Banner

Lake Tahoe

6.0
Peter De Backer - 09 oktober 2008




Hoewel de nog steeds naar de vergeten klinker in zijn achternaam zoekende Fernado Embcke ons ietwat apathisch naar huis stuurde met 'Temporada de Patos', is zijn opvolger 'Lake Tahoe' wel in het juiste keelgat gekropen. Op zijn gebruikelijke tergend trage slakkegangetje heeft Embcke een langzaam openbloeiend en persoonlijke tragikomedie uit zijn sobere hoed getoverd die ons gezicht afwisselend in een happy en een sad face wist te plooien. Zo eentje waar je in de juiste slow mood voor moet geraken - niet gemakkelijk in onze zesde versnelling-samenleving - maar als je dan toch in die rustgevende roes der traagheid belandt, krijg je vluchtige, maar ook mooie dingen te zien.

Het schiereiland Yucatan, Mexico. Juan (Diego Cataña) knalt met zijn rode Nissan tegen een telefoonpaal. Hij doolt langs de verlaten wegen op zoek naar een garagist die hem kan helpen. De zoektocht naar een eenvoudige stekker van de stroomverdeler wordt al snel een absurde queeste met kleurrijke figuren die hem meer tegenwerken dan helpen. Een oude man (Hector Herrera) denkt dat hij een inbreker is, een jong moedertje flirt met hem en een jonge mecanicien is meer bezig met kungfu en Bruce Lee dan met de kaduke Nissan. Langzaamaan wordt het duidelijk dat Juan niet zomaar tegen de paal is gereden en dat zijn eindeloze dwaaltocht eigenlijk een ontsnapping is van een famietragedie die hij maar niet kan verwerken...

Het is makkelijk om 'Lake Tahoe' te reduceren tot een bonte mengeling van Jim Jarmusch, Aki Kaurismäki en een scheut droogdroevige Scandinavische humor, maar Fernando Embcke's experimentele slackerfilm is meer dan een aaneenrijging van wacko situaties die nergens tot leiden. Want zo begint 'Lake Tahoe', als een minimalistische oefening in absurde ontmoetingen. Met minutieus afgemeten, horizontaal gefixeerde breedbeeldcomposities kruipt de film traag op gang en de lange, statische shots werken aanvankelijk even sfeervol als enerverend. Een tempo dat even relax is als het leventje onder de snikhete zon en personages die als tumbleweeds door het beeld waaien. Je kan wel vermoeden dat Embcke ergens naartoe wil met zijn lome en afstandelijke (er wordt zelden een close-up gebruikt) aanpak, maar zolang 'Lake Tahoe' zich beperkt tot een gezapige wandelfilm met mooie plaatjes van de door de zon en wind afgeblakerde huisjes is het een uitdaging om in het gepaste onthaastingssfeertje te geraken.

Het is pas wanneer de kijker voorzichtig op de hoogte wordt gebracht van wat er écht aan de hand is, dat 'Lake Tahoe' begint te intrigeren. De vluchtige droogkomische momenten verdwijnen zachtjes om plaats te maken voor een meer tragisch verhaal dat eindelijk de betrokkenheid boven het vriespunt uitduwt. Hoe meer Embcke onthult over zijn dromerige tragikomedie, hoe meer steek de vroege, schijnbaar onbelangrijke scènes lijken te houden. Zodra het duidelijk wordt wat in het warrige kopje van de nogal dromerige Juan afspeelt, wordt de (on)geduldige kijker beloond met een eigenaardig, origineel en uiteindelijk ook ontroerend coming of age-relaas dat zich meer afspeelt op het niveau van gemoedstoestanden dan op dat van concrete, ingrijpende gebeurtenissen.

Embcke heeft dus wel degelijk iets te vertellen en het is ook leuk om achteraf te zien hoe scènes hun zinvol plaatsje krijgen in het traag, maar subtiel opgebouwde 'Lake Tahoe'. Niet dat het allemaal erg diepzinnig of veel substantie meekrijgt, maar het is fijn om een klein koffertje met betekenis te kunnen meenemen dan moeten vaststellen dat de regisseur tachtig minuten de faker of teaser heeft uitgehangen. Maar de man die ons toch bijna in slaap dommelde met zijn geprezen debuut moet toch ook op zijn tellen passen dat hij niet overdrijft met zijn langzame 'er gebeurt geen lor'-aanpak. Onverschilligheid is nooit veraf tijdens het eerste half uur en ook al zijn de korte ontmoetingen van Juan en zijn zoektocht naar een reserveonderdeel om zijn wagen terug op gang te krijgen geestig gebracht, het voelt ook een beetje gekunsteld aan. Waarom moet die slungelachtige mecanicien onverwacht kungfu beginnen doen op straat? Omdat dat cool is. Waarom moet het jonge moedertje met zangambities opeens popliedjes beginnen zingen, terwijl het hoofdpersonage haar baby in slaap wiegt? Omdat zoiets er alternatief hip uitziet. Dan zijn de observaties van tristesse en wanhoop toch net iets geslaagder, met het afscheid van een hond en een spontane troostpartij als emotioneel resonerende hoogtepuntjes. Embcke had gerust iets vroeger de context van 'Lake Tahoe', het ervaren van de wereld terwijl je maar half aanwezig bent in die wereld, scherp mogen stellen.

Uiteraard zal 'Lake Tahoe' niet iedereen aanspreken. Het tempo ligt zo traag dat je bijna verwacht dat het hoofdpersonage 'The Scientist'-gewijs achteruit begint te lopen, terwijl de vele fade to blacks weleens danig op de zenuwen kunnen werken. Maar wie voor een klein anderhalf uurtje de harteklop iets trager kan laten tikken, krijgt sporadisch prettige wereldcinema waarin absurde, surrealistische, maar uiteindelijk ook herkenbare momenten samengebald worden tot een piepklein filmpje dat met wat geluk een goedkeurende glimlach van droefheid zal veroveren. Misschien.

E-mailadres Afdrukken
 
Lake Tahoe
MEX / 2008
Regie: Fernando Embcke
Scenario: Paula Markovitch en Fernando Embcke
Met: Diego Cataño; Hector Herrera; Daniela Valentine; Juan Carlos Lara II
Duur: 85 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST