Banner

Sin City

10.0
Dennis Van Dessel - 31 mei 2005




'Sin City' is ongeveer wat je krijgt als je Dashiell Hammett, Raymond Chandler, Quentin Tarantino en Takashi Miike drie dagen in een kamer stopt en je hen genoeg coke geeft om hun fantasie de hele tijd op z'n meest grotesk te houden. Robert Rodriguez, de man die verleden jaar nog fameus teleurstelde met 'Once Upon A Time In Mexico', maakt hier een verfilming van de graphic novels (noem het vooral geen stripverhalen, of de fans worden pissig) van Frank Miller en levert daarmee de meest opvallende, visueel aantrekkelijke, in your face, love it or hate it-knoert van een film af die we dit jaar al hebben gezien. Net zoals bij Tarantino's eigen 'Kill Bill', is er nauwelijks een tussenweg mogelijk: je bent er gek van of je haat het. 'Sin City' is dan ook een film van extremen, zowel wat de verhalen betreft, als de dialogen, het geweld, het niet altijd even politiek correcte vrouwbeeld en (vooral) de visuele vormgeving. Rodriguez speelt nergens op veilig - hij maakt hier een prent die op elk gebied de uiterste grenzen aftast. Het resultaat is een film zo opwindend, zo zintuiglijk, dat je een dag later nog zit na te beven.

De structuur van de prent roept herinneringen op aan 'Pulp Fiction', in de zin dat we drie verhalen krijgen, die zich telkens afspelen in dezelfde fictieve stad, (Ba)sin City, een wereld van gore gangsters, corrupte flikken, smerige pedofielen en gevaarlijke hoeren. We krijgen Mickey Rourke in z'n beste rol sinds de jaren tachtig als Marv, een oerlelijke bajesklant die op een nacht wakker wordt naast een dood hoertje. Terwijl de politie hem op de hielen zit, probeert hij - soms op ietwat hardhandige wijze - te weten te komen wie de mooie dame in kwestie vermoord heeft. In het tweede verhaal is Clive Owen Dwight, een man die zijn vriendin Shellie (Brittany Murphy) wil beschermen tegen haar ex-vriendje, de verdorven politieagent Jackie Boy (Benicio Del Toro). Tijdens zijn afrekening met Jackie Boy, komt Dwight echter middenin een oorlog terecht tussen de hoeren van Old Town en een rivaliserende gangsterbende. De gevolgen zijn bloederig. In verhaal nummer drie, tenslotte, krijgen we Bruce Willis als Hartigan, een eerlijke flik die een elfjarig meisje redt uit de klauwen van een pedofiel met politieke banden (Nick Stahl). Hartigan wordt erin geluisd voor de ontvoering van het meisje in kwestie en het is pas acht jaar later dat hij haar opnieuw kan opzoeken - nu wordt het meisje gespeeld door Jessica Alba, die hier vér, vér weg is van haar doorbraakrol als 'Honey'.

Het idee van de film (en daarmee ook van de graphic novels) is duidelijk: Sin City is een wereld op zichzelf, ver verwijderd van eender welke plaats of tijd die wij kennen, waar miljoenen levens, miljoenen verhalen, zich door elkaar kronkelen. Hier krijgen we een paar van die verhalen en ondertussen is Rodriguez alweer bezig aan het vervolg. En waarom niet? Al wat je moet doen, is een aantal nieuwe personages bedenken, een paar nieuwe, zwaar gestileerde verhalen en je bent weer vertrokken. Waar het om gaat, is de wereld waarin het zich afspeelt.

