Banner

Wassup Rockers

2.0
Peter De Backer - 01 september 2006




Larry Clark, de man die zijn volk liet kennismaken met de 'echte' Amerikaanse jeugd (althans, dat wil hij toch denken), is terug van weggeweest om ons alweer een ongezouten tranche de vie te laten zien uit het leven van een jonge generatie. 'Kids' betekende zijn doorbraak en is sinds zijn release evenzeer gehaat als gewaardeerd omwille van zijn oprechte-exploitatieve-eenzijdige-amorele-realistische afschildering van de kids in America. Een film die meningen en discussies loswekt. Goed of slecht, belangrijk of pretentieus, 'Kids' heeft zijn impact gehad en Larry Clark hield er een licht ontvlambare reputatie aan over die hij verderzette met 'Bully' en 'Ken Park', die op een manier nog extremer waren dan zijn controversiële debuutfilm. Met 'Wassup Rockers' maakt Clark van zijn latino-jongeren dan wel een iets minder verloederd gespuis dat alleen maar denkt aan sperma spuiten, maagden vullen en drugs snuiven, maar het blijft een karikaturale en simplistische bedoening die nog maar eens bewijst dat nihilist Clark weinig zinnigs heeft te vertellen over zijn geliefkoosde onderwerp.

South Cental, Los Angeles. Een groep Latijns-Amerikaanse jongeren zeggen een dikke 'fuck you' aan de heersende hiphopcultuur (te herkennen aan de parachutebroeken en het 'bling bling' overschot uit Mr. T's persoonlijke collectie) en kiest voor strakke jeans, skateboarden en migraine-inducerende rockmuziek. Om het gewelddadige ghetto even te ontsnappen trekken ze met hun skateboards naar de poepsjieke buurt van Beverly Hills. Wat begint als een onschuldig pleziertochtje (een beetje met de voeten rammelen van een racistische flik en wat prutsen met de lokale rijkeluisgrietjes, respect gasten!) verandert al snel in een levensgevaarlijke en bizarre tocht om terug thuis te geraken.

Al vanaf de eerste scène begon 'Wassup Rockers' me te irriteren. Als introductie laat Clark zijn hoofdpersonage, Jonathan, wat lullen over zichzelf en zijn vrienden, en filmt het ventje vanuit twee verschillende camerastandpunten die hij dan in split-screen tegelijkertijd laat afspelen. De bedoeling hierachter? Geen enkele, maar als het er pseudo-kunstzinnig uitziet zal ongeveer de helft van het publiek zich laten wijsmaken dat het kunst is. De mensen die er commentaar op hebben, die snappen er gewoon niks van en moeten maar bij hun commerciële crap blijven - op die manier kan Clark z'n hele oeuvre verdedigen. Het is echter niets meer dan een goedkoop en overbodig truukje dat ervoor zorgde dat ik al met m'n ogen zat te rollen nog voor we goed en wel vertrokken zijn. Goed bezig, Larry!

Gelukkig houdt Clark de opzichtige arty farty-streken voor de rest van de film voor zich en krijgen we een grotendeels inspiratieloos en repititief narratief verloop zoals we dat van hem gewend zijn. 'Wassup Rockers' valt uiteen in twee delen, die allebei even weinig indruk maken. Tijdens de eerste helft krijgen we het documentaire-gedeelte te zien. We volgen de latino-jongeren met hun dagdagelijkse en vooral saaie belevenissen: ze hebben het lastig om op te staan voor school, ze skaten rond op straat, hangen in de zetel, zitten een beetje te zeveren over seks, enfin, allemaal zaken die nauwelijks de moeite zijn om te vertellen. Vervolgens trekken de gastjes naar Beverly Hills en beseft Clark dat hij toch zijn fantasie zal moeten gebruiken om die mannen iets om handen te geven. Het wordt minder saai, maar Clark gaat er zo ver over met de absurde en bespottelijke gebeurtenissen dat elke geloofwaardigheid compleet overboord gaat. En dat hij zijn boodschap even subtiel uitsmeert als de kraagreclame van Jean-Marie Pfaff helpt ook niet echt.

Laat ik u even een voorsmaakje geven van wat die skater boys zo allemaal meemaken op die wel heel ongelukkige dag. Dat ze een (slecht acterende) flik tegenkomen die hen lastigvalt, daar kon ik nog inkomen. Maar wat er gebeurt wanneer ze over een muurtje klauteren en op een trendy feestje terechtkomen is al heel wat moeilijker om te slikken. De gastheer merkt ze op en begint onmiddellijk te geilen op één van de punkrockers. Omstaanders bekijken hun kleding en stijl en knikken goedkeurend - die gastjes zijn 'in', meer zelfs, ze konden de Mexicaanse Ramones zijn! Er gebeurt nog meer bullshit op dat feestje, maar het zou toch een klein beetje zonde zijn moest ik alles uit de doeken doen, nietwaar? Wat verderop in het verhaal gaat het nog veel erger de mist in. Zo komen ze tegen de avond terecht bij het een verlepte dronken chi-chi madam (die al even sterk staat te acteren als een zatte Jacky Lafon), die er niets beters op vindt dan één van die jonge rockertjes naar binnen te sleuren en hem persoonlijk te trakteren op een schuimige wasbeurt. Waarom niet onmiddellijk een potje decadente seks, Larry? Je kan dat zo goed brengen!

Eigenlijk is het bijna de moeite niet om over de thematiek te beginnen, aangezien Clark ze met evenveel zorg behandelt als zijn camerawerk (zie hem een close-up maken van een tepel met haar op, mooi hoor). Niet-blanke jongeren uit het ghetto die scheef worden bekeken en met vooroordelen te kampen krijgen in de rijke buurten van Beverly Hills? Ga weg! Clark doet nergens moeite om de thematiek uit te werken, laat staat te nuanceren. Er zit waarheid in, maar het is zo lomp, oppervlakkig en infantiel gebracht dat het bijna beledigend overkomt. En over de rebelse identiteit van die punkrockers komen we nog minder te weten. We zien ze één keer repeteren met hun bandje, en voor de rest wordt de punkrock enkel gebruikt als montagemuziek wanneer ze van de ene onnozele sketch naar de andere skaten. Clark zwiert en slingert met een moker in het rond om zijn punt te maken, maar het is allemaal verloren moeite. Een aflevering van 'F.C. De Kampioenen' waar een Afrikaantje op bezoek komt behandelt racisme en discriminatie met meer subtiliteit en intelligentie dan wat Clark probeert te verwezenlijken.

'Wassup Rockers' is niet zo verwerpelijk of zelfingenomen als Clark's vorige exploten en de amateur-cast is sympathiek en overtuigend. Jammer dat het allemaal schandelijk ondermijnd wordt door de onkunde van Clark om een samenhangend, boeiend en genunaceerd portret te brengen. Wassup Rockers? Bitter weinig, eerlijk gezegd.
E-mailadres Afdrukken
 
Wassup Rockers
USA / 2005
Regie: Larry Clark
Scenario: Larry Clark
Met: Jonathan Velasquez; Francisco Pedrasa; Milton Velasquez; Yunior Usualdo Panameno; Eddie Velasquez
Duur: 111 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST