Banner

Gegen die Wand

8.0
Jeroen Ruymen - 21 september 2004




Het is natuurlijk niet omdat een film een prijs wint op een festival, dat het daarom ook noodzakelijk de beste film is, maar je mag toch op zijn minst verwachten dat de kwaliteit ervan boven de middelmaat zal uitsteken. 'Gegen Die Wand' won op de recentste Berlinale de Gouden Beer - niet verwonderlijk dat uw trouwe dienaar met hoge verwachtingen de zaal betrad. En wat zelden voorkomt, gebeurde toch: niet enkel werden de verwachtingen ingelost, ze werden nog eens overtroffen ook.

Niets aan Cahit Tomruk verraadt zijn afkomst: hij werkt als glazenophaler in een bar, en vult de rest van zijn leven met drank en de nodige porties verdovende middelen. Hij is van Turkse afkomst, maar zijn moedertaal is er één die hij nauwelijks spreekt. Op een avond rijdt hij na een zoveelste cafébezoek gewoonweg 'Gegen die Wand'. Na verzorging in het ziekenhuis, wordt hij benaderd door de mooie Sibel, die hem vraagt met haar te trouwen. Cahit begrijpt er niets van en wijst haar af, maar na een zoveelste zelfmoordpoging van Sibel geeft hij toch toe. Ze zullen louter een verstandshuwelijk hebben, waarin ze niet mét, maar langs elkaar heen leven. Waarom wou de mooie Sibel trouwen met de zwaar afgetakelde Sahit? Deze Turkse dame is een vrijgevochten vrouw, die een tamelijk, nuja, "losbandig" leven leidt, en dat wordt niet toegestaan door haar conservatieve ouders. De enige manier om onder dat juk uit te komen is door te trouwen en zo het ouderlijk huis te verlaten. Maar om dat te verwezenlijken, dient ze een geschikte kandidaat te vinden. Cahit voldoet aan de eisen, hij is immers van Turkse afkomst, en aangezien hij geen interesse in haar toont, kan ze verder gaan met haar plannen: uitgaan, drinken, roken, en onderweg met zoveel mogelijk mannen het bed delen.

Blijft daar de vraag waarom Cahit op dit bizarre voorstel ingaat. Van romantiek is er geen sprake - wil hij misschien zijn zinloze leven een andere wending geven, of wil hij haar redden? Je zal het antwoord nergens vinden. Cahit blijft een enigma, maar wel eentje dat je gaandeweg aanvaardt. Waarom is hij tot dit niveau afgedaald, wie is die vrouw die hem verlaten heeft, of die gestorven is - is zij de reden voor de toestand waarin hij zich bevindt?

'Gegen die Wand' is duidelijk opgebouwd in twee delen. In het eerste deel leer je beide protagonisten kennen. Dit deel is het meest aangename om naar te kijken, wat vooral te danken is aan de acteurs. In de eerste plaats aan Sibel Kekilli, een voormalige pornoactrice die, net als haar tegenspeler Birol Ünel, Duitse is met Turkse roots, en gewoonweg straalt in haar rol. Voor zowel haar als Ünel geldt dus dat ze hun rol niet enkel spelen, ze zijn gewoonweg hun personage. Nergens word je geconfronteerd met enige vorm van geforceerd realisme, het is daarentegen een zelden geziene oprechtheid die van het scherm afdruipt. Dat realisme vertaalt zich in een ongekende rauwheid. In de dialogen wordt nauwelijks een blad voor de mond genomen, en geweld is nooit veraf. Zowel Cahit als Sibil kampen met hevige stemmingswisselingen, waarin ze van opperste geluk plots overschakelen naar staalharde woede. Gedragen door de muziek, raak je helemaal betrokken in de harde wereld waarin ze zich bevinden. Cahit die lazarus op de bank ligt, luisterend naar stevige punkrock, terwijl Sibel van de ene kroeg naar de andere trekt, en op de tonen van disco menig man versiert, dat allemaal flitst snoeihard aan je voorbij.

Maar dan komt de ommekeer: er ontstaat een band tussen de twee, en wanneer deze omslaat in liefde, neemt het verhaal een melodramatische wending. Vanaf dit punt wordt het verhaal zwaarder, trager ook, maar daarom niet minder fascinerend. Aan de éne kant straalt er een zekere hoop uit, maar die wordt toch nog overheerst door een gevoel van onafwendbare tragedie. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de meest gewelddadige scène hier voorkomt, en dat net dit symbool staat voor de wending in hun beide levens.

Fatih Akin is, u kan het al raden, een Turks-Duitse regisseur. Vergis u echter niet, ditmaal gaat het niet over de migrantenproblematiek. Dit is een liefdesverhaal, waar de nadruk op de vervreemding ligt. De status van de hoofdpersonages als vreemdelingen maakt dat het isolement beter in beeld kan gebracht worden, maar meer dan op hun sociale status in de maatschappij, wordt de nadruk gevestigd op de innerlijke conflicten waarmee ze kampen, en op hun zoektocht naar zichzelf.

De stijl die Akin hanteert om dit alles in beeld te brengen, doet vaag denken aan deze die Gaspar Noé toonde in 'Irréversible'. Dit heeft te maken met de nodige dosissen geweld die we voor de kiezen krijgen, maar ook door de gebruikte lichteffecten, de ruwe camerabewegingen en de stevige soundtrack.

'Gegen die Wand' is een rauwe, realistische en confronterende film. Zinderend is een woord dat in me opkomt - dit is een trip over liefde die gedoemd is tot ondergang. Zoals in 'Ae Fond Kiss' is er ook hier geen sprake van een moraliserend opgehoffen vingertje. Gelukkig maar - ik kan alleen maar toejuichen dat een liefdesverhaal ook op een andere manier kan verteld worden. Hier kan verzameld Hollywood een puntje aan zuigen. En Fatih Akin, dat wordt een naam om te onthouden.

http://www.gegendiewand.de/flash.html
E-mailadres Afdrukken
 
Gegen die Wand
D / 2004
Regie: Fatih Akin
Scenario: Fatih Akin
Met: Birol Ünel; Sibel Kekilli; Catrin Striebeck; Güven Kirac; Meltem Cumbul
Duur: 121 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST