Banner

Kill Bill Vol. 1

8.0
Dennis Van Dessel - 08 november 2003




Vergeet 'The Matrix: Revolutions' of 'The Lord Of The Rings: The Return Of The King,' de meest geanticipeerde en gehypete film van het jaar is de come-back van Quentin Tarantino. Maar liefst zes jaar na de stinker 'Jackie Brown' keert de algemeen aanvaarde messias van het onafhankelijk filmmaken in Amerika terug, en de fans, al dan niet nog in het bezit van enig gezond verstand waar het hun idool betreft gaan, zonder overdrijven, naar de bioscoop als betrof het een hoogmis in plaats van een film. Dat 'Kill Bill' haast automatisch het etiket 'meesterwerk' opgeplakt zou krijgen, sprak voor zichzelf. De vraag was of zelfs een niet-bekeerde zoals ik er wat aan zou hebben. Het antwoord is, mag ik u met plezier meedelen, een volmondig ja. 'Kill Bill' rules, rocks, kicks ass, en is in het algemeen gewoon funky as funky can be.

Het verhaal is eenvoudig tot op het absurde af: huurmoordenares The Bride (Uma Thurman), wordt tijdens haar huwelijk overvallen door de Deadly Viper Assassination Squad, een team yakuza-achtige killers in dienst van de mysterieuze Bill (de tot nog toe ongeziene David Carradine). Alle genodigden op het huwelijk, inclusief de bruidegom, laten het leven, maar The Bride overleeft, om de volgende vier jaar in coma te liggen. Vervolgens wordt ze wakker en besluit ze wraak te nemen. The Bride stelt een onvervalste Death List op met de namen van de Deadly Vipers en natuurlijk die van Bill. Daarna gaat ze op pad voor een uitgebreide, ongemeen gewelddadige wraakactie in de VS en Japan, waarbij de ledematen in het rond vliegen en er niet wordt gekeken op een litertje bloed meer of minder.

De neiging van maar al te veel critici is om een film van Tarantino te overcompliceren en overal diepgang te gaan zoeken waar die niet te vinden is. 'Kill Bill' is een monument van post-modernisme, maar dat op zichzelf is niet voldoende om hier méér van te maken dan een bewust crappy wraakfilmpje. De plot is weinig meer dan een excuus voor de regisseur om coole actiescènes in elkaar te kunnen steken, en de personages bevatten geen enkele vrije wil buiten wat de niet bepaald indrukwekkende plot vereist - in essentie zijn de figuren die we hier zien rondlopen enkel een collectie tics en eigenaardigheden. De sheriff die z'n zoons een nummer geeft en een uitgebreide collectie zonnenbrillen op z'n dashboard heeft liggen. De clichématige Japanse zwaardenfabrikant die schijnbaar uitsluitend in haiku's spreekt. Of mijn favoriet, Daryl Hannah als Deadly Viper met een ooglapje en zwaar sadistische neigingen.

Het gebrek aan persoonlijkheid binnen de personages of een reële plot, klinkt misschien als een negatieve kritiek, maar dat is het niet. Want 'Kill Bill' wordt ook niet verondersteld om dat alles te hebben. Indien er ooit een film werd gemaakt die enkel en alleen bestaat omwille van z'n stijl, dan is het deze wel. Tarantino geeft zelf vrolijk toe dat hij zowat elke Aziatische actiefilm, én een behoorlijk aantal westerse, heeft geplunderd om zijn project in elkaar te puzzelen. Vrijwel elke scène bevat wel referenties naar wat zijn idolen hem hebben voorgedaan. Zo begint de film met het logo van de Shaw Brothers Studio, waar duizend en één Hong Kong-actiefilms vandaan kwamen (en waar een groot deel van 'Kill Bill' werd opgenomen), draagt Uma Thurman een geel pakje dat Bruce Lee ooit aan z'n impressionante lijf had kleven, speelt één van de jeugdige actrices uit 'Battle Royale' mee, enzovoort... Ik ben zelf bepaald geen expert in het genre, maar zelfs ik kon een zeer groot aantal verwijzingen spotten.

Van de andere kant van de globe valt vooral de invloed van Sergio Leone op (die muziek! Die close-ups! Die lang uitgerokken momenten voor de gevechten losbarsten!), en die combinatie van genres en stijlen zorgt ervoor dat 'Kill Bill', zelfs voor de doorgewinterde Hong Kong-actiefreak, nog nét iets anders zal zijn dan alles wat eraan voorafging. Tarantino vindt hier z'n originaliteit, niét door iets nieuws te doen, maar wel door een heel eigen draai te geven aan elementen die al jaren voorradig waren in andere films.

Waar de meeste films proberen om zo dicht mogelijk de realiteit te benaderen, gaat Tarantino hier volledig de tegenovergestelde richting uit. Hij wentelt zich als een kind in de wetenschap dat geen enkele seconde van 'Kill Bill' ooit in werkelijkheid mogelijk zou zijn. Het is één van de meest artificiële prenten die ik ooit heb gezien. De meeste films willen je doen vergeten dat je naar een film zit te kijken. 'Kill Bill' schreeuwt het je twee uur lang in je gezicht.

En de manier waarop hij dat doet, is door de stijl. Minutieus gechoreografeerde en gemonteerde gevechtsscènes domineren de hele film. Hoofden, armen en benen vliegen alle kanten uit, het bloed spuit dat het geen aard heeft, maar het is allemaal zeer bewust zó over de top, dat het hilarisch wordt. Aangezien de film zich zeer duidelijk niet in de werkelijkheid afspeelt, is het toegestaan om te lachen met het onophoudelijke bloedvergieten. Geweld wordt hier gestileerd tot op het punt waarop het alle kracht verliest om écht te choqueren, en eerder een esthetisch gegeven wordt. Iemand kàn fotogeniek van kant worden gemaakt, en dat gebeurt hier dan ook. Keer op keer. 'Kill Bill' is een tomeloos energieke koortsdroom van actie, moord en rijkelijk vloeiend bloed.

In de eerste plaats hebben we natuurlijk Tarantino te danken voor de energie achter de film en voor de glasheldere montage die zelfs de meest complexe actiesequens volkomen duidelijk weet te houden. Maar veel lof moet ook gaan naar Robert Richardson, de "director of photography" die in het verleden veel werk leverde voor filmmakers als Martin Scorsese en Oliver Stone. Vergelijk de openingsscène in zwart-wit even met zijn fotografie van 'Natural Born Killers'. Of de overdreven belichting tijdens de scène waarin Thurman haar zwaard uitkiest, met die in verschillende scènes in 'Casino', en het zal niet moeilijk zijn om te zien hoe ook een briljante cameraman kan bijdragen tot het succes van een film.

'Kill Bill' is een fantastische prent, een onbeschaamde orgie van geweld en "sick humour", die wellicht een speciale mentaliteit van de kijker vereist om er helemaal van te kunnen genieten. Maar wie zich ervoor open kan stellen, vindt hier voldoende om zich twee uur lang rot te amuseren. Quentin is terug, jawel, en bewijst hier dat zelfs zijn meest ergerlijke fans niet altijd ongelijk hebben. Over 'Jackie Brown' wél, ja, maar hierover... Naah. 'Kill Bill' is uitstekend.

http://www.kill-bill.com/

Lees de bespreking van de originele soundtrack van 'Kill Bill Vol. 1'!
E-mailadres Afdrukken
 
Kill Bill Vol. 1
USA-J / 2003
Regie: Quentin Tarantino
Scenario: Quentin Tarantino
Met: Uma Thurman; Lucy Liu; David Carradine; Daryl Hannah; Vivica A. Fox; Michael Madsen; Michael Parks
Duur: 110 min.



Advertentie
Banner
Advertentie

TEST