En die wereld ziet er prachtig uit: Rodriguez filmt overwegend in zwart-wit, in een stijl die doet denken aan de films noir uit de jaren dertig en veertig. Hoge, vervallen gebouwen rijzen regelrecht de wolken in, alles is een spel van licht en schaduw, de regen plenst ongenadig neer, de wagens stammen allemaal uit een periode ergens tussen de jaren dertig en vijftig, de personages dragen lange regenjassen met de kragen omhoog, hoeden die hun ogen onzichtbaar maken en ze roken zich allemaal te pletter. Dit is een wereld van tough guys en broads, het ziet eruit als een film met Humphrey Bogart maar dan tot in de tiende macht. En om dat surrealistisch gevoel nog te versterken, voegt Rodriguez hier en daar enkele elementen in kleur in. Bloed moet rood zijn, natuurlijk, evenals de jurk van een vrouw in de openingsscène. Een andere dame heeft blond haar, nog eentje heeft blauwe ogen en zo gaat dat door - het zwart-wit wordt hier en daar doorprikt om een paar opvallende kleuren toe te laten die op de één of andere manier iets zeggen over de personages. Waarom moest het dode hoertje naast Marv per sé blond haar hebben? Omdat het duidelijk maakt waarom Marv zich tot haar aangetrokken voelde, natuurlijk. Waarom moet het bloed rood zijn? Omdat het anders niet gewelddadig genoeg is, waarom anders?

En gewelddadig is het, hoewel dat geweld al even gestileerd is als de fotografie van de film. Ledematen vliegen in het rond, één van de personages wordt opgevreten door wolven, een ander wordt door Bruce Willis met z'n blote handen gecastreerd. In één van de drie verhalen lopen de personages de hele tijd rond met een afgehakt hoofd in hun handen. 'Sin City' gaat zo ongelooflijk ver over de top, dat het onmogelijk is om het geweld serieus te nemen, net zoals dat het geval was in het eerste volume van 'Kill Bill'. Je kunt daar dan aanstoot aan nemen en zeggen dat het allemaal vreselijk is, maar hey, je hebt realiteit en je hebt fictie, en in fictie mogen nu eenmaal dingen die in de realiteit niet mogen.

De dialogen zijn nog zoiets - we krijgen haast constant een voice-over van het hoofdpersonage dat we in het huidige verhaal volgen, en die teksten zijn letterlijk van het eerste tot het laatste woord opgetrokken uit de clichés van pulpachtige misdaadromannetjes. Voorbeeld: "The valkyrie at my side is shouting and laughing with the pure, hateful, bloodthirsty joy of the slaughter... and so am I." Wie bedénkt zoiets? De gewone dialogen zijn anders ook niet mis: Mickey Rourke zoekt de snoodaardige Rutger Hauer op, om met hem af te rekenen. Hauer vraagt hem: 'Zal mijn dood je voldoening schenken?' Rourke antwoordt: 'Je dood zelf niet. Maar alles tot op dat punt... Dat wordt lachen.' Dan kun je als filmfan maar een ding doen: heel hard lachen en zachtjes mompelen: fuck yeah! Iets dat overigens voor de hele film geldt.

'Sin City' is een ode aan de pulp fiction van vele jaren geleden, die de clichés van dat genre neemt en ze honderdmaal uitvergroot - de gestileerde fotografie, het geweld, de dialogen... Ook de manier waarop er naar vrouwen wordt gekeken past in dat rijtje thuis: in 'Sin City' zijn àlle vrouwen hoeren of strippers, behalve één. Een lesbische reclasseringsambtenaar die uiteraard - wat doen lesbiënnes anders? - constant halfnaakt rondloopt om aan haar vriendin te kunnen frunniken. Vrouwonvriendelijk? Al evenmin als het geweld echt choquerend is. Zolang je het maar niet serieus neemt, is er geen vuiltje aan de lucht.

Woorden kunnen niet vatten wat Rodriguez hier op het scherm tovert, de beelden kunnen enkel voor zichzelf spreken. Jammer voor mij, een geluk voor u. Iedereen die van cinema houdt, van het gevoel dat je soms krijgt wanneer er een oprecht vindingrijke, intelligente, fantastisch opwindende prent langskomt, moet hiernaar gaan kijken. Vandaag nog. Nu. Meteen.

http://www.sincitythemovie.com/
E-mailadres Afdrukken
 
Sin City
USA / 2005
Regie: Robert Rodriguez; Frank Miller
Scenario: Frank Miller
Met: Mickey Rourke; Clive Owen; Bruce Willis; Benicio Del Toro; Jessica Alba; Rosario Dawson; Brittany Murphy
Duur: 124 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST