Banner

La Meglio Gioventu

8.0
Dennis Van Dessel - 29 april 2004




Regisseur Marco Tullio Giordana scoorde één van de grootste verrassingshits van de voorbije jaren met 'La Meglio Gioventu'. Dit zes uur durend familie-epos werd oorspronkelijk gedraaid als een tv-reeks voor de RAI, maar kreeg een bioscooprelease in twee delen die art-housecinema's in heel Europa deed volstromen. Het is niet makkelijk om het succes van de film te verklaren: wie zit er immers te wachten op een Italiaans drama dat zo lang duurt? Misschien had het er wel wat mee te maken dat Giordana hier, middenin een storm aan opgeblazen actiefilms, domme komedies en loodzware drama's, de moed heeft gehad om een verhaal te vertellen over (stel u voor!) gewone mensen. Een film die drijft op een lyrisch sfeertje, die de recente geschiedenis bekijkt maar erin slaagt om niet cynisch te worden. Een film, kortom, die haaks staat op al die overspannen producties die we de laatste jaren en masse over ons heen hebben gekregen.

'La Meglio Gioventu' vertelt het verhaal van twee broers, Nicola en Matteo Carati. We ontmoeten hen voor het eerst in de jaren zestig - Nicola studeert medicijnen, Matteo literatuur - en blijven hen volgen tot in 2002. In de tussentijd zien we hoe Matteo zijn emotionele problemen probeert te onvluchten door eerst het leger in te gaan en vervolgens een logische overstap naar de politie te maken. Hoe Nicola na de overstromingen in Firenze Giulia ontmoet, een vrouw die er gevaarlijke banden met de Rode Brigade (een communistische terroristische organisatie) op nahoudt. Belangrijke historische gebeurtenissen (de studentenopstand, de sluiting van Fiat, politieke corruptie, de macht van de maffia in Sicilië, de hervormingen in de medische sector enz.), dienen als achtergrond voor een kleiner, persoonlijk verhaal van geboortes, sterfgevallen, huwelijken en vriendschappen. Een persoonlijk verhaal dat onmogelijk samen te vatten is gezien de lengte ervan, maar dat zich in ieder geval genoeglijk uitstrekt over zes uur en ons gaandeweg meer dan genoeg gelegenheid biedt om de personages te leren kennen en betrokken te raken bij hun leven.

In principe is dat natuurlijk het uitgangspunt van eender welke soap: je neemt een familie van "gewone mensen" en je verzint situaties die "uit het leven gegrepen" zijn opdat de kijker zich er optimaal mee zou kunnen identificeren. Maar als 'La Meglio Gioventu' al een soap is, dan is het er in ieder geval eentje waar de cast en crew van 'Familie' nog een puntje aan kan zuigen. In de eerste plaats omdat het scenario erg goed in elkaar gestoken is - schrijvers Sandro Petraglia en Stefano Rulli slagen erin om hun personages een plaats te geven in zowat alle notenswaardige hoofdstukken uit de recente geschiedenis, zonder dat je als kijker het gevoel krijgt dat de plot geforceerd wordt om het toch maar zo te doen uitkomen. Er spreekt een opvallend gevoel van vanzelfsprekendheid, van ongedwongenheid uit de film - de gebeurtenissen volgen elkaar zeer logisch en geloofwaardig op, de manipulerende handen van de regisseur en scenaristen zijn nauwelijks voelbaar.

Giordana, zelf een vijftiger die (dat merk je uit de film) ongetwijfeld al wel eens verlangend zal hebben teruggekeken naar de tijd toen hij nog dertig jaar jonger was, belaadt zijn film daarenboven met een allesoverheersende melancholie. 'La Meglio Gioventu' begint met een stel jonge twintigers die er schijnbaar van overtuigd zijn dat ze eeuwig zullen leven. Tegen het einde hebben ze zelf kinderen van die leeftijd. Aan het begin van de film zien we Nicola, Matteo en twee vrienden in een auto sjezen en lachend de oude zakken voorbijsteken die niet te snel durven rijden. Meer dan vier uur later, aan het einde, zien we Nicola, nu dik in de vijftig, die wordt voorbijgestoken door een claxonnerende wagen. 'Gek,' mompelt hij voor zichzelf uit. Dat is dan wat ouder worden betekent, veronderstel ik. Het leven is niet meer zo'n avontuur en je hebt méér om op terug te kijken dan om naar uit te kijken, maar je bent nog steeds jezelf. Dat besef van vervlogen tijden, van een jeugd die nooit meer terug zal komen, domineert de tweede helft van 'La Meglio Gioventu', maar dat zonder dat er bitterheid bij komt kijken. De personages weten dat ze een dagje ouder worden en ze aanvaarden het - nu zijn het hun kinderen die op reis gaan en hun eigen avonturen beleven. Hey, zelfs Elton John zong al over 'The Circle Of Life', of niet? De melancholie van 'La Meglio Gioventu' heeft iets berustends, wat regelmatig voor bijzonder mooie cinema zorgt.

De acteurs helpen ons ook door de zes uur heen - Luigi Lo Cascio steelt de show als Nicola, een figuur die onmiddellijk onze sympathie oproept en die, meer dan wie ook, de hele film moet dragen. Lo Cascio speelt z'n rol met een enorme naturel - je ziet hem nooit acteren - maar ondertussen is hij wel perfect geloofwaardig als twintiger én als vijftiger. Over de loop van de film moet hij bijna veertig jaar aan levenservaring opbouwen en tóch de indruk geven dat hij nog steeds hetzelfde karakter speelt. Ik zie het die melkmuil die nonkel Jan speelt in 'Familie' bijvoorbeeld nog niet snel doen. Ook Adriana Asti, als de moeder van Nicola en Matteo, maakt veel indruk. Neem bijvoorbeeld een scène aan het einde, waarin ze voor het eerst haar achtjarig kleinkind ziet waarvan ze nooit eerder geweten heeft dat het bestond: géén hysterische huilbui, geen pathetische melodramatiek, maar één trillende mondhoek. Dat is alles, maar het is meer dan genoeg om een wereld aan emoties op te roepen.

Giordana filmt zijn epos zoals het een tv-reeks betaamt: professioneel, maar weinig opmerkelijk - de cameravoering eist nergens expliciet de aandacht op, blijft steeds in functie van het verhaal staan. Maar daar staat wel tegenover dat hij een paar van de mooiste steden van Italië heeft uitgekozen als setting: Firenze, Rome, Turijn... Misschien is het echte hoofdpersonage van 'La Meglio Gioventu' wel het land Italië zelf en reken maar dat het er mooi uit tevoorschijn komt.

'La Meglio Gioventu' is een warmbloedige, bovenal zeer mooie film die emotioneel is zonder te vervallen in goedkoop sentiment, die episch is zonder bombastisch te zijn, breedvoerig zonder geforceerd over te komen. Jà, naar het einde toe lijkt het allemaal wel wat té lang te duren, maar who cares? Na zes uur zou ik er zonder een seconde na te denken opnieuw aan beginnen.

E-mailadres Afdrukken
 
La Meglio Gioventu
I / 2003
Regie: Marco Tullio Giordana
Scenario: Sandro Petraglia; Stefano Rulli
Met: Luigi Lo Cascio; Alessio Boni; Adriana Asti; Sonia Bergamasco; Fabrizio Gifuni; Maya Sansa
Duur: 400 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST