Banner

Paycheck

1.0
Dennis Van Dessel - 26 februari 2004




De beste komedie van het jaar is al bekend en het is nog niet eens maart: 'Paycheck' is een verder bewijs - voor zover dat nog nodig was - dat John Woo nooit naar Amerika had moeten komen. 'Broken Arrow' was niet veel bijzonders, maar op z'n minst het bekijken waard. 'Face Off' was vrij leuk. Maar voor de rest is het één groot tranendal geweest (nog iemand 'Windtalkers'?) Met 'Paycheck' zinkt de grote actieregisseur definitief weg in het moeras van slecht geschreven achtervolgingsthrillertjes. Het resultaat is een prent die regelmatig toppen van hilariteit scheert, maar dat dan zonder dat het de bedoeling was.

Ben Affleck speelt Michael Jennings, een computerspecialist die zijn job op een wel zeer eigenaardige manier uitvoert: bedrijven huren hem in om de technologie van anderen te doorgronden en te imiteren, maar dan wel met net genoeg vernieuwingen en veranderingen om achteraf geen proces aan hun been te krijgen. Eens hij die job gedaan heeft, wordt zijn geheugen simpelweg gewist tot op een punt voordat hij te horen kreeg wat de klus precies inhield. Dit is de nabije toekomst waar we het over hebben, dus uiteraard kan dat allemaal.

Jennings krijgt een aanbod van tientallen miljoenen dollars voor drie jaar van zijn leven - hij moet meewerken aan een top-secret project en hoewel dat betekent dat Jennings die drie jaar achteraf kwijt zal zijn, zal hij daarna nooit meer een andere klus moeten aannemen. Hij aanvaardt de deal, doet z'n werk en wordt 72 maanden later wakker - enkel om te merken dat er helemaal geen geld op zijn rekening staat. Het enige dat hij heeft gekregen, is een enveloppe met een aantal willekeurige, waardeloze voorwerpen in. Jennings gaat op zoek naar zijn opdrachtgevers in een poging de ware toedracht van zijn job te achterhalen. Hierbij wordt hij geholpen door de mooie Rachel (Uma Thurman), schijnbaar één van zijn collega's, en achterna gezeten door zowel de snode booswichten als het FBI.

'Paycheck' werd losjes gebaseerd op een kortverhaal van Philip K. Dick, de man die ook het bronmateriaal leverde voor de films 'Total Recall' en 'Minority Report'. Wie die films heeft gezien, zal hier een aantal van dezelfde ideeën terugvinden, althans in theorie: 'Paycheck' wil ons heel graag een paar dingen wijsmaken over de manier waarop voorkennis over de toekomst het verloop ervan kan beïnvloeden, over het conflict tussen vrije wil en het idee van predestinatie, over de subjectieve aard van het geheugen enzovoort. Dat zijn in ieder geval de elementen die aanwezig waren bij Dick. In John Woo's film wordt dat alles echter volstrekt aan de kant geschoven om plaats te ruimen voor een clichématige chase movie.

Zó clichématig zelfs, dat ik af en toe begon te vermoeden dat het hier in feite om een parodie ging. Dat John Woo eigenlijk de slechte Hollywoodiaanse actiefilms wou bespotten door er zelf één te maken die zó slecht is, er zó ver over is, dat we niet anders zouden kunnen dan lachen. Dat is wat ik heel graag zou willen geloven, maar naarmate 'Paycheck' zich van de ene hallucinant ondermaatse scène naar de andere sleepte, moest ik toch toegeven dat zelfs dat er niet inzat - dit is allemaal ernstig bedoeld, vrees ik.

Ik kan dit punt het beste duidelijk maken door een voorbeeld te geven, denk ik: Affleck regelt een ontmoeting met Thurman in een restaurant. Aangezien hij zich niets herinnert van de voorbije drie jaar, weet hij ook niet hoe ze eruit ziet en de slechteriken sturen een andere dame in haar plaats. Affleck ruikt echter onraad en vraagt plots: 'Als je mij dan toch zo goed kent, wat is dan mijn favoriete baseball-team?' De vrouw haalt een pistool boven en wil de trekker overhalen, maar daar duikt de enige Uma Thurman op, die de bedriegster met één welgemikte mep buiten westen slaat. Zegt Thurman: 'De Red Sox, natuurlijk.' Zelfs een politieprogramma uit de jaren zeventig, inclusief 'Starsky & Hutch' en 'Knight Rider', zou een dergelijke scène niet hebben durven opnemen, zo flauw en kinderachtig is het, maar dit is wel representatief voor het niveau van 'Paycheck'. Deze film hangt aan elkaar van dat soort momentjes. Elk ouderwets cliché van de slechte actiefilm wordt hier gebruikt, tot de enige mogelijke reactie uitbundig gelach is. Vooral de laatste scène (die ik niet zal verraden), is ronduit hilarisch. Vergéét de haargelscène uit 'There's Something About Mary': u zult nog nooit zo in een deuk hebben gelegen als aan het einde van dit misbaksel van een film.

Ben Affleck, toch al niet bepaald een groot acteur, loopt hier twee uur lang rond met een getormenteerd, intens geconcentreerd gezicht, alsof hij zich constant de winnende lottonummers van de vorige avond probeert te herinneren. De man heeft alle uitstraling en charisme van een zak zout, maar goed, dat wisten we al. Veel erger is dat Uma Thurman ook niets weet te maken van haar rol als vrouwelijk aanhangsel van de held. Thurman, nochtans zo goed op dreef in 'Kill Bill', schmiert hier een end weg en lijkt zich naar het einde toe zichtbaar af te vragen of het dit dan is, werken met een alom gerespecteerd actieregisseur als John Woo. De laatste keer dat ik een eitje bakte, heb ik meer geknetter gezien dan hier tussen Affleck en Thurman - die twee zijn niet verliefd, vergeet het maar. Waar ze allebei aan staan te denken, is aan hun eigen paycheck.

Wat wellicht nog erger is, zeker in een John Woofilm, is dat de actiescènes zo teleurstellen. Je krijgt de indruk dat Woo zich niet heeft kunnen uitleven, dat hij zich continu heeft moeten inhouden. Ja, oké, natuurlijk krijgen we alweer twee personages die elkaar point blank onder schot houden en natuurlijk zien we weer een duif rondfladderen (hoewel maar ééntje, deze keer). Maar het gebruikelijke kinetische vuurwerk blijft ditmaal uit. Er zit geen leven in de achtervolgingen of de stand-offs, alsof Woo gewoon z'n oud en versleten boekje met trucs nog eens heeft bovengehaald en er een paar heeft uitgepikt die vroeger ook al eens hebben gewerkt en ditmaal opnieuw dienst kunnen doen. Als je tijdens een actiescène van John Woo al bij jezelf zit te denken: "dit héb ik al zo vaak eerder gezien", dan weet je dat het allesbehalve goed zit. Toppunt van absurditeit: Thurman laat iets vallen tijdens een lange, hardnekkige achtervolging waarin zij en Affleck op een motor zitten. En wat doet Affleck in het midden van die chase? Hij stopt, laat haar het voorwerp gaan terughalen en terwijl ze wegloopt roept hij haar na: "Ik zie je straks wel!" Is dat wat mensen doen terwijl er gangsters en flikken achter hun kont zitten?

'Paycheck' bevalt plotgaten groot genoeg om melkwegstelsels op te slokken, houterige acteurs, genant lachwekkende en clichématige scènes en een beeldvoering die de naam Woo niet waardig is. Te mijden.

http://www.paycheckmovie.com/

E-mailadres Afdrukken
 
Paycheck
USA / 2003
Regie: John Woo
Scenario: Dean Georgaris
Met: Ben Affleck; Uma Thurman; Aaron Eckhart; Paul Giamatti; Colm Feore
Duur: 124 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST