Banner

Taking Lives

1.0
Dennis Van Dessel - 14 april 2004




Zou er nog iets ergers bestaan dan een zoveelste ongeïnspireerde serial killer thriller die heel graag 'Seven' zou willen zijn maar er van geen kanten in slaagt om het niveau van die klassieker te benaderen, zo vraag ik mij op een onbewaakt moment wel eens af, wanneer ik niets beters heb om mij af te vragen. Het antwoord is natuurlijk ja: zo'n ongeïnspireerde thriller mét Angelina Jolie. 'Taking Lives' begint middelmatig, als een zoveelste serieproduct uit Hollywood, maar ontspoort gaandeweg om uiteindelijk te verzanden in een ronduit ridicuul einde. Ik maak graag analogieën naar situaties uit 'The Simpsons'. Dat tv-programma bevat immers de antwoorden op alle grote levensvragen, en ooit zàl ik dat bewijzen. In een bepaalde aflevering zegt Marge: "You know, Fox turned into a porn channel so gradually I hardly even noticed." Op dezelfde manier verandert 'Taking Lives' zo geleidelijk aan in een farce dat je het nauwelijks doorhebt. Tot die belachelijke finale eraan komt - je kijkt terug over de loop van de film en je ziet hoever het is gekomen.

De plot, of wat daarvoor moet doorgaan, draait rond een seriemoordenaar die de identiteit van z'n slachtoffers overneemt, tot hij zijn geadopteerde leventje weer beu is geworden en verdertrekt naar de volgende. Noem het 'The Talented Mr. Ripley', maar dan met beduidend minder talent.

Een aantal van z'n slachtoffers duiken op nabij Montréal. De plaatselijke politie voelt zich niet bekwaam om de zaak afdoende af te handelen (daarvoor is het nu eenmaal de plaatselijke politie) en roept er het FBI bij. Zou Canada zelf geen speciale onderzoekseenheid hebben voor zware misdrijven? Misschien, maar 'Taking Lives' is sowieso al niet erg sterk in geografie - zowat elk establishing shot dat ons ervan dient te overtuigen dat we in Montréal zitten, toont ons het Chatheau Frontenac. Dat zich in Québec bevindt. In ieder geval, het FBI stuurt z'n beste profiler: Illeana Scott (Angelina Jolie, wiens lippen nog steeds een reëel gevaar op explosies vormen), een dame die haar leven slijt met continu een resem gore foto's van lijken in variërende staat van ontbinding tegen haar muur en die ervan houdt om in de graven van de moordslachtoffers te gaan liggen - kwestie van de dingen ook eens vanuit hun standpunt te bekijken. Jolie valt maar moeilijk te accepteren als experte in eender wat behalve lip- en boobjobs, maar als u op dat punt al problemen hebt om uw ongeloof op te schorten, kunt u er maar beter niet aan beginnen. Het wordt namelijk allemaal nog veel gekker.

Kort nadien wordt er immers een getuige gevonden van de laatste moord - kunstenaar Costa (Ethan Hawke). Hij en Scott werpen elkaar vanaf het begin blikken toe, vervuld van het soort paringsdrift waar een ploeg van National Geographic zó een week mee zoet is, maar de prangende vraag blijft: is hij misschien zélf de moordenaar? Of weet hij op z'n minst wie het is? Nu ja... Zo prangend zijn die vragen niet, maar u weet wat ik bedoel.

Het grootste probleem met 'Taking Lives' is dat de film nergens de indruk weet te geven dat de makers weten waar ze over praten. Er straalt geen enkel gevoel van autoriteit uit de hele productie. Men verlangt van ons dat we de fenomenaal miscaste Angelina Jolie aanvaarden als de beste profiler van het FBI, men plaatst de film in Montréal maar toont beelden van Québec, men huurt een keur aan in Amerika bekende Franse acteurs in om bijrollen te spelen (alleen Vincent Cassel ontbreekt nog), maar zelfs onderling spreken ze altijd Engels, tenzij wanneer de plot erom vraagt dat ze Frans spreken. Er zit geen detail in deze film, of de makers hebben er wel vierkant de spreekwoordelijke voeten aan geveegd. Dan heb ik niet eens over plot - enkel over details, over kleine dingen die men heel makkelijk juist had kunnen doen, indien men die moeite maar had willen leveren. Zoals het is, zit je naar een film te kijken waarvan je van begin tot eind denk: dit is bullshit, dit zou zo niet gebeuren in het echte leven. Om een eenvoudig voorbeeld te geven: tijdens de openingsscène rijdt een wagen iemand aan - die auto gaat overkop om op z'n dak neer te komen. Later in de film eindigt een achtervolging in een enorme botsing en uiteraard een explosie. Maar daar doet die auto zo geen gekke dingen. Je kijkt ernaar en je denkt: dit is onzin.

Het verhaal op zichzelf is al niet erg interessant om mee te beginnen, en wordt over de loop van de film steeds gekker, met scènes die bijna surrealistisch worden in hun ongeloofwaardigheid. Gena Rowlands, ooit, in een ver verleden, nog getrouwd met John Cassavetes en zijn 'Woman Under The Influence', krijgt hier een gastoptreden als moeder van de moordenaar die erop staat om het verkoolde lijk van wat misschien haar zoon is aan te raken, onder het motto: 'I'll touch what I damn wel please.' Kiefer Sutherland duikt even op in een behoorlijk ondankbaar bijrolletje en wordt vervolgens snel weer afgevoerd - ze zullen iemand nodig hebben gehad met een onrustwekkend stemgeluid, veronderstel ik. We krijgen een scène waarin Jolie op een bed gaat liggen, waarna er - o, verrassing! - plots een hand doorheen komt geschoten die haar vastgrijpt. Door de lattenbodem van dat bed, de matras en een kussen heen, dus. Uh-huh. Nog later krijgen we de obligatoire seksscène, waarin Jolie weer het beste van zichzelf laat zien, maar haar partner erin slaagt om tijdens de gehele procedure z'n broek aan te houden. Ze laten zelfs de deur openstaan, de kinky bastards. 'Taking Lives' bàrst van dat soort van absurde momentjes, die werkelijk alle geloofwaardigheid die de film ooit had definitief naar de verdommenis helpen. Het klinkt gek, maar de plot van een film mag best onnozel zijn - zo lang het maar niet op een onnozele manier wordt gebracht. Want het is dààr dat je je film mee nekt.

Regisseur D.J. Caruso was eerder verantwoordelijk voor 'The Salton Sea', met Val Kilmer, maar weet van dit rommeltje echt niets aanvaardbaars te maken. Jà, cinematograaf Amir Mokri weet af en toe mooie shots op het scherm te toveren (let erop hoe geen enkel huis of appartement in thrillers ooit elektriciteit heeft; de flikken zijn altijd verplicht hun zaklampen te gebruiken), maar dat blijft een druppel op een hete plaat. 'Taking Lives' is een zoveelste randdebiele thriller, zoals die tot het einde van de jaren negentig en masse in de zalen werden gedropt. Tegenwoordig schijnt de productie goddank beperkt te blijven tot pakweg elk jaar ééntje. Daar zijn we voor de komende twaalf maanden dus ook weer vanaf.

http://takinglives.warnerbros.com/

E-mailadres Afdrukken
 
Taking Lives
USA / 2004
Regie: D.J. Caruso
Scenario: Jon Bokenkamp
Met: Angelina Jolie; Ethan Hawke; Tcheky Karyo; Olivier Martinez; Kiefer Sutherland; Gena Rowlands; Jean-Hughues Anglade
Duur: 103 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST