Banner

Van Helsing

2.0
Dennis Van Dessel - 05 mei 2004




Tijdens de eindaftiteling van 'Van Helsing' krijgen we een credit die ons meedeelt dat regisseur Stephen Sommers deze film opdraagt "in loving memory of my father". Vreemde relatie moeten die twee mannen hebben gehad. Dat P.T. Anderson 'Magnolia' aan z'n vader opdraagt, akkoord, daar is het dan ook het soort film voor, maar dit? Deze orkaan aan speciale effecten, die twee uur lang over het scherm raast als een hyperactief kind dat zonodig aandacht wilt krijgen? Dit lijkt me eerder iets om op te dragen aan de vertegenwoordiger in Aspro bruis die na elke voorstelling gouden zaken doet. Sommers regisseerde eerder de 'Mummy'-films, ouderwetse avonturenverhalen met hedendaagse speciale effecten, die er doorgaans wel in slaagden om een aangenaam oubollig sfeertje tot leven te wekken. Maar waar hij in z'n vorige projecten 'Indiana Jones' achterna ging, lijkt hij zich hier eerder in het wereldje van 'The League Of Extraordinary Gentlemen' te wagen. Een gevaarlijke overstap, inderdaad.

Van Helsing (Hugh Jackman) is een professionele jager op vampieren, weerwolven en andere monsters, in dienst van een geheime organisatie binnen het Vaticaan. In naam van God (en ongetwijfeld ook een beetje in naam van zijn eigen mannelijke behoefte om te doden en te domineren, Freud schreef er ook al over), reist Van Helsing de wereld af op zoek naar verschrikkelijke creaturen die hij aan hun eind kan brengen. Op een dag krijgt hij de opdracht om naar Transsylvanië te vertrekken (waar anders?), waar graaf Dracula himself duistere, mysterieuze plannen aan het smeden is (wat verwacht je ook anders van zo'n kerel?). Met de seuterige wapenspecialist Carl (David Wenham) in zijn kielzog, en met de hulp van plaatselijke schone Anna (Kate Beckinsdale) bindt Van Helsing de strijd aan met Dracula, diens hoeren, het monster van Frankenstein en een weerwolf - je zou voor minder een zuur gezicht trekken, en Jackman geeft ons een prachtexemplaar. De permanente frons waarin zijn smoel zit vastgeroest lijkt een toestand ergens tussen constipatie en appendicitis te suggereren. Maar hey, mij hoor je niet klagen, die mens heeft dan ook problemen.

'Van Helsing' gaat tamelijk aardig van start met een zwart-wit sequens waarin we meteen getrakteerd worden op een liefdevolle homage aan/parodie op de oude horrorfilms uit de jaren 30 en 40: bliksemschichten overal, een waanzinnige professor die "it's alive!" gilt en zelfs een bediende die zich Igor laat noemen - wat wil een mens nog meer? Bepaalde shots tijdens deze eerste scènes refereren rechtstreeks aan de oude Frankensteinfilms van James Whale en getuigen van een snedigheid, een gevoel voor humor dat later in de film pijnlijk afwezig zal zijn.

Na die proloog gaat Sommers immers pas écht van start, voor meer dan twee uur hersenloos gebries en geraas dat absoluut geen punt te maken heeft en geen doel heeft om naartoe te gaan. De regisseur maakt hier niet zozeer een film, als wel een serie actiescènes die vervolgens onzorgvuldig achter elkaar werden gemonteerd - 'Van Helsing' sjeest van climax naar climax, zonder ook maar één keer stil te blijven staan en achterom te kijken. 131 minuten lang (!) beukt dit opgezwollen vet varken van een film op je in, tot je je begint af te vragen wat die Stephen Sommers eigenlijk met z'n publiek wilt aanvangen. Wilt hij hen entertainen of wilt hij hen simpelweg platwalsen met de kracht van z'n computergegenereerd geweld? 'Van Helsing' is een film die op je af blijft komen, ellenlange actiescène na ellenlange actiescène. Net als de migraine-inducerende soundtrack, krijgen we nergens een rustpunt, we blijven steeds gebombardeerd worden met nieuwe, vaak groteske stunts, tot ver voorbij het punt waarop het je nog iets kan schelen. Dit ding bombastisch noemen, zou een belediging zijn voor bombastische films: 'Van Helsing' voelt aan alsof Sommers de onvermijdelijke delen twee en drie gelijktijdig in deze éne film heeft willen verwerken.

Enig gevoel voor set-up is daarbij uiteraard een illusie. In goeie actiefilms zit minstens de helft van de fun in de manier waarop naar actiescènes wordt toegewerkt, het gevoel van anticipatie, de wetenschap dat er elk moment iets kan gebeuren, maar je weet niet precies wat en je weet niet precies wanneer. In het geval van 'Van Helsing' weet je àltijd wat en wanneer: alles wat je je maar kunt inbeelden en nu direct. Elke seconde van de geluidsband wordt gevuld met explosies, brekend glas, krakende bliksems en gillende heldinnen, net zoals élke scène (maar dan ook elke), wel ontaardt in een uitgebreide actiesequens. Het publiek mag geen ogenblik de gelegenheid krijgen om na te denken of op adem te komen. Dit is geen film, maar een videospelletje waar toevallig een paar acteurs in verzeild zijn geraakt.

Hugh Jackman is niet slecht als Van Helsing, veronderstel ik, maar hij zit natuurlijk wel vast in een scenario waar voor een acteur letterlijk niets te rapen valt - hij kijkt vanonder z'n wenkbrauwen in de camera alsof hij het ding met statief en al zou willen opvreten, gromt zijn dialogen zoals hij dat in 'X-men' ook al deed en probeert ondertussen om geen sets omver te lopen. Richard Roxburgh amuseert zich duidelijk als Dracula, en meet zich een accent aan waar Gary Oldman voor zou gaan lopen. Sinds Bela Lugosi is er al niet meer zo'n schmierende vampier te zien geweest. Wees niet verbaasd indien u dialogen hoort genre: "IIIII vill drrrink your blooood." Nuja, niet letterlijk dàt zinnetje, maar dat soort van teksten en op die manier uitgesproken. Roxburgh weet af en toe wat humor toe te voegen, maar het blijft een druppel op een hete plaat. Kate Beckinsdale loopt er ondertussen bij om mooi te wezen en spreekt ook al met een bijzonder vreemde tongval, maar haar prestatie valt werkelijk in het niets tegen die van David Wenham, die als komische sidekick Carl op een zodanig burleske manier om de sympathie van het publiek lijkt te smeken dat je spontaan zin krijgt om 'm aan een weerwolf te voeren.

'Van Helsing' is voer voor al wie van een film echt niet meer verwacht dan een bende door CGI tot leven geroepen figuurtjes die achter elkaar aan hollen en meer dan twee uur lang zeer veel, en bijzonder enerverend, lawaai staan te maken. Plot, sfeer, personageontwikkeling (ha!), structuur of intelligentie hoeft u hier niet te zoeken. Zeg niet dat u niet gewaarschuwd was.

http://www.vanhelsingmovie.com/

E-mailadres Afdrukken
 
Van Helsing
USA / 2004
Regie: Stephen Sommers
Scenario: Stephen Sommers
Met: Hugh Jackman; Kate Beckinsdale; Richard Roxburgh; David Wenham; Shuler Hensley; Kevin J. O'Connor
Duur: 131 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST