Banner

The Pacifier

1.0
Dennis Van Dessel - 05 april 2005




De vakantieperiodes zijn traditioneel uitgelezen momenten om nog eens wat onvervalste kindercrap de zalen in te smijten - het soort films waar ze anders nog geen blinden zouden kunnen naartoe lokken. Verleden week kregen we het vreselijke 'Raise Your Voice', 'Robots' was ook al niet echt om over naar huis te schrijven, en nu mag actiester Vin Diesel zijn kindvriendelijk imago opvijzelen met 'The Pacifier', een bij elkaar gejatte, dodelijk saaie, terminaal middelmatige bedoening. Op het laatste verjaardagsfeestje van mijn comateuze grootmoeder viel meer te beleven dan in deze film. En dammit, daar viel niet veel te beleven.

Diesel speelt Navy SEAL Shane Wolf, het soort van elitesoldaat dat met één welgemikte mep uw middenrif ergens ter hoogte van uw slokdarm doet belanden en wiens gladde schedel o zo fotogeniek blinkt in de ondergaande zon. Wanneer hij echter de opdracht krijgt om een gekidnapte uitvinder uit de klauwen van zijn Servische ontvoerders te redden, kan hij niet vermijden dat de wetenschapper in kwestie het loodje legt. De dode werkte aan Ghost, het één of ander computerprogramma dat in staat is om alle satellieten en nucleaire wapens ter wereld plat te leggen, of zoiets. Enfin, in ieder geval iets dat je niet in de handen van de verkeerde mensen terecht wilt zien komen. Nu moet zijn weduwe naar Zwitserland trekken om zijn kluis leeg te maken - misschien ligt Ghost daar wel in? - en Wolf, die behoorlijk scheef bekeken wordt na z'n mislukte operatie, mag op de vijf kinderen letten. De stoere soldaat zit nu plots opgezadeld met een rebellerende tienerdochter, een puberende zoon, een guitig lagere schoolkind en twee nog jongere kinderen die eigenlijk weinig te doen hebben behalve een extra blok aan Diesels gespierde been te vormen. Wederzijdse afkeer en onbegrip maken langzaam maar zeker plaats voor waardering en zelfs... snif... - excuseert u mij terwijl ik m'n neus snuit - liefde!

Hoe hopeloos moeten een regisseur en scenarist al zijn om te gaan jatten bij sowieso al twijfelachtige stukjes pellicule als 'Kindergarten Cop' en 'Mr. Nanny'? Want dat is al wat 'The Pacifier' is: een doorslagje van die eerdere films, waarin niet alleen gelijkaardige situaties gebruikt worden, maar zelfs gelijkaardige grappen: kotsende baby's (haha), kinderen die in paradepas leren lopen en daarmee discipline kweken (hoho) en de aanvankelijke pogingen van de moedwillige koters om hun nieuwe oppas te saboteren (hihi). Francis Ford Coppola zegt altijd: 'Als je gaat stelen, steel dan van de beste.' Daarmee bedoelt hij niét Arnold Schwarzenegger of Hulk Hogan.

Het enige wat 'The Pacifier' echt voorstelt, is een poging van Vin Diesel om z'n imago wat kindvriendelijker te maken, na actievehikels à la 'xXx'. Alleen jammer dat de man over weinig gevoel voor humor beschikt, en over nog minder komische timing - hij debiteert al z'n dialogen even stoïcijns en met dezelfde onvermurwbare blik op z'n gezicht. Schwarzenegger gaf in 'Kindergarten Cop' tenminste nog de indruk dat hij wist in wat voor film hij zat, dat hij er zich van bewust was dat het grappig bedoeld was. In wat voor prent Diesel denkt mee te spelen, weet ik nog niet zo zeker.

Dat de film één en al plagiaat is en de hoofdrolspeler nog geen grap zou kunnen vertellen als z'n leven ervan afhing, is al erg genoeg. Maar wat 'The Pacifier' definitief nekt, is het onvermogen van regisseur Adam Shankman om een samenhangende film in elkaar te steken. Zo eentje waarin de verschillende scènes ook effectief iets met elkaar te maken hebben, weet u wel? 'The Pacifier' is niet zozeer een coherent verhaal, als wel een verzameling willekeurige situaties die nauwelijks enige uitwerking hebben in de rest van de plot. Een voorbeeld: de vijf kinderen waar alles rond draait, zijn net hun vader verloren, die vermoord is door Serviërs. Dat is heavy shit, maar geloof maar niet dat ook maar één van die rotjong een greintje verdriet zal tonen. Nee, het gebroed loopt een hele film lang ongelooflijk vrolijk te wezen - ze zitten eigenlijk veel meer in met hun rijlessen, hun acteerambities en hun relationele perikelen dan met het feit dat hun vader het hoekje omgegaan is in een verre uithoek van de wereld. Op een bepaald moment vallen drie ninja's het huis binnen (Servische ninja's - dat zijn de gevaarlijkste!), die het huis op stelten zetten in een poging het Ghost-programma te vinden, maar niemand die zich daar echt druk over maakt. Diesel trapt de drie boosdoeners het huis uit, en de volgende ochtend is het alweer business as usual: ontbijt maken, naar school, luiers verversen. Er komt zelfs eens geen superieur van Vin Diesel een kijkje nemen na die aanval, om te zien of alles in orde is. Nog eentje: aan het begin van de film geeft Vin Diesel aan de vijf kinderen een soortement armband met een traceersignaal, zodat hij steeds in het oog kan houden waar ze zitten. Dat toestel wordt één keer gebruikt om een kaka-pipi-grap aan op te hangen, en verdwijnt voor het overige uit de film - ze dragen 'm nog wel, maar hij wordt niet meer gebruikt.

Dat is alles is een teken van korte-termijnschrijven, wat wil zeggen dat de scenaristen tijdens het schrijven van het script nooit verder denken dan één of twee scènes in de toekomst. In een goed scenario wordt aan het begin van de film dikwijls informatie gegeven die aan het einde belangrijk blijkt te zijn, er is sprake van set-up en pay-off. Maar hier niet, omdat er simpelweg niet wordt nagedacht over wat er over een uur in de film moet gebeuren. Enkel over hoe men de komende vijf à tien minuten kan vullen.

'The Pacifier' is een wanhopig onleuke film, met een premisse die rechtstreeks gejat is uit andere exemplaren, grappen die niet werken en situaties die niet alleen volstrekt voorspelbaar zijn, maar ook nog eens als los zand aan elkaar hangen. Stuur de kinderen hier naartoe, maar alleen maar als u ze wilt straffen voor een slecht paasrapport.

http://disney.go.com/disneypictures/pacifier/
E-mailadres Afdrukken
 
The Pacifier
USA / 2005
Regie: Adam Shankman
Scenario: Thomas Lennon; Ben Garant
Met: Vin Diesel; Lauren Graham; Faith Ford; Brittany Snow; Max Thieriot
Duur: 91 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST