Banner

Night Watch (Nochnoy Dozor)

1.0
Dennis Van Dessel - 29 september 2005




Het oostblok is ook niet meer wat het geweest is. Tot voor een jaar of twintig konden we steeds rekenen op de Russen (of op de USSR, zoals het in mijn vaag-Trotskyistische nostalgie altijd zal heten) voor zware existentiële drama's die drie uur duurden, waar geen lap in gebeurde en waar niemand in het publiek een bal van snapte, zodat die we dan maar allemaal meesterwerken noemden, omdat dat het gemakkelijkste was. U kent dat soort films wel: een in lelijke kleuren gefilmd shot van een mistig landschap dat zeven minuten duurt, waarna er een uitgemergelde man naar de camera toestapt en iets zegt in de trant van: "Het leven is een molecule." Héérlijk.

Maar dat is allemaal het verleden. Sindsdien is het ijzeren gordijn resoluut opzij getrokken, en heeft de Amerikaanse commerciële cinema een culturele Anschluss uitgevoerd op de USSR, gelijkaardig aan degene die ze jaren geleden al pleegde op de rest van deze aardkloot. Timur Bekmambetov - hij omschrijft zichzelf als regisseur, hoewel ik daar nog wel eens fundamenteel over wil discussiëren - levert ons met 'Night Watch' sluitend filmisch bewijs dat nu ook de Russen helemaal gewonnen zijn voor het soort van afgelikte fantasy-science fiction troep die we al jaar en dag te slikken krijgen van de Yanks. De acteurs praten dan wel Russisch, maar voor het overige is dit net zo'n vulgaire orgie aan misplaatste CGI, chaotische actie en bij de haren gesleurde plotwendingen als eender welk Michael Bay-spektakel.

De plot vertrekt vanuit de premisse dat er al doorheen de hele geschiedenis Anderen hebben bestaan: mensen met speciale gaven, zoals heksen, tovenaars, vampieren en helderzienden, die ervoor kunnen kiezen om hun krachten te gebruiken voor het goede of voor het kwade. Na jarenlang oorlog te voeren, hebben de goede en slechte Anderen besloten om een wapenstilstand af te kondigen - het ene kamp laat het andere met rust, en om ervoor te zorgen dat dat zo blijft, vaardigen beiden een aantal wachters af. De wachters van het Licht (de goeien), zien er 's nachts op toe dat de Anderen van het duister het niet te bont maken, de wachters van het Duister zorgen overdag voor het tegenovergestelde. Overtredingen worden navenant bestraft en zo leeft iedereen relatief gelukkig voort.

De fecaliën komen echter in aanraking met de knikker wanneer anno 2004 een "Night Watcher" (één van de goeien dus) een boze vampier doodt tijdens een reddingsactie. De vamper in kwestie wou namelijk in volle Michael Jackson-traditie z'n tanden zetten in een 12-jarig jongetje, wat natuurlijk in hoge mate not done is. Als gevolg van de dood van die vampier beginnen alle personages heel druk over en weer te lopen, er is sprake van profetieën, een vrouw die nog geen hond kan strelen zonder dat het beest vervolgens dood neerstuikt, een uil die op simpel verzoek in een menselijk wezen verandert (de restjes pluimen dekken strategische delen van het lichaam af) enzovoort.

Je kunt het zo gek niet bedenken, of Bekmambetov heeft het wel in z'n film gestoken. De hoofdplot wordt doorkruist met ongeveer 731 nevenplots waarvan aan het einde nog niet eens de helft een resolutie heeft gekregen, de personages lopen door elkaar heen in een nimmer in te schatten chaos en een getergd publiek moet maar proberen om dat allemaal te kunnen volgen. Persoonlijk heb ik na ongeveer 80 minuten simpelweg de hoop opgegeven om ooit nog een samenhangend verhaal uit deze drek te kunnen halen. Benieuwd hoe lang het bij u zal duren. De regisseur bombardeert je met zinloze effecten en oorverdovende muziek, in de hoop dat je je uiteindelijk zult laten omver blazen door al dat audiovisueel geweld en je je niet langer zult bezighouden met de vraag of het allemaal wel ergens op slaat. Ik kan op een bepaalde manier nog wel begrip opbrengen voor het aloude argument dat je naar dit soort film niet gaat kijken voor het verhaal, maar dit is niét zomaar een actiefilm met een zwakke plot. Dit is er één die je doelbewust probeert omver te lullen. De maker willen je hersenen expliciet platleggen, omdat ze weten dat ze anders reddeloos verloren zijn.

Wat krijg je dan wel? Bombast. Een oneindige voorraad bombast. Het is al van 'Stigmata' geleden dat ik nog eens een film heb gezien die zo'n zwaar van geval van visuele diarree te verwerken had. Bekmambetov heeft een fysieke handicap die hem verhindert om een eenvoudige actie op een eenvoudige manier in beeld te brengen. Neem een scène waarin het hoofdpersonage de koelkast opentrekt om iets te drinken. Je zou toch denken dat één of hooguit twee, drie shots wel voldoende zouden zijn om zoiets eenvoudigs in beeld te brengen, of niet? Vergeet het maar. We beginnen met een wide shot van de acteur. Dan een close-up van de koelkastdeur die opengaat. Een shot van binnenin de koelkast, waar we de fles zien staan. Een shot van de fles die uit de koelkast wordt gepakt. Een close-up van de mond van de acteur terwijl hij drinkt. Opnieuw dat shot van in de koelkast wanneer hij z'n fles terugzet. Een close-up van de koelkast die wordt gesloten. En zo weer terug naar het originele wide-shot. Het motto van de regisseur schijnt te zijn: waarom zou je iets in één shot filmen als je het ook kunt verhakkelen in tien? Bekmambetov lijkt wel een kind dat voor kerstmis een montagetafel cadeau heeft gekregen, en nu van geen ophouden weet met dat ding. De scène die ik net heb beschreven, was nog een gewoon, rustig intermezzo, maar kunt u zich al inbeelden wat die kerel aanvangt met z'n actiescènes?

Ook met het geluid van de film doen de makers precies hetzelfde: elke stap die de personages zetten, weerklinkt als een oneindige galm door de cinemazaal (eerst dacht ik nog dat er een probleem was met de geluidsinstallatie, maar nee), elke keer dat ze hun hoofd draaien horen we de lucht langs elk haartje op hun schedel klieven. De soundtrack staat vol met geluidjes à la woosh, zjoeff en zzzip. Ik zat steeds maar te wachten tot één van de acteurs zou gaan plassen - allicht had Bekmambetov daar het geluid van de Niagara watervallen overheen gemonteerd.

Blijkbaar bestaat er een hele aanhang voor 'Night Watch' - op het BIFFF werd de film enthousiast onthaald en ook als je het internet zo eens afschuimt, kom je heel wat onvoorwaardelijke fans tegen. De regisseur heeft er in ieder geval z'n broek niet aan gescheurd - hij is van plan om zowaar een hele trilogie te maken rond dit gegeven. Ik kan niet zeggen dat ik zit te popelen. Ik kan zelfs niet zeggen dat ik in de zaal zal zitten om dat feestje bij te wonen. 'Night Watch' is een dodelijke aanval op je zintuigen, vergelijkbaar met zo'n spotgoedkope fles wijn van de Aldi - het smaakt naar pis, je wordt er niet eens beneveld van en de dag erop barst je van de koppijn. Mijd deze film zoals u een woeste hond met lepra zou mijden.
E-mailadres Afdrukken
 
Night Watch (Nochnoy Dozor)
Rusland / 2004
Regie: Timur Bekmambetov
Scenario: Timur Bekmambetov; Laeta Kalogridis
Met: Konstantin Khabensky; Vladimir Menshov; Valeria Zolothukin
Duur: 115 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST