Banner

Blueberry

1.0
Dennis Van Dessel - 11 februari 2004




De western is niet meer wat hij geweest is. Met 'Open Range', Kevin Costners nieuwe film die over een paar weken de zalen induikelt, hapt het genre nog een keer moeizaam en hopeloos naar adem, maar eigenlijk is het al lang zo dood als een pier. Jan Kounen, een regisseur wiens vorige wapenfeiten onder andere een film met de tot de verbeelding sprekende titel 'Vibroboy' inhouden, slaat de laatste nagel in de doodskist met 'Blueberry'. Zeer losjes gebaseerd op de stripverhalen van Jean-Michel Charlier en Jean Giraud, is dit een ronduit bespottelijke poging om iets nieuws te doen met de cowboyfilm. Nuja, een poging... Ze doén er ook wel degelijk iets nieuws mee. Anale fistfucking met een drachtige Deense dog zou ook nieuw zijn (hoop ik), maar dat wil nog niet zeggen dat het een goed idee is.

Kijk, nu schrijf ik zoiets en dan vraag ik me meteen af of ik die regel niet zou wissen, omdat hij te ver gaat en eigenlijk beneden mijn waardigheid is. Maar nee, ik laat 'm gewoon staan, want niets gaat te ver om u te weerhouden deze onmenselijke rotzooi te aanschouwen. Ik voel spontaan een "nog liever"-tirade in mij opkomen: nog liever twee uur mijn prostaat laten onderzoeