Banner

Saw III

1.0
Peter De Backer - 20 december 2006




Shawnee Smith, Angus McFadyen, Bahar Soomekh, Dina Meyer e.a.
107 min. / VS / 2006

Daar zijn ze weer, de vetzakskes van de meest lucratieve horrorfranchise sinds Freddy Krueger de jaren tachtig onveilig maakte met zijn kinky scheermessen. Wat twee jaar geleden begon als een onfrisse maar eigenlijk best wel genietbare crap du jour is uitgegroeid tot een ronkende geldmachine die blijkbaar toch de zeitgeist van sadistjes in spe (pubers dus) weet te raken. Inderdaad, 'Saw' is terug en terwijl de terminale Jigsaw-killer nog altijd zijn laatste doodsreutels probeert uit te kermen, krijgen we naar goede gewoonte weer zoveel sappige martelscènes, foute acteerprestaties en een zo verregaand kluwen aan 'zo belachelijk dat het weer geniaal wordt'-plottwists in de maag gesplitst, dat we er nog steeds een beetje groggy van lopen. Het is compleet van de pot gerukt en de gimmick is al lang uitgewerkt, maar het is wel de enige film waarbij je om het kwartier de krachtterm 'vet goor!' kan uitschreeuwen op jodelend applaus. Bij deze: vet goor!

Voor de mensen die van plan zijn om het 'verhaal' van dit derde splatterfestijn te volgen, is het aangeraden om eerst de vorige twee gore-flicks te ondergaan. 'Saw III' grijpt namelijk terug naar plotgaten uit de andere twee films om (overbodige) losse eindjes aan elkaar te knopen. Dit blijft uiteraard een vrijblijvende suggestie, want drie Saw-filmpjes op korte termijn na elkaar te bekijken lijkt me nu niet bepaald de meest gezonde levensbezigheid. Maar bon, ik dwaal af.

Wat moet u weten? Jigsaw (Tobin Bell) is terug vrij en samen met zijn protégé Amanda (een hallucinant slecht acterende Shawnee Smith) heeft hij weer zijn oog laten vallen op wat proefkonijnen om te onderwerpen aan dodelijke death traps. De focus ligt deze keer op de ontvoerde dokter Lynn (Bahar Soomekh), die Jigsaw in leven moet houden en vader Jeff (Angus McFadyen), die de dood van zijn zoontje niet kan verwerken. Lynn krijgt een boobytrap rond de nek gebonden die afgaat wanneer Jigsaw sterft en Jeff krijgt de kans wraak te nemen op de personen die betrokken waren bij de dood van zijn zoon. Natuurlijk is zo'n prulverhaaltje enkel maar een excuus om de meest gortige toestanden te bedenken en een big fucking twist af te vuren die bijlange niet zo big is. Maar hey, er wordt iemand bedolven onder gemalen rottende varkens en er wordt een ribbenkast uit een deerne haar lijf gesleurd. Daar kun je al eens voor buitenkomen, toch?

Wel, eigenlijk niet, neen. De eerste 'Saw', hoe crappy die ook was, had lef en ballen, 'Saw II' was al een stuk fletser en 'Saw III' verandert niets aan die neergaande trend, behalve dan dat de gore nóg extremere vormen aanneemt (een open schedel-operatie mét plettende meloengeluidjes, smakelijk!). Elke spanning, logica of geloofwaardigheid wordt overboord gekieperd om het equivalent van een bezoekje aan het slachthuis op pellicule te branden. Niks meer en niks minder. Vettige taferelen die smakeloos worden uitgesmeerd zonder ook maar enig gevoel voor zelfrelativering. Terwijl de eerste 'Saw' zich maar al te goed bewust was van zijn eigen crapgehalte, is 'Saw III' een doodserieuze en pessimistische bedoening geworden die eerder verveelt dan amuseert.

Waar wel mee te lachen valt is de manier waarop scenarist Leigh Whannell het verhaal ongelooflijk knullig laat ontplooien. "Opbouw is voor mietjes", moet hij gedacht hebben en de eerste scène laat ons dan maar gewoon het vervolg zien van het einde van 'Saw II'. Donnie Wahlberg die in de val van Amanda is gesukkeld en dus net als de voorgangers in dat vieze badkamertje vasthangt aan een ketting. Het afzagen van een voet is allang passé en dus beslist Donnie om z'n poot te verbrijzelen met een flinke tegel. Zijn ingreep levert trouwens het meest subtiele ouch-momentje op wanneer hij over zijn eigen loshangende pootje struikelt. De lomperik! Daarna volgen nog twee 'Itchy & Scratchy'-episodes, en pas dan vindt Whannel het de moeite om de twee protagonisten te introduceren. Dat de 'Saw'-films niks meer te bieden hebben dan wat creatieve sterfscènes (er worden zelfs wat exploitatieve blote borsten getoond) weet iedereen, maar deze keer wordt er wel heel weinig moeite gedaan om wat structuur en lijn aan het geheel te geven.

Ook de motivaties van het moordduo beginnen povertjes te worden. Er zit namelijk altijd een moraal achter de groteske folterpraktijken: Jigsaw test zijn slachtoffers omdat ze niet dankbaar genoeg zijn voor het leven. Lynn omdat ze haar huwelijk verwaarloost en Jeff omdat hij bitter loopt na de dood van zijn zoontje. Als dat al onvergeeflijke hoofdzonden zijn mag Jigsaw zijn houten klaas op dat driewielertje ook naar mijn deur sturen want ik heb gisteren een potje chocomousse in de vuilnisbak geworpen die ik van m'n oma had gekregen. Om maar te zeggen dat de inspiratie van de makers minstens even droog staat als de desserts van oma. En mensen, wat kan die Jigsaw een eindje doorzagen. 'Laten we een spelletje spelen...' mompelt hij, en dan steekt ie van wal met zijn ellenlange preken waarin hij alles zo omslachtig mogelijk moet uitleggen (geholpen door die verschrikkelijk irritante flashbacks). Collega-psychopaten Jason Voorhees en Michael Myers hielden tenminste hun fucking smoel, terwijl Jigsaw meer en meer op de Architect uit 'The Matrix Reloaded' begint te lijken. Dat is pas scary shit.

'Saw III' was natuurlijk een gigantische hit aan de Amerikaanse kassa's en bij deze kan ik de blijde boodschap verspreiden dat de marteling volgend jaar wordt verdergezet met 'Saw IV'. Leuk voor de fans maar mij moeten ze er niet meer voor lastig vallen. Ik zal nog wel eens komen meelachen als ze over tien jaar aan 'Saw in Space' of 'Saw Goes Bananas' zitten.

E-mailadres Afdrukken
 
Saw III
VS / 2006
Regie: Darren Lynn Bousman
Scenario: Leigh Whannell
Met: Tobin Bell;ShawneeSmith; Angus McFadyen; Bahar Soomekh; Dina Meyer
Duur: 107 min.


Recensies:
Saw IV
Saw II
Saw

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST