Banner

New York Minute

1.0
Dennis Van Dessel - 18 augustus 2004




Aah, de Olsen Twins... In welk laboratorium ze die twee schepsels ooit ontwikkeld hebben, weet ik niet, maar sinds ze in de eighties-sitcom 'Full House' voor het eerst ons scherm onveilig maakten, zijn de beide dames uitgegroeid tot de droom van elke doorgewinterde merchandiser (om nog maar te zwijgen van al die oude snoepers). De naam Olsen is een merknaam geworden, waar druk in gehandeld wordt via tv-programmaatjes, weekblaadjes, snoepjes, postertjes, dekbeddetjes en elk ander artikeltje waar je maar een verkleinwoordje achter kunt zetten. En ja, dat verkleinwoordje heb je nodig, want niets waar de Olsens hun naam aan verbinden is het waard om als een volwaardig product met enige verlossende waarde beschouwd te worden. Onlangs kwam er in de gespecialiseerde pers een bericht dat Mary-Kate Olsen behandeld werd voor cocaïnegebruik. Geen wonder, na het zien van hun eerste bioscoopfilmpje 'New York Minute' kon ik zelf ook wel een lijntje gebruiken - helaas, onze hoofdredacteur was niet thuis, dus waar moest ik het halen? Mij rest de onfortuinlijke en onsmakelijke taak om u te vertellen op welke manieren het misloopt met de filmavonturen van de griezeligste tweeling sinds dat exemplaar uit 'The Shining'. Treedt nader en aanhoort.

Jane (Ashley Olsen) en Roxy (Mary*snuif*Kate) zijn twee zussen die, zoals het hoort, een absolute teringhekel aan elkaar hebben. Jane is een perfecte studente die nooit in de problemen raakt en over enkele uren een speech over de economische situatie van het land mag geven, waarmee ze misschien een studiebeurs voor Oxford kan winnen. De geloofwaardigheid van die vermeende intelligentie wordt vanaf het begin van de film evenwel zwaar op de proef gesteld, wanneer we in de kamer van Jane een foto van haar en Arnold Schwarzenegger zien, én een plastic beeldje van George W. Bush. Roxy, van haar kant, is een wilde meid, die zich specialiseert in spijbelen en op dezelfde dag van Jane's speech de opnames van een videoclip wil bijwonen.

De twee dames begeven zich richting New York City (het is een ronduit angstaanjagende gedachte dat die twee achter het stuur van een auto mogen kruipen), en wat dan volgt, zijn wat men op de cover van de dvd binnenkort ongetwijfeld "dolle avonturen" zal noemen. De tweeling komt in aanraking met een Chinese bende muziek- en filmpiraten, ze worden achtervolgd door een truant officer (een soort van schoolinspecteur die spijbelende schoolkinderen opjaagt), ze vallen in afvalcontainers, rijden op een fiets over de daken van auto's in een file heen en doen om kort te gaan een hele dag lang vanalles waar je nagels van breken en je haarpunten van gaan splijten. Nou nou, wat een dolle pret. Gaaf. Keineig.

Die hele verhaallijn rond de muziekpiraten is ronduit bizar - zonder het te weten komt de infernale tweeling in het bezit van een chip waar "voor miljoenen dollars aan piratenmuziek opstaat". De man die die chip moet terug zien te krijgen, is een blanke seut die blijkbaar werd geadopteerd door het hoofd van de Chinese maffiabende die achter het handeltje zit. Om geen enkele aanwijsbare reden, praat die man voor de gelegenheid met een nep-Chinees accent. Alsof dat nog niet erg genoeg is, wordt de chip opgegeten door een hond en u weet wat dàt betekent: jawel, een hele resem scènes over een schijtende poedel! Als David Lynch dit had geregisseerd, zouden we er allemaal van uitgaan dat het ironisch bedoeld was, en we zouden het filmpje de hemel inprijzen.

De regie van dit feest der stupiditeit was in handen van Dennie Gordon, een man die geen enkel risico neemt en, wellicht niet onterecht, het IQ van zijn doelpubliek vooral niet wil overschatten. Dat betekent dat we eerst een scène krijgen waarin de leidster van de Chinese maffia zegt: "Op die chip staat voor miljoenen aan illegale muziek. Wij zetten die muziek op cd's en we verkopen die cd's. Dat is het plan!" Waarna haar geadopteerde, blanke, met een fake Chinees accent-pratende zoon het pand verlaat en voor zichzelf uitmompelt: "Dus op die chip staat voor miljoenen aan illegale muziek. Ze gaan het op cd's zetten en die cd's verkopen. Dat is het plan." Als u het na die twee keer nog niet gesnapt hebt, is de kans reëel dat de zuurstoftoever naar uw hersenen tijdelijk is platgelegd. Raadpleeg een arts.

'New York Minute' slaagt erin om tijdens z'n 91 minuten speelduur geen enkele geslaagde grap aan te melden voor inspectie. Je krijgt zowaar de indruk dat de makers er niet eens de minste moeite voor deden - ze hadden de Olsens voor de hoofdrollen, dat is al voldoende om het volk op de been te brengen. Wie heeft er dan nog een scenario of grappen nodig? Eén voorbeeld van een gedoemde poging tot een grap: de blanke Chinees snauwt over de telefoon: "Ik wil m'n chip terug!" Reactie van Mary*snuif*Kate: "Ik heb je chips niet opgegeten!" En dat publiek maar schuddebuiken. Dolle pret. Keineig. De eerste bad motherfucker die het lef heeft om in een volle bioscoopzaal uit te roepen: "Natuurlijk heb je die chips niet opgegeten, je hebt anorexia, trut!", krijgt een vat van me. Dat de beide zusters op een pijnlijk voor de hand liggende manier verstoken zijn van elke vorm van acteertalent, mag algemeen geweten zijn. Ik veronderstel dat we al blij mogen zijn dat ze de reflectie in de cameralens niet gebruiken om hun make-up bij te werken.

Komt daar nog bij dat de plotlijn over de spijbelinspecteur (gespeeld door de immer onverstoorbare Eugene Levy, beter bekend als "Jim's Dad" uit 'American Pie') rechtstreeks gejat is van 'Ferris Bueller's Day Off', waarin Jeffrey Jones probeerde om Matthew Broderick te betrappen op een onwettige afwezigheid. Vergelijk 'Ferris Bueller' eens even met 'New York Minute' en noteer de verschillen. Humor, frisheid, een sympathieke uitstraling... Al die dingen die 'Ferris Bueller' op overschot had en die hier in geen velden of wegen te bekennen zijn.

'New York Minute' is geen film. Het is een lange reclamespot voor het product Ashley en Mary*snuif*Kate Olsen. En wat nog veel erger is: met die reclamespot zal men proberen om u 91 minuten van uw leven af te pakken, evenals 7,5 euro van uw zuurverdiende dan wel zuur bij elkaar gestempelde centen. Nuja, althans één troost: dit misbakseltje is zwaar geflopt in de VS, dus het onvermijdelijke noodlot van de Olsen Twins (optredens in van die soft-pornofilms die ze op VT4 en Kanaal 2 wel eens durven uitzenden), komt alweer een stap dichterbij. Ik kan haast niet wachten. Zo'n vieze ouwe kerel ben ik dan wél weer...
E-mailadres Afdrukken
 
New York Minute
USA / 2004
Regie: Dennie Gordon
Scenario: Emily Fox; Bill Collage
Met: Ashley Olsen; Mary-Kate Olsen; Eugene Levy; Andy Richter; Riley Smith
Duur: 91 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST