Banner

Catwoman

1.0
Dennis Van Dessel - 31 augustus 2004




Voor de vertoning van 'Catwoman' die ik bijwoonde, verscheen er een waarschuwing in beeld dat mensen die betrapt werden op het gebruik van opnameapparatuur, onmiddellijk uit de zaal verwijderd zouden worden - zo paranoïde is men dan geworden over filmpiraterij. "Steun creativiteit. Steel het niet." Ik veronderstel dat dat meteen uw vrijgeleide is om gewapend met uw videocamera naar de cinema te gaan, want als er nu één ding is dat in deze kattenbak van een film niét terug te vinden valt, dan is het wel creativiteit. Pitof, de Fransman die enkele jaren terug bewees dat hij behoorlijk overweg kon met de Paintfunctie en Photoshop van zijn laptop in de geheel digitaal opgenomen prent 'Vidocq', maakt hier een rommeltje van een blockbuster - het soort verspilling van pellicule dat het verdient om in een zak gestoken en verdronken te worden.

Halle Berry, zij die onverdiend een oscar won voor het zwaar overschatte jankfestijn 'Monster's Ball' en vervolgens in nóg grotere crap ging meespelen dan voordien, speelt Patience Phillips, een bedeesde kunstenares die werkt op de art department van cosmeticagigant Hedare. Haar grote baas, George Hedare (Lambert Wilson) en zijn ijzige echtgenote Laurel (Sharon "wat loop ik hier in Godsnaam te doen" Stone), komen binnenkort op de proppen met een nieuw product dat de eeuwige jeugd kan leveren aan miljoenen door kraaiepootjes geteisterde vrouwen overal ter wereld, maar (en hier had ik graag een mwoehahahaaa gehad, om de snode intenties van de schurkachtige schavuiten kracht bij te zetten), de crème in kwestie werkt verslavend. Wie het blijft gebruiken, voelt z'n huid letterlijk verstenen tot het weinig meer is dan albast, volstrekt gevoelloos. Wie er dan toch mee stopt, zal de nevenwerkingen moeten ondergaan: het soort van huidmisvormingen waar zelfs Margaret Hamilton aan het einde van 'The Wizard of Oz' nooit van had durven dromen.

Patience komt toevallig achter de plannen van haar bazen en wordt door hen vermoord, maar - sommige mensen hebben toch maar àlle geluk - de een of andere mythologische kat met bovenaardse krachten vindt haar levensloze lichaam en ademt haar letterlijk een tweede leven in. Als Catwoman. De film is nogal vaag over de details van het hoe en waarom van de magische krachten die de reddende poes bezit, maar wat doet het ertoe? Patience's zicht, gehoor, lenigheid, evenwicht en zelfs haar borsten nemen allemaal toe in kracht, volume en flexibiliteit. Voor u het weet heeft La Berry zich in het soort van lederen soft-SM pakje gehuld dat je gratis bij aankoop van twee butt plugs kunt krijgen in Frieda's Freaky Foltershop, en gaat ze op zoek naar haar moordenaars, gewapend met een zweepje en een nieuw kapsel.

Die plot scheert toppen van hilariteit waar ik niet eens op in wil gaan - een verslavend cosmeticaproduct? Waar je huid zo hard als een met tegels belegde vloer van wordt? Als je zo'n huid hebt, heb je zelfs geen crèmes meer nodig - was je gezicht met Mr. Proper en je blinkt de hele dag lang. Nee, wat mij meer stoorde was het feit dat de heer Pitof het nodig vindt om ons dat beschamende excuus voor een verhaal maar liefst vier keer (viér keer!) uit de doeken te doen. Eerst krijgen we de scène waarin Berry de plannen van de slechteriken afluistert. Dat is één. Daarna zien we Sharon Stone en heur halve trouwboek het snode plannetje nog eens onderling bespreken en krijgen we alles in feite opnieuw te horen. Dat is twee. Vervolgens krijgen we een scène waarin we de effecten van de crème te zien krijgen, opdat alles toch maar duidelijk zou zijn. Dat is drie. En tenslotte, tijdens de climactische bitch fight tussen Berry en Stone (letterlijk terwijl ze aan het vechten zijn), leggen ze het nog eens allemaal uit. Had Pitof het nu gewoon allemaal op een bierviltje geschreven en kopies daarvan uitgedeeld aan de ingang van de bioscoop, het had hem veel moeite kunnen besparen.

Wat ook niet helpt, is dat wanneer Berry niét Catwoman is, haar personage zich bezighoudt met één van de meest suffe liefdesaffaires in de geschiedenis van suffe liefdesaffaires. Patience heeft immers kennisgemaakt met de bepaald okselfrisse agent Tom Lone (Benjamin Bratt), en we zien de twee tegenover zitten als evenveel zakken zout - ze hebben niets interessants te melden, niet aan elkaar en niet aan het publiek. Indien het scenario (er wàs naar het schijnt één) hen niet verplichtte om bij elkaar in dezelfde kamer te blijven, zouden ze het allicht binnen de vijf minuten hebben opgegeven. Die relatie wordt verondersteld om de voornaamste drijfveer achter de plot te zijn, maar ho maar: een huwelijk tussen twee Jehova's getuigen bevat meer passie en sex drive dan wat er tussen deze twee plaatsvindt.

Berry, sowieso al (zoals mijn grootvader het had gezegd) goed voorzien van oren en poten, laat haar borsten het grootste deel van het acteerwerk doen en paradeert over het scherm alsof ze meteen auditie aan het doen is voor een Tiroler seksklucht. Maar met al dat straalt de dame geen greintje erotiek uit. Michelle Pfeiffer in 'Batman Returns': dàt was een wandelende hormonenbom, waar iedere man in het publiek meteen een kommetje melk voor had willen klaarzetten. Berry probeert, maar hoe meer ze haar fijne vleeswaren etaleert, hoe minder sexy ze lijkt te worden. Regisseur Pitof is dan ook niet écht geïnteresseerd in sex appeal - een vrijscène wordt zedig overgeslagen. We krijgen zelfs geen moment waarop Berry zichzelf, zoals elke ware kat, begint te likken. Zelfs in 'Shrek 2' kregen we dat!

Misschien heeft het er ook wat mee te maken dat ze voor de rest van de film zo ontzettend slecht staat te acteren - let op een scène vroeg in de film, waarin ze voor het eerst kennismaakt met Benjamin Bratt. Opeens realiseert ze zich dat ze te laat is en ze trippelt uit de scène weg op een onbedoeld hilarische manier - waar heeft dat mens leren acteren, in een kostschool voor truttige pubermeisjes?

Voeg daar nog aan toe dat Pitof de actiescènes op een ronduit stuntelige manier in beeld zet (een stunt op een reuzenrad wordt gefilmd vanuit het perspectief van La Berry zelf, zodat we simpelweg niet kunnen zien wat er nu eigenlijk gebeurt), dat hij zijn camera om geen enkele aanwijsbare reden continu heen en weer laat draaien rond de personages en dat de muziek zowat de meest enerverende is die ik de laatste jaren heb gehoord. Voilà, en dan hebben we 'Catwoman' wel zo'n beetje. Elke zichzelf respecterende poes zou hier een gigantische haarbal op uitkotsen. Dit onding is een belediging voor elk beetje geloofwaardigheid dat 'Spider-Man 2' onlangs wist op te bouwen voor het comic book movie genre. Die Sam Raimi z'n best maar doen, en de heer Pitof komt het eens even in dik 90 minuten naar de knoppen helpen. Om ziek van te worden.

http://catwoman.warnerbros.com/
E-mailadres Afdrukken
 
Catwoman
USA / 2004
Regie: Pitof
Scenario: John Brancato; Michael Ferris; John Rogers
Met: Halle Berry; Benjamin Bratt; Sharon Stone; Lambert Wilson
Duur: 97 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST