Banner

Death Proof

4.0
Dennis Van Dessel - 07 juni 2007





113 min. / USA / 2007

Iedereen doet het, maar slechts een kleinere minderheid geeft het ook toe: het onvergankelijke en onvergetelijke spel zwakke weggebruiker-bowling. Het principe ervan is erg eenvoudig: je zit in je auto en wanneer je iemand ziet die je probleemloos overhoop zou kunnen rijden, geef je daar een score aan. Een oud vrouwtje met een looprek: 5 punten, want ze beweegt zich zo traag voort dat je haar niet kunt missen. Als het looprek meer dan tien meter verticaal de lucht invliegt, verdubbelt je score wel. Een lagere schoolkind op een fiets: twintig punten, die koters zijn nog behoorlijk snel. Een zakenman in pak en das: 30 punten. Lieven Debrauwer: 500 punten. Enzovoort. Vermaak voor het hele gezin, engagerend én creatief.

De laatste twintig minuten van 'Death Proof', de nieuwste van Quentin Tarantino, geven ongeveer hetzelfde ondeugende, plezierig-anarchistische genoegen als dat spelletje: motoren brommen, remmen piepen, vrouwen gillen en de CO² wordt de lucht in gepompt in een schitterend geënsceneerde car chase, een bewust politiek incorrect feest van slechte smaak. Alleen jammer dat het anderhalf uur dat naar die finale toe leidt, heel wat minder amusant is. Tarantino probeert hier krampachtig om z'n eigen reputatie als schrijver van übercoole dialogen te bevestigen, maar eindigt ermee dat hij de kijker langzaam maar zeker in slaap sust - vooraleer hem wakker te schudden met die achtervolging, natuurlijk, dat dan weer wel.

Het parcours dat 'Death Proof' heeft gelopen om tot in de Belgische zalen te raken, was sowieso al behoorlijk moeilijk. Oorspronkelijk maakte de film, met een lengte van zo'n 80 minuten, deel uit van de double feature 'Grindhouse'. Hij werd vertoond samen met 'Planet Terror' van Robert Rodriguez, met tussenin enkele neptrailers voor gelijkaardige films. Een ode aan de exploitation movies van weleer door twee geeks die opgroeiden met dat soort van cinema. 'Grindhouse' flopte echter genadeloos aan de kassa's - een verrassing - met als gevolg dat we de beide films hier, in langere versies, afzonderlijk te zien krijgen. Officieel omdat het Europese publiek niet vertrouwd is met het concept van de double feature, maar eigenlijk gewoon om u twee keer te laten betalen, dat spreekt voor zich.

Het concept van 'Death Proof' lijkt in ieder geval dikke fun: een schaamteloze B-movie die bewust helemaal werd vormgegeven in de stijl van de films die je in de seventies uitsluitend aantrof in de vunzigste bioscopen. De kleuren zijn vuil en lichtjes vervaagd, er zit ruis op de geluidsband, er zijn enorme continuïteitsfouten bewust aangebracht (check het mysterieus verdwijnende glas van Kurt Russell!), en telkens wanneer er een volgend spoel begint, krijgen we vette strepen en zwarte plekken in het beeld. Muziek komt en gaat naargelang het er zin in heeft en soms worden scènes bruusk afgebroken. Kortom: 'Death Proof' is van a tot z opgebouwd als een slechte oude film die dan ook nog eens slecht werd bewaard.

Als pitch kan dat tellen, maar dan blijft het nog wel de vraag hoe je dat gegeven invult. Dat je het van het verhaal niet moet hebben, was te verwachten: Kurt Russell speelt een maniakale stuntman ("my name is Stuntman Mike!") die om niet nader te bepalen redenen er lol in schept om vrouwen van de weg te rijden. We maken kennis met twee groepjes kirrende en kakelende dames, die om de één of andere reden de aandacht van Stuntman Mike trekken en bijgevolg zijn death proof auto achter zich aan krijgen. That's it. Meer verhaal heeft 'Death Proof' niet te bieden. Maar op zichzelf hoeft dat nog geen bezwaar te zijn: de klassieker 'Duel' van Steven Spielberg ging óók enkel maar daar over, maar dat was wel een verdomd spannend filmpje, een kat-en-muisspel tussen een vrachtwagenchauffeur en een gewone automobilist. Het échte probleem met 'Death Proof' zit 'm in het feit dat Tarantino meer interesse toont voor de gesprekken die de dames voeren over hun vriendjes, dan voor de actie.

Ongeveer anderhalf uur van de (bijna) twee die de film er duurt bestaat uitsluitend uit bizar lange dialogen tussen de vrouwen over wie het met wie doet, muziekgroepen, hun favoriete drankjes, waarom het nodig is om een revolver te hebben enzovoort en zo verder, ad infinitum. Banale conversaties over dingen die niets met de plot te maken hebben, waren altijd al een handelsmerk van Tarantino, één van de dingen waar hij bekend mee is geworden, maar hier probeert hij voor de eerste keer om met dat soort van dialogen ongeveer drie kwart van z'n film te vullen. Letterlijk élke minuut waarin Kurt Russell niet te zien is, wordt volgestouwd met gekwetter dat allengs irritanter wordt. En jammer genoeg: Kurt Russell heeft een teleurstellend klein rolletje. Het gezanik van die vrouwen gaat zó lang door, en het gaat over zó weinig, dat alle humor er na een tijdje uit wegsijpelt, en je overblijft met het gevoel de enige man te zijn op een girl's night vol vrouwen die vastbesloten zijn om het echt geen seconde over iets relevants te hebben. Op den duur zit je te duimen voor Stuntman Mike - dat hij ze gauw te pletter rijdt, dan houden ze misschien even twee minuten hun mond.

Wanneer Russell dan toch te voorschijn komt, lijkt de film dan ook helemaal open te bloeien. Hij grijnst naar de camera in z'n beste Snake Plissken-mode en de weinige memorabele teksten in 'Death Proof' zijn bijna allemaal voor hem (als je naar links had gemoeten, had het misschien nog even geduurd voor je bang werd. Maar nu ga je meteen bang worden, vrees ik.) Misschien ligt het eraan dat Tarantino niet zo goed is in het schrijven voor vrouwen - wanneer hij het dan toch probeert, vervalt hij al snel in geleuter dat voor ons niet leuk is om naar te luisteren en voor vrouwen vast niet zo leuk kan zijn om mee geassocieerd te worden. Komaan, dames, jullie voeren vast toch wel gesprekken die méér inhoud hebben dan dit gebazel?

Het is ongelooflijk hoeveel geweldige kansen Tarantino hier laat liggen - ongeveer halverwege geeft hij zijn film plotseling een tweede start, zodat we het hele scenario dat we net gezien hebben weer opnieuw krijgen. Waar was dat voor nodig? Had hij het bij één groep vrouwen gehouden, dan had hij misschien wat vaart en spankracht aan z'n prent kunnen geven. Waarom komen we niet meer te weten over Stuntman Mike? Waarom sluit Tarantino zichzelf een half uur lang op in één locatie (een café)? En waarom kiest hij ervoor om, ondanks de seventies-look, de personages wél hedendaagse auto's en gsm's te geven (want dat vloekt als de neten)? Er had zoveel ingezeten, en er komt zo weinig uit.

Dat alles neemt niet weg dat er wel weer coole scènes inzitten - een aantal verwijzingen naar 'Kill Bill' zijn erg geestig en de finale is schitterend - maar het is zo weinig. 'Death Proof'? Hij had z'n film misschien beter eerst boredom proof gemaakt.

E-mailadres Afdrukken
 
Death Proof
Regie: Quentin Tarantino
Scenario: Quentin Tarantino
Met: Kurt Russell; Rosario Dawson; Rose McGowan; Tracie Thoms

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST