - 13 oktober 2008




Wanneer iemand uit je naaste omgeving sterft, dan worden er bepaalde zaken van je verwacht. Je wordt verondersteld meteen verdriet te tonen aan de buitenwereld door te huilen tot je ingewanden er mee dreigen uit te komen, maar enkele maanden later moeten je tranen wel op zijn en moet je die fase opgeborgen hebben voor aanvaarding. Een kort maar krachtig rouwproces, dat is de norm. Heel absurd, want rouwen is iets dat eerder jaren tijd vraagt, zelfs nooit echt voorbijgaat. Soms is het na twee jaar dat je de steun pas echt kunt gebruiken, omdat het echte gemis dan pas tot je doordringt: die komt echt nooit meer terug.

Pietro Paladini (Nanni Moretti, zowel voor als achter de camera Italië's bezigste bij) reageert anders dan verwacht. Na de plotse dood van zijn vrouw kan Pietro de draad van zijn leven niet zomaar oppikken. De drukbezette bedrijfsman blijft achter met zijn tienjarige dochter Claudia en weet niet wat gedaan. Wanneer hij haar naar school brengt, besluit hij in een opwelling om rond het pleintje voor de school te blijven hangen, de hele dag lang. Hij gaat niet meer werken, zit vanaf dan elke dag op het pleintje, dat zijn nieuwe leefomgeving wordt. Hij leest de krant, maakt lijstjes in zijn hoofd over dingen uit zijn verleden, kijkt naar de voorbijgangers en drinkt een koffietje. En probeert stilletjes alles op een rijtje te zetten...

Met 'Caos Calmo', gebaseerd op de bestseller van Sandro Veronesi, benadert Antonello Grimaldi rouw op een andere manier. In films wordt het onderwerp vaak op dezelfde clichématige manier in beeld gebracht: de rouwende haalt herinneringen op aan de hand van foto's, draagt bloemen naar het graf en steekt daar een melige monoloog af tussen de graven. Terwijl het bij rouwen net allemaal vanbinnen gebeurt. Veel moeilijker om in beeld te brengen natuurlijk. Grimaldi weet het melodrama op een eenvoudige manier te vermijden: hij toont hoe het leven van iemand na een verlies voortgaat of beter niet voortgaat. Pietro zet zijn drukke werkleven even op pauze en overschouwt zijn leven. De focus ligt niet op zijn vrouw, ze komt nauwelijks ter sprake, maar op het hoofd vol gedachten waar Pietro mee achterblijft. De chaos die achter zijn kalme gelaat verscholen gaat. Het is een mooie en vooral originele manier om het thema eens onder de arm te nemen.

Maar prachtige losse woorden maken nog geen samenhangend gedicht. Er zit een ongeloofwaardig randje aan het verhaal van 'Caos Calmo'. Dat Pietro zomaar zijn leven even op pauze kan zetten, is een luxe die niet iedereen gegund is. Op zijn werk lijken ze daar schijnbaar geen probleem mee te hebben: zijn collega's en bazen zakken allemaal af naar het pleintje om hun beklag over het werk te komen doen of Pietro te bezoeken, niemand die er met een woord over rept wanneer hij terug komt. Ze lijken het allemaal te begrijpen dat Pietro zijn dochter niet alleen wil laten. Zelfs de grote Amerikaanse baas waarmee Pietro's bedrijf in zee wil gaan (een cameo van Roman Polanski), komt helemaal naar Pietro's parkbankje om met hem te spreken.

Ondanks het feit dat de film vanuit een degelijk uitgangspunt vertrekt om de thematiek te beroeren en afwijkt van het pad van het gemakkelijke sentiment, geeft hij toch mar weinig inzicht in het hart van Pietro. Dat komt omdat veel scènes niets bijdragen tot het verhaal: nevenpersonages zoals zijn collega's palaveren over een bedrijf waarvoor we zero interesse hebben, de jaloerse relatie met zijn broer draagt ook maar weinig bij tot het verhaal en het personage van Eleonora (Isabella Ferrari), de vrouw die Pietro aan het begin uit de zee redt, blijft verschrikkelijk vaag. Aan de vrij heftige seksscène tussen Moretti en Ferrari werd in Italië nogal zwaar getild: het is waar dat ze qua toon inderdaad niet echt bij het kabbelende tempo van de rest van de film past en het een breuk oplevert met de anders zo sobere sfeer die in de film hangt. Maar misschien moeten we die scène niet zo letterlijk nemen en is het gewoon een fantasietje van Pietro waarover hij dagdroomt. Het was alleszins niet de grootste struikelblok, de film werd eerder al onderuit gehaald door zijn eigen slecht uitgewerkte scenario: te veel nevenplots en scènes die het verhaal niet vooruithelpen en geen extra inzicht in Pietro's verlies geven.

Wat nog het beste werkt, zijn de scènes op het pleintje met het jongetje met Down-syndroom waarmee Pietro elke dag een spelletje speelt of het meisje met haar hond dat elke dag door het park wandelt en rare ogen trekt bij het zien van al het bezoek dat Pietro op zijn bankje krijgt. Ze geven de film de lichte ironie die het verhaal nodig heeft om erin mee te gaan, want van al het geblaat van het hoofdpersonage blijft uiteindelijk maar weinig wol over. 'Caos Calmo' begint sterk, maar kan het niet volhouden. Het is nooit een goed teken wanneer (nog steeds één van de beste acteurs van Italië) Nanni Moretti's intrigerende neus meer de aandacht trekt, dan wat de personages te vertellen hebben. Een gemiste kans.

E-mailadres Afdrukken
 
Caos Calmo
I / 2008
Regie: Antonio Luigi Grimaldi
Scenario: Nanni Moretti naar de roman van Sandro Veronesi
Met: Nanni Moretti; Valeria Golino; Allesandro Gassman; Isabella Ferrari
Duur: 105 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST