Banner

Kill Bill, Vol. 2

7.0
Dennis Van Dessel - 20 april 2004




Uma Thurman heeft nauwelijks het bloed uit haar haar gewassen of een passend plaatsje gevonden voor haar recent verworven collectie afgehakte ledematen, of wonderkind van de Amerikaanse onafhankelijke cinema Quentin Tarantino voert haar alweer op voor nog eens twee uur bijzonder freaky en bijster funky spektakel. Na zes maanden wachten biedt Tarantino met 'Volume 2' een antwoord op de vragen die ons in de tussentijd allemaal bezighielden: zou de regisseur het hallucinante bloedbad van 'Volume 1' kunnen evenaren? Was het echt wel nodig om zijn magnus opus in tweeën te delen? En bovenal: hoe en wanneer will The Bride kill Bill?

Onze favoriete wraakengel, wiens echte naam we trouwens eindelijk te weten komen, werkt hier haar death list van vijf verraderlijke huurmoordenaars af: Budd (Michael Madsen), een buitenwipper die de komst van The Bride nogal filosofisch opvat; Elle (Daryl Hannah), zij van het ooglapje en het slecht karakter; en natuurlijk Bill zelve (David Carradine), de Yoda onder de killers. Gaandeweg komen we via flash-backs meer te weten over de achtergrond van Bill en The Bride en over het lot van hun dochtertje.

So far, so predictable, maar vergis u niet: wat 'Volume 2' mankeert aan echt verrassende plotwendingen, wordt goedgemaakt met de introductie van een nieuw toontje, een nieuwe stijl en mentaliteit, die vaak radicaal afwijkt van wat we in de eerste film zagen. Waar deel 1 een buitenissig circus was van martial arts en gore, stevig geworteld in een traditie van manga en Japanse kung fu-actiefilms, heeft het vervolg veel meer te danken aan de spaghettiwesterns van Sergio Leone, met alle gevolgen van dien. Het tempo ligt beduidend lager, er zit veel minder actie in de film, er wordt meer tijd besteed aan set-up. De drijvende kracht achter 'Volume 2' zijn de dialogen. De geweldscènes, nochtans zo dominant in 'Volume 1', worden hier beperkt tot korte, gecontroleerde uitbarstingen, de bloedfonteinen blijven op een lage kracht pruttelen. Je zou zelfs kunnen zeggen dat deel twee de set-up is en deel één de pay-off. Wat de actie betreft, blijft het gevecht in The House of Blue Leaves het hoogtepunt van het hele project. Niets in 'Volume 2' overtreft dat.

Wie dus niets anders verwacht dan enkel een twee uur durende replay van 'Volume 1', zal dan ook bedrogen uitkomen. Er zitten nog wel goeie actiescènes in (die stand-off tussen The Bride en Elle! Groovy!), maar die worden bewust naar het zijplan verschoven. De kans bestaat dan ook dat fans van 'Volume 1' lichtjes teleurgesteld naar huis zullen keren - Tarantino mikt hier zowaar op uw emoties, stel je voor. Maar die verandering in toon en tempo verantwoorden ook de keuze van de regisseur voor twee aparte delen: volume's 1 en 2 zijn twee fundamenteel verschillende films die samen één verhaal vertellen. De tweede is minder opwindend en visceraal dan de eerste, maar net zo goed pure Tarantino. Er zit zelfs een analytische monoloog in over Superman, hoe Tarantino kàn het worden?

Sommige dingen veranderen evenwel nooit. Samen met zijn cinematograaf Robert Richardson maakt El Quentin weer gebruik van alle truken van de foor om zijn film visueel interessant te maken: korrelige 16 millimeterfilm en zwart-wit voor flash-backs, ridicuul gebruik van zoomlenzen om in eenzelfde shot van een wijd beeld naar een close-up te gaan, een korte sequens waarin plots wordt overgeschakeld van 2.35 breedbeeld naar klassieke 4.3 (de scène in de kofferbak van de wagen) en natuurlijk die typische felle overhead belichting waar Richardson voor bekend staat. (Voor prachtige voorbeelden hiervan, moet u Richardsons werk voor Oliver Stone en Martin Scorsese maar eens bekijken.) Geen manga deze keer (jammer), maar wel nog steeds een visueel plan dat even goed als eender welke dialoog duidelijk maakt dat we dit allemaal vooral niet te serieus dienen te nemen. Het camerawerk is al evenzeer over de top als de situaties zelf.

Ook structureel blijft Tarantino de eerste film trouw: 'Volume 1' begon met de dood van Vernita Green (Vivica A. Fox), de tweede op haar lijstje, nà O-Ren Ishii (Lucy Liu). Maar natuurlijk, de afrekening met O-Ren was veel spectaculairder en hoorde gewoon aan het einde van de film. Op precies dezelfde manier ontmoeten we The Bride hier voor het eerst terwijl ze onderweg is om Bill te confronteren, nà haar ontmoetingen met Budd en Elle. En tussendoor krijgen we, net als in deel één, een groot aantal flash-backs die de boel interessanter dienen te maken. In essentie heeft 'Kill Bill' immers een doodeenvoudige plot - om die boeiend te houden over een speelduur van in totaal meer dan vier uur, kunnen dat soort van narratieve stijlgrepen bijzonder handig zijn.

'Kill Bill, Volume 2' is een waardige afsluiter van Tarantino's wraakepos. Ja, deel één was spectaculairder en ontegensprekelijk meer fun, maar het valt moeilijk om geen bewondering te voelen voor de pure lef die de regisseur hier toont door van het tweede deel iets heel anders te maken. In plaats van op veilig te spelen door meer van hetzelfde te geven, gaat hij een heel andere richting uit, met een meer berekende, tragere film. De grote thrills hadden we al gehad - nu krijgen we de uitdieping daarvan. En om dàt te durven, heb je behoorlijke cojones nodig.

http://killbill.movies.go.com/

E-mailadres Afdrukken
 
Kill Bill, Vol. 2
USA / 2004
Regie: Quentin Tarantino
Scenario: Quentin Tarantino
Met: Uma Thurman; David Carradine; Michael Madsen; Daryl Hannah; Chia Hui Liu; Michael Parks
Duur: 140 min.



Advertentie
Banner
Advertentie

TEST