Banner

Mysterious Skin

9.0
Dennis Van Dessel - 06 mei 2005




Regisseur Gregg Araki stond tot voor kort voornamelijk bekend om zijn nihilistische onheilscenario's, genre 'The Doom Generation' en 'Nowhere' - vaak hysterische films, die barstten van de teenage depression, millennium angst en referenties aan de popcultuur. Mannen likten het sperma van hun eigen vingers, homo's werden zonder pardon gecastreerd en hoofden vlogen in het rond, in een wereldje dat daarenboven ook nog eens van felle kleuren, loeiend harde muziek en strobe-effecten werd voorzien, allemaal om het toch maar zeer duidelijk te maken: het gaat niet goed met deze wereld. Toen het jaar 2000 echter, tegen alle verwachtingen in, voorbijging zonder dat de aarde plots onplofte, moest de zwartgallige filmmaker iets anders verzinnen, en kijk eens waar hij mee afkomt. 'Mysterious Skin' is zowaar een gevoelig, intelligent, prachtig verfilmd drama geworden. Ik had nooit gedacht dat hij het in zich had.

Het verhaal draait rond Brian (Brady Corbet) en Neil (Joseph Gordon-Levitt), die in 1981, wanneer ze acht jaar oud zijn, allebei worden misbruikt door hun baseballcoach. Tien jaar later is Neil een mannelijke prostituée geworden, die zich van zo weinig mogelijk mensen iets aantrekt en voor wie seks enkel nog handelswaar is. Zijn vaste vriend beschrijft hem als "een planeet waar andere planeten wel rondcirkelen, maar nooit contact mee hebben". Brian, op zijn beurt, heeft de herinneringen aan wat er is gebeurd verdrongen en verzint uitvoerige fantasieën rond buitenaardse wezens en UFO's om niet onder ogen te moeten komen wat hem is overkomen. Dan, op kerstavond 1991, ontmoeten de twee jongens elkaar opnieuw en worden ze eindelijk rechtstreeks geconfronteerd met hun verleden.

'Mysterious Skin' wordt over het algemeen omschreven als "niet een typische Gregg Araki-film". Misschien is het daarom dat ik 'm zo goed vind, want zijn vorige filmuitstapjes waren wat mij betreft weinig meer dan het filmische equivalent van een kinderlijke woedeuitbarsting: Araki was tot de conclusie gekomen dat de wereld een hellegat is en schreeuwde dat uit door z'n prenten toch maar zo choquerend en flashy mogelijk te maken. Ditmaal zien we echter iets helemaal anders: 'Mysterious Skin' is nog altijd een choquerende film, maar de regisseur heeft ook effectief iets te melden, deze keer. Hij bestudeert hier de effecten die misbruik op jonge leeftijd kan hebben op mensen later in hun leven, en de conclusies die hij bereikt, zijn op z'n zachtst gezegd "interessant". Brian lijdt aan black-outs en bloedneuzen na zijn bezoekje bij de coach - een wonde uit het verleden die steeds opnieuw begint te bloeden, omdat hij nooit de kans heeft gekregen te genezen. Hij weet niets meer van wat er is gebeurd, maar is wel z'n hele leven lang op zoek naar "de waarheid" over die avond, tien jaar geleden, toen er vijf uur uit zijn geheugen gewist werd. Een waarheid die hij nog liever zoekt in waanzinnige scenario's rond aliens dan dat hij de werkelijkheid onder ogen komt. Neil, daarentegen, reageert helemaal anders - gedeeltelijk voelt hij weerzin voor wat de coach met hem deed, maar langs de andere kant weet hij te vertellen dat hij "speciaal was. Ik was zijn lieveling." Aangezien hij een kind was dat voor de rest nooit het gevoel kreeg iemands lieveling te zijn, blijft hij met gemengde gevoelens achter.

Araki kiest dus duidelijk niét voor de doorsnee weekendfilm-oplossing, waarin een kind misbruikt wordt en we vervolgens twee tranerige uren lang de hulpeloze slachtoffers en de monsterlijke dader volgen. Zijn verhaal is genuanceerder, en toont aan dat er ongelooflijk veel verschillende reacties mogelijk zijn op misbruik. Eén van de meest angstaanjagende dingen in 'Mysterious Skin' is niet het misbruik op zichzelf, maar wel het onvermogen van de omgeving van de kinderen om erop te reageren. Brians moeder is een goedbedoelende, ultra-burgerlijke dame die haar zoon glazen melk brengt op z'n kamer, verwacht dat hij op tijd thuis is voor het eten en - o, gruwel! - truien draagt met beertjes erop. Een echte mama, dus, maar ze heeft haar kind niet kunnen beschermen tegen de grijpgrage klauwen van de coach en ook achteraf is ze in niets anders geïnteresseerd dan de lieve vrede te bewaren. Waarom zou je het verleden oprakelen? Drink een glas melk, eet een koekje en zwijg. Neils moeder (gespeeld door Elisabeth Shue, trouwens) houdt ook echt van haar zoon, maar ze heeft schijnbaar zoveel mannen in haar leven dat ze nooit voldoende aandacht aan hem kan geven. Weet ze wel wat Neil doet voor de kost? Kan het haar schelen? De moeders van Neil en Brian (de vaders schitteren door afwezigheid) willen hun kinderen wel beschermen, maar ze kùnnen het niet.

Die ideeën worden door Araki in een film gegoten die soms beenhard is, soms haast ondraaglijk ontroerend. We zien Neil zichzelf verkopen, soms aan mannen die simpelweg op seks uit zijn, soms aan kerels die het minder goed bedoelen. We zien hoe Brian zijn vader confronteert wanneer die, op Brians verjaardag, voor het eerst in twee jaar nog eens komt opdagen. Er is een onvergetelijke scène waarin Neil wordt opgepikt door een man wiens lichaam onder de aids-laesies zit - hij wil geen seks, hij wil alleen nog eens aangeraakt worden. En dan zijn er natuurlijk die laatste tien minuten, die aankomen als een mokerslag. Op een goeie manier, dan. Araki is expliciet, maar nooit gratuit - de montage in de meer choquerende scènes is echt indrukwekkend, in de zin dat we eigenlijk maar heel weinig zien, maar we dénken dat we veel meer gezien hebben. Neem bijvoorbeeld de scènes waarin het misbruik plaatsvindt - je bent daar bezig met jongetjes van een jaar of acht. Hoe film je dat, zodat je wél een harde, oprechte scène krijgt, zonder dat je die kindacteurtjes dingen laat doen die niet door de beugel kunnen? Het lukt de regisseur, gewoon door de manier waarop die scènes aan elkaar zijn geknipt - die kinderen doén helemaal niks, maar de indruk die het publiek krijgt is overweldigend. Dàt is knap filmmaken.

Misschien zit het verschil met Araki's vorige projecten er wel in dat de regisseur ditmaal het scenario niet zelf uit z'n duim moest zuigen, maar vertrok vanuit een boek van Scott Heim - het verhaal zit beter in elkaar, er is een duidelijke opbouw naar een climax op het einde, iets dat nog wel eens durfde ontbreken in zijn andere films. De regisseur maakt een "normalere" film dan anders, maar dit is nog steeds compromisloze cinema, die wordt geholpen door een fantastische acteerprestatie van Joseph Gordon-Levitt, een acteur om in het oog te houden.

'Mysterious Skin' is een niet te missen film: hard maar gevoelig, choquerend maar mooi. U zult achteraf misschien een fikse borrel nodig hebben om alles door te spoelen, maar laat dat u vooral niet tegenhouden. Essentiële cinema.

http://www.mysteriousskinthemovie.com/
E-mailadres Afdrukken
 
Mysterious Skin
USA / 2004
Regie: Gregg Araki
Scenario: Gregg Araki
Met: Brady Corbet; Joseph Gordon-Levitt; Elisabeth Shue; Mary Lynn Rajskub; Michelle Trachtenberg
Duur: 99 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST