Banner

Million Dollar Baby

9.0
Dennis Van Dessel - 30 maart 2005




Wie heeft er ooit gezegd dat mensen niet veranderen? Dertig jaar geleden was Clint Eastwood nog Dirty Harry, de sterke arm der wet die eerst schoot en daarna pas vragen stelde. Nu echter, lijkt hij met elke film die hij maakt gevoeliger te worden, introspectiever. 'Mystic River' was geen onverdeeld succes, wat mij betreft, maar het was een film met oprechte bedoelingen en belangrijke thema's. En nu is er 'Million Dollar Baby', opnieuw een oscarkandidaat en misschien Eastwoods beste film tot op heden, een prent die drijft op de melancholie van de personages, de sfeervolle fotografie en een bluesachtige soundtrack. Op z'n 74ste heeft Eastwood duidelijk geleerd om al z'n oud machismo te laten varen en ontpopt hij zich tot een meesterlijke, emotioneel rijpe verhalenverteller. Het is nauwelijk te geloven dat dezelfde man die verantwoordelijk was voor het lamentabele 'Blood Work' nu uit de hoek komt met dit, één van de beste films van het jaar.

Eastwood speelt Frankie Dunn, een bokscoach die nooit helemaal tot de top is doorgedrongen. Hij beheert z'n eigen gymzaal samen met z'n beste vriend Eddie (Morgan Freeman), waar hij de nieuwe generatie vechtersbazen traint. Tegen de tijd dat ze goed genoeg worden om geld te verdienen, zoeken zijn protégés gewoonlijk een andere manager. Eddie is zelf een ex-bokser, die tijdens een gevecht ooit een oog verloor en zich sindsdien tevreden stelt met een bescheiden leven als assistent van Frankie.

Dan op een dag wordt Frankie aangesproken door Maggie (Hilary Swank), een jonge vrouw die vastbesloten is om een professionele bokser te worden en zijn hulp vraagt. Aanvankelijk wil Frankie er niets van weten, maar Maggie is met geen stokken weg te drijven uit zijn gymzaal en uiteindelijk voelt de coach z'n neus voor talent jeuken. Wat er dan op gang komt, is een voorzichtige, tedere toenadering tussen de knorrige oude man en de jonge wannabe-sportster.

Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die 'Million Dollar Baby' beschrijven als een boksfilm, maar niets is minder waar - het feit dat de personages die sport beoefenen is irrelevant, ze moeten nu eenmaal iéts doen. Eastwood probeert op geen enkel moment om de spankracht van het verhaal te putten uit de bokscompetitie zelf. Maggie wint vanaf het begin al haar gevechten. Het enige waar Frankie haar op attent moet maken, is dat ze de mensen wat spektakel moet bezorgen en dat ze dus haar tegenstanders niet in de eerste ronde knock-out mag slaan. Zo weinig interesse heeft Eastwood zelfs voor die boksmatchen, dat hij na een tijdje nauwelijks nog de moeite neemt om ze in beeld te brengen. Maggie's allereerste gevecht krijgen we maar in korte flarden te zien, omdat het grootste deel van de aandacht wordt gespendeerd aan een dialoog tussen Eastwood en Freeman die staan toe te kijken. Later krijgen we een gevecht waarin Maggie de andere partij binnen de tien seconden tegen de grond slaat - de camera volgt haar niet eens. We zien haar uit het shot lopen, we horen haar haar ultrakorte gevecht leveren en ze wandelt het shot weer in.

Waar het echt om gaat, zijn de drie hoofdpersonages en hun gevoelens. Wat zo mooi is aan 'Million Dollar Baby', is dat die personages, in de handen van een minder begaafde regisseur, net zo goed wandelende clichés in een doordeweekse tranentrekker hadden kunnen zijn: Hilary Swank, de ambitieuze jonge vrouw die zich een weg uit haar armoede wil vechten. Clint Eastwood, de geharde oude man die voor het eerst in jaren weer vaderlijke gevoelens krijgt. Morgan Freeman, de teleurgestelde ex-bokser die in Swank het talent herkent dat hij zelf ooit had. Laat ons eerlijk zijn, erg origineel is dat allemaal niet, maar Eastwood weet precies hoe hij dit drietal aan ons moet voorstellen opdat we toch in hen zouden geloven. Hij gaat nergens voor hevige, pathetische emotionele uitbarstingen - er zit niet één tranerige monoloog in 'Million Dollar Baby', niet één onhoudbare huilbui. De problemen van de personages worden op een zeer korte, economische manier duidelijk gemaakt, in bondige scènes die ons toch alles vertellen dat we moeten weten.

Zo komen we te weten dat Maggie het financieel moeilijk heeft, omdat we haar zien werken als serveerster in een restaurant. Wanneer niemand kijkt, pikt ze de overschotjes vlees van de borden om mee naar huis te nemen. Frankie heeft een dochter met wie hij in jaren niet meer gesproken heeft. In een bepaalde scène keert er een brief die hij naar haar gestuurd heeft, ongeopend terug en hij steekt ze weg in een schoendoos - die doos zit vól met dat soort van brieven. Korte momentjes, maar ze zijn voldoende. Eastwood melkt die scènes niet uit, hij gaat niet om voor de hand liggende emotionele trucjes. Nee, we krijgen alleen die korte impressies en daarna gaat hij verder met zijn verhaal. Door de droge manier waarop hij het presenteert, weet Eastwood een potentieel tenenkrullend sentimentele draak om te vormen tot iets anders: een oprecht ontroerende film over mensen met goede bedoelingen en niets dan tegenslag. Tijdens het laatste half uur neemt 'Million Dollar Baby' een onverwachte wending, die ronduit genant had kunnen zijn in z'n melodramatiek, maar in plaats daarvan gaan de haren op je nek overeind staan omdat het je écht aangrijpt.

De acteurs hebben daar veel mee te maken - sinds haar oscarwinnende rol in 'Boys Don't Cry' heeft Hilary Swank maar weinig memorabels gedaan, maar hier is ze absoluut perfect als Maggie, een harde tante die van niemand medelijden wil, maar daarom nog niet minder menselijk is. Eén van de weinige gebreken van 'Million Dollar Baby' ligt in de manier waarop het scenario haar personage reduceert tot één belangrijke drijfveer: ze ligt overhoop met haar familie en bijgevolg heeft ze een enorme drive om de beste te worden, om succesvol te zijn. Oké, prima. Maar wat is ze nog? Ze is een vrouw van 32. Heeft ze een liefdesleven? Heeft ze vrienden buiten Frankie en Eddie? Heeft ze die ooit gehad? We komen het niet echt te weten, maar de vertolking van Swank weet ons toch over die hiaten heen te dragen, gewoon omdat ze het met zoveel overgave speelt. Van een zwakker geschreven rol toch nog iets bijzonders maken: dàt is een teken van talent.

Ook Morgan Freeman en Eastwood zelf doen weer wat ze het best kunnen: Eastwood weet zijn groeiende waardering voor Maggie duidelijk te maken, enkel door de rimpels in z'n gezicht op een bepaalde manier te laten rollen. Suggestie is alles. Freeman op zijn beurt is weer van de partij met zijn brommende bariton en zijn mistroostige ogen, en straalt uit elke porie een vermoeide wereldwijsheid uit.

Alles aan deze film is subtiliteit en understatement. Een sfeervolle cinematografie die gebruik maakt van diepe schaduwen en halve duisternis om de sombere mentaliteit van de personages uit te drukken, en een subliminaal aanwezige soundtrack van zielvolle blues helpen om van 'Million Dollar Baby' een klein pareltje te maken, het soort film dat naderhand nog een dag nazindert.

http://milliondollarbabymovie.warnerbros.com/intro.html
E-mailadres Afdrukken
 
Million Dollar Baby
USA / 2004
Regie: Clint Eastwood
Scenario: Paul Haggis
Met: Clint Eastwood; Hilary Swank; Morgan Freeman; Jay Baruchel
Duur: 137 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST