Banner

The Grudge

1.0
Dennis Van Dessel - 01 februari 2005




De openingsscène is er meteen één die kan tellen: Bill Pullman, zoals steeds voorzien van een gelaatsuitdrukking alsof hij net is ontwaakt uit een bizarre droom en nog niet helemaal wakker is, stapt op het balkon van zijn flat, kijkt met twee gedrogeerde ogen naar zijn vriendin die nog in bed ligt, en laat zich vervolgens zonder een woord te zeggen naar beneden vallen. Waarom hij dat precies doet, werd mij ook achteraf nooit helemaal duidelijk - m'n beste gok is dat hij te weten was gekomen voor wat soort film hij eigenlijk naar Japan was afgezakt en dan maar de makkelijkste uitweg koos. Tegen de tijd dat 'The Grudge' een uur bezig is, zult u zelf ook op zoek zijn naar een balkon om van af te springen. Takashi Shimizu maakte persoonlijk deze remake van z'n eigen horrorfilm 'Ju-oh' uit 2003 - waarom zou je iemand anders je film naar de knoppen laten helpen als je het zelf ook kunt doen? De originele film vond ik eerlijk gezegd al niet veel soeps: een clichématig spookverhaaltje dat bijzonder weinig samenhang vertoonde, maar er op de één of andere manier toch in slaagde om wereldwijd een cultsucces te worden. Deze remake is net zo onnozel en betekenisloos, maar heeft wel Sarah Michelle Gellar in de cast, een actrice die toch altijd nog een extra dimensie weet te geven aan de debiliteit van elke prent waar ze inzit.

Gellar speelt Karen, een Amerikaanse studente die samen met haar vriendje Doug (Jason Behr) een tijdlang in Japan verblijft. Ze werkt als vrijwilligster voor de sociale dienst, en wordt naar het huis van een Amerikaanse zakenman gestuurd (er wonen schijnbaar bitter weinig Japanners in Japan, als je deze film moet geloven), om er een blik te werpen op de oude moeder des huizes, die geen hele dagen alleen gelaten kan worden. Tijdens haar korte verblijf in het huis, hoort en ziet Karen echter bijzonder vreemde dingen: krakende trappen, een jongetje van een jaar of zes dat opgesloten zit in een kast, angstaanjagende geluiden, zwarte schimmen.

Het een en ander blijkt samen te hangen met een oud Japans bijgeloof, dat zegt dat wanneer een mens in grote woede sterft in een huis, er een vloek over dat gebouw neerdaalt: iedereen die met het huis en zijn bewoners in contact komt, zal worden achtervolgd door de slachtoffers van die woede. Of, om het simpel te zeggen: het spookt gewoon in dat huis.

Waar 'Ju-on' zwaar in de fout ging, was in de veel te ingewikkelde structuur die Shimizu erop nahield: we kregen telkens de naam van één van de personages in beeld, waarna we die persoon volgden tot aan zijn of haar onvermijdelijke dood: de sociaal medewerkster, de bewoners van het huis, de zus van de bewoner van het huis, drie schoolmeisjes die er toevallig binnengingen enzovoort... Die segmenten onderling hadden niet echt erg veel met elkaar te maken en het feit dat ze niet eens chronologisch gerangschikt werden, zorgde ervoor dat 'Ju-on' vaak moeilijk te volgen was. Voor 'The Grudge' werd - het moet gezegd worden - die structuur althans iets strakker gemaakt. De nevenplot rond de drie schoolmeisjes werd eruit gekieperd, de chronologie van de gebeurtenissen is duidelijker en Karen werd ditmaal zonder meer het hoofdpersonage. Waarschijnlijk werden deze veranderingen enkel toegepast omdat een ster als Gellar nu eenmaal meer screen time moet krijgen dan haar tegenspelers, maar goed, ondertussen zorgen ze er wel voor dat 'The Grudge' op z'n minst rechtlijniger is.

Dat was het goeie nieuws. Het slechte nieuws is dat 'The Grudge' nog steeds helemaal nergens over gaat (Een spookhuis. Mensen gaan erbinnen. Mensen zien spoken. Mensen sterven.) en - net als de Japanse film - bulkt van de clichés van het genre. Het mysterieuze geluid van boven dat onderzocht moet worden, maar enkel een kat blijkt te zijn. De plots opduikende schaduwfiguren die chronisch vergezeld gaan van een stoot hevige muziek. De intense doodse stilte die opeens verbroken wordt door een rinkelende telefoon. De aha-erlebnis wanneer het hoofdpersonage naar een foto of notaboek kijkt en plots snapt hoe de plot ineen zit. Al die vaste ingrediënten van elke horrorfilm sinds de jaren dertig zijn alweer rijkelijk aanwezig, maar bij gebrek aan een degelijk scenario of een sterk uitgangspunt, werken ze eerder op de lachspieren dan op het zenuwstelsel. Neem nu een scène waarin een van de personages langzaam, behoedzaam, op een vol bad afstapt. Wat denkt u nu dat er gaat gebeuren? Jawel hoor, net zoals in elke inspiratieloze horrorfilm: er schiet een hand uit tevoorschijn. Iedereen die de laatste decennia al eens een griezelfilm heeft bekeken, ziet dat schrikeffect van een kilometer afstand aankomen. Nog eentje: Gellar staat onder de douche en voelt plots een vreemde hand in heur haar. En pàts, die muziek knalt erop los. Die scène werd wél verklaard in 'Ju-on', maar hier niet, zodat ze volledig losstaat van de rest van de film - een extra handje hulp voor het shampooen, dat kan toch goed van pas komen?

Shimizu sprak nauwelijks een woord Engels tijdens het draaien van 'The Grudge', wat misschien verklaart waarom alle acteurs zo'n ellendig levensloze vertolking neerzetten. Indien Sarah Michelle Gellar alsnog een rechtvaardiging wil vinden voor haar acteercarrière, zal ze dringen wat gratuite naaktscènes mogen inblikken, want buiten haar bewonderenswaardige looks heeft ze maar bitter weinig in huis om een publiek mee te boeien. De emotie "angst" wordt hier door haar vertolking gedefiniëerd als: "laat de mondhoeken zeven millimeter zakken en frons de wenkbrauwen". De emotie "vreugde" of "opluchting" houdt in dat ze die frons loslaat en haar mondhoeken zeven millimeter omhoog trekt. De dialogen bevatten pareltjes van ongewilde humor zoals: 'I sense something evil in this house!' No shit Sherlock, er kruipen daar in dat huis asgrauw geschminkte zesjarige jongetjes rond die krijsen als een kat wanneer je ze aanspreekt.

'The Grudge' is niet meer of minder dan een zoveelste voor de hand liggende sidder en beeffilm. Sidder en beeft u gerust de richting van een andere zaal uit.

http://www.sonypictures.com/movies/thegrudge/site/flash/
E-mailadres Afdrukken
 
The Grudge
USA / 2004
Regie: Takashi Shimizu
Scenario: Stephen Susco
Met: Sarah Michelle Gellar; Jason Behr; William Mapother; Clea Duvall; Bill Pullman
Duur: 92 min.


Recensies:
The Grudge 2

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST