Banner

Stealth

1.0
Dennis Van Dessel - 11 september 2005




Regisseur Rob Cohen maakte enkele jaren geleden 'xXx', een vehikel voor die twee fotogenieke spierbundels in de hals van Vin Diesel (de linkse heet Cees, de rechtse Florke, maar sinds Cees kon lachen met het scenario van 'The Pacifier' en Diesel heeft ingefluisterd die rol te aanvaarden, wil Florke niet meer met hem spreken). De man keert nu terug met 'Stealth', een ontzagwekkend slechte actiefilm waarvan een normaal mens zich enkel kan afvragen hoe hij ooit gemaakt is kunnen worden. Zelfs de meest cynische, geldbeluste producers moeten toch hebben ingezien dat dit een project zonder de minste verlossende waarde was, een film die ronduit gevaarlijk is voor de mentale gezondheid van al wie eraan blootgesteld wordt. Dit is geen film, maar een terminale ziekte. Er zouden vaccinaties tegen moeten bestaan. Ik kan geen termen bedenken die krachtig genoeg zijn om te beschrijven hoe miserabel dit ding is, noch uitdrukken hoe belangrijk het is dat u hiervan wegblijft. Dit is geen cinema. Dit is anti-cinema.

Het verhaal is een soortement mengelmoes van 'Top Gun', het HAL-9000-segment uit '2001: A Space Odyssey' en 'Knight Rider'. Drie gevechtspiloten worden gekozen om een speciale eenheid te vormen die met de nieuwste kisten zal vliegen om (daar komt-ie) het terrorisme te bestrijden. Om de wereld nog effectiever te vrijwaren voor de Amerikaanse democratie (olé olé), wordt er nog een spectaculaire nieuwe jet toegevoegd aan het drietal. De EDI wordt volledig bestuurd door artificiële intelligentie, heeft een uitgebreid arsenaal aan boord, is geprogrammeerd om zelfstandig bij te leren en mist nooit doel. Enfin, EDI is het perfecte gevechtsvliegtuig, dat zowat alles voor je doet behalve je rits dichtzippen. Wanneer het toestel na een eerste missie geraakt wordt door de bliksem, slaat het ding echter op hol en besluit het, ongehinderd door bevelen of moraliteit, een theoretisch doelwit in Siberië ook echt aan te vallen. Het is nu aan onze helden om EDI tegen te houden. (Dit deel van het verhaal vertoont zelfs vage overtonen van 'Dr Strangelove', hoewel het heiligschennis is die titel in deze recensie te vermelden.) Je zou je kunnen afvragen of het meest technologisch geavanceerde vliegtuig ter wereld niet bestand zou moeten zijn tegen een blikseminslag (net zoals elk doodordinair commerciëel passagierstoestel dat is), maar sssj, niet doen.

Rob Cohen heeft hier, allicht zonder het zelf te weten, een live action-versie van 'Team America' gemaakt, met dien verstande dat hij alles wat hij laat zien serieus meent. We krijgen de koene piloten, die voor de gelegenheid een representatieve demografische verdeling hebben gekregen: een blanke (Josh Lucas), een zwarte (Jamie Foxx, die meteen z'n oscar mag teruggeven) en een vrouw (Jessica Biel). We krijgen een chef die een hele film lang zenuwachtige baantjes door de controlekamer van een vliegdekschip trekt, terwijl hij met een hese stem bevelen snauwt. We krijgen actiescènes die regelrecht uit 'Top Gun' komen, waarin vliegtuigen op het laatste momentje optrekken, in bergketens duiken alsof het niks is, missile locks proberen te onvluchten enzovoort. We krijgen de obligate onuitgesproken liefde tussen twee van de hoofdfiguren, schurken die allemaal in jodelende keelklanken spreken om een impressie te geven van snoodaards uit het Midden-Oosten (Jihaaaad!), debiele dialogen enzovoort. Al die dingen waar Trey Parker en Matt Stone zich vrolijk over maakten in 'Team America', worden hier met een uitgestreken gezicht naar voren gebracht, alsof Cohen niet eens het flauwste benul heeft dàt het clichés zijn.

Tot dusver is 'Stealth' eigenlijk business as usual: er is geen verhaal, er zijn geen personages die naam waardig in terug te vinden, het bulkt van de clichés en "diepgaande" scènes onderscheiden zich door het feit dat de personages hun zonnebril afzetten wanneer ze spreken. Bij die gelegenheden, op zichzelf al zeldzaam, zeggen ze dingen als: 'War's terrible. It's meant to be terrible.' En wat de geloofwaardigheid betreft... Welke geloofwaardigheid? Dit is een film waarin Jessica Biel zichzelf uit haar jet katapulteert, waarna de brokstukken van haar vliegtuig haar om de oren vliegen midden in de lucht, maar waarin de dame in kwestie continu in staat blijft om koelbloedig commentaar te geven tijdens haar val: 'Een explosie. Ik zit op vijfduizend voet. Mmm, een lichte tinteling in m'n rechtervoet, ik denk dat hij aan het inslapen is.' Tijdens een andere scène weten de bevelhebbers aan het team te melden dat er drie belangrijke terroristen samen zullen komen in Rangoon, "over 24 minuten". Een mens vraagt zich af wat er zou gebeuren indien één van die drie voor een rood licht komt te staan en een minuut te laat is.

Dat is dus allemaal gewone kost. Veel erger is echter het venijnige republikeinse, fascistoïde ondertoontje van 'Stealth'. De autoriteit van de VS om in Myanmar, de één of andere ex-kolonie van de Sovjetunie en uiteindelijk zelfs Noord-Korea binnen te vallen, wordt nergens in twijfel getrokken. Net als Team America krijgt het eliteteam van 'Stealth' de melding dat er ergens ter wereld een terrorist rondloopt en ze trekken er meteen op uit om een bom op die smeerlap z'n kop te droppen, no questions asked. Waarom zou de Amerikaanse militaire macht niét voor wereldpolitie mogen spelen, die haar vijanden summier ter dood veroordeeld en executeert via slimme bom? Hebt u daar misschien iets op tegen? Rob Cohen zorgt ervoor dat hij welgeteld één dialoog in z'n film stopt over de moraliteit van een wapen dat bestuurd wordt door kunstmatige intelligentie: 'Zo'n machine kan geen morele oordelen vellen,' wordt er gezegd. En het publiek dient dan te knikken en te denken: 'Dàt is dus het punt van de film: we moeten oppassen met technologie, we moeten zien dat we het in de hand kunnen houden.' Allemaal goed en wel, maar diezelfde dialoog impliceert dat de VS wél in een positie is om morele oordelen te vellen en ernaar te handelen met bruut geweld.

De meest aanstootgevende scène wat dit betreft, is die waarin het torengebouw waar de drie topterroristen hebben afgesproken, wordt vernield. Jessica Biel, die heeft voortgestudeerd, komt tot de conclusie dat als ze een gebouw opblazen, er misschien wel onschuldige omstaanders om het leven zullen komen - no shit Sherlock. Maar dat is buiten EDI het superslimme vliegtuig gerekend: het gebouw stort netjes in (de beelden doen griezelig sterk denken aan die van de Twin Towers), en achteraf verschijnt er op het computerscherm de boodschap: No collateral damage. Daarmee doet Rob Cohen twee dingen die niet door de beugel kunnen: hij ontloopt de consequenties van z'n scène (een gebouw stort in, maar niemand in de omgeving is gewond, yeah right), en hij biedt tussen neus en lippen ook nog eens een commentaar op al diegenen die zich vragen stellen bij de "surgical strikes" van Bush in Irak - voorstanders van die oorlog willen niet gehoord hebben hoeveel burgers er ginder al gestorven zijn, en met deze scène toont Rob Cohen ons een strategische aanval van de VS waarbij zeer ostentatief geen enkele burger gewond raakt. Het conservatieve rechts klopt zich op de borst en zegt: "Zie je! Zo gaat dat dus."

'Stealth' is een misselijkmakend stukje oorlogspropaganda, dat meteen 'Deuce Bigalow' van de troon stoot als slechtste film van het jaar. 'Bigalow' was gewoon een rotslechte film en daarmee uit. 'Stealth' is een rotslechte film mét een walgelijke politieke subtext.
E-mailadres Afdrukken
 
Stealth
USA / 2005
Regie: Rob Cohen
Scenario: W.D. Richter
Met: Josh Lucas; Jessica Biel; Jamie Foxx; Sam Shepard; Richard Roxburgh
Duur: 121 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST