Banner

Todo Sobre Mi Madre

8.0
Barbara Van Ransbeeck - 11 december 2006




101 min./Spanje/ 1999

Liefde op het eerste gezicht was het zeker niet tussen Almodóvar en mij. Bij mijn vuurdoop ('Mujeres Al Borde De Un Ataque De Nervios') wist ik niet wat ik ervan moest denken en kon ik me toen alleen nog maar uitspreken over één ding: dat één van de vrouwen wel een heel buitengewone neus had. Maar niet veel later zag ik 'Átame' en ik was meteen gefascineerd door de bizarre bondageromance tussen Antonio Banderas en Victoria Abril. En het is nooit meer overgegaan, (hoor je de violen al aanzwellen?) want er is geen enkele regisseur bij wie ik zo koortsachtig begin af te tellen naar de release van z'n nieuwste film, bij wie ik kregelig wordt als ze het accentje op zijn naam verkeerd plaatsen en er is geen vent waarvoor ik heen en terug naar Parijs reis alleen om zijn tentoonstelling te zien (de onvergetelijke ¡Almodóvar exhibition!).

Meestal worden tentoonstellingen gewijd aan dode artiesten, maar Almodóvar is springlevend. Zestien films heeft hij al op zijn naam staan, de ene al geslaagder dan de andere, maar ze zijn allemaal 100% Almodóvarmateriaal. 'Todo Sobre Mi Madre' mag je wel beschouwen als Almodóvars doorbraakfilm bij het grote publiek (dankzij meneer Oscar) en het is tevens zijn overstap naar het iets serieuzere werk. Na jaren van drugsdealende nonnen, bevallingen op een bus en ex-pornoacteurs die negen maal achter elkaar kunnen klaarkomen, was het tijd om de hysterie wat terug te schroeven en de mogelijkheden van het melodrama af te tasten. Almodóvar ging meteen voor de heavy shit met zowat het grootst mogelijke verdriet ter wereld: je eigen kind overleven.

'Todo Sobre Mi Madre' verhaalt de emotionele belevenissen van Manuela, een nevenpersonage uit een vorige A-film ('La Flor De Mi Secreto'). Manuela werkt als verpleegster op de donorafdeling van een ziekenhuis en speelt soms in videosimulaties de rol van familielid, die slecht nieuws te horen krijgt en aan wie men de toestemming voor een transplantatie vraagt. En dan slaat de ironie in als een klusterbom: Manuela wordt haar eigen casestudy, wanneer ze in het echte leven haar 17-jarige zoon verliest en zijn hart voor donatie wordt afgestaan. Na de voorstelling van het theaterstuk 'A Streetcar Named Desire' liep Esteban achter de auto aan van zijn favoriete actrice, Huma Roja, om een handtekening te vragen, maar hij werd aangereden door een andere wagen en overleed. Na zijn dood besluit Manuela de verjaardagswens van haar zoon te vervullen en zijn echte vader van zijn bestaan in te lichten. Daarvoor moet ze terug naar Barcelona, terug naar haar verleden, op zoek naar haar ex-man. Ze komt er in contact met een oude vriend, de transseksuele prostituée La Agrado, raakt betrokken bij het leven van de zwangere seropositieve zuster Rosa (Penélope Cruz) en zoekt onbewust ook het gezelschap op van de actrice Huma Roja, die in Barcelona voorstellingen speelt.

Manuela moet zowat Almodóvars soberste personage zijn: ze is redelijk onopvallend tussen een lesbisch theaterduo, een half man/half vrouw en een seropositief nonnetje. Cecilia Roth is eerlijk gezegd ook niet onze favoriete Almodóvar-actriz, - daarvoor is er teveel concurrentie-, maar ze vult haar rol wel heel emotioneel correct in. Eigenlijk is het zoals met de hele film: Manuela steekt sober af tegen de bonte verzameling vrouwen, net zoals er tussen al het gekwetter en geouwehoer ook een eenvoudig verhaal verscholen gaat over moederliefde. Op Agrado's nachtelijke avonturen na, is de algemene toon van de film redelijk serieus. Een kind verliezen is dan ook zowat de ondraaglijkste pijn van ons bestaan: het is alsof je zelf ook een beetje doodgaat, alsof ze je DNA van je lijf stropen, het is iets dat moeilijk valt uit te leggen en al even moeilijk om eerlijk (zonder geforceerd of druilerig melancholisch te worden) in beeld te brengen. Maar Almodóvar vat het onderwerp zonder taboes bij de horens, geeft er zijn eigen draai aan en doorstaat de leugendetectortest: dit is gemeend, gevoelig en écht. De film zuigt je mee, slorpt je op en spuwt je weer uit.

En het is ook weer prachtig om te zien hoe Almodóvar zijn liefde voor cinema erin verwerkt. "Cinema has become my life. I don't mean a parallel world, I mean my life itself. I sometimes have the impression that the daily reality is simply there to provide material for my next film." Van toewijding gesproken, Pedro Almodóvar maakt dan ook geen films, hij is film. Al van vóór hij zijn eerste film zag, was de kleine Pierre al geobsedeerd door cinema: hij spaarde de stickertjes van filmsterren die je gratis kreeg bij een stuk chocolade en plakte ze zorgvuldig (op het autistische af) in zijn stickerboek. (Waar chocolade allemaal niet goed voor is!). Hij maakt er een kunst van om films te maken die over film gaan: de titel is bijvoorbeeld eerlijk gepikt van 'Todo Sobre Eva' ('All About Eve' van J.L. Mankiewicz) en ook het leven van Manuela wordt symbolisch vervlochten met de film/het toneelstuk 'A Streetcar Named Desire'. Manuela vereenzelvigt zich met Stella en diens moeilijke relatie met de bronstige Stanley, wat de scheidingslijn tussen spelen en het echte leven ook weer vager maakt. Naast verwijzingen naar echte films en filmfragmenten, zet Almodóvar ook gewoon graag de 'acteerwereld' in de kijker en veel van zijn personages zijn actrices. Het dankwoord aan het einde van de film, zegt het allemaal: deze film is "voor Bette Davis, Gena Rowlands, Romy Schneider... Voor alle actrices, die actrices hebben gespeeld, voor alle vrouwen die acteren, voor alle mannen die acteren en vrouwen spelen, voor iedereen die een moeder wil zijn. Voor mijn moeder."

Met een ode aan alle mammies zou je denken dat Manuela een supermama is, maar wel integendeel: ze heeft fouten gemaakt in haar verleden (ze heeft haar zoon weggehouden van zijn vader), maar ze krijgt ook steeds een nieuwe kans. Almodóvar heeft veel respect voor zijn personages en hij is niet bang om mensen te tonen zoals ze zijn. 'Todo Sobre' is uiteindelijk een film over drie pogingen tot moederschap: Manuela ontfermt zich eerst over haar zoon Esteban, dan over Rosa en tenslotte ook over diens baby.

'Todo Sobre' navertellen, klinkt waarschijnlijk nogal zeepachtig, maar de film staat er zoals het hoort: straffe acteerprestaties, gevoelige beeldvorming en vooral een aangrijpend scenario, zo eentje waar je veel troost uit kan halen in moeilijke tijden. Een ontroerdend goed over moeder-proberen en moeder-zijn.

E-mailadres Afdrukken
 
Todo Sobre Mi Madre
Regie: Pedro Almodóvar
Scenario: Pedro Almodóvar
Met: Cecilia Roth; Penélope Cruz; Marisa Paredes; Antonia San Juan; Candela Peña;


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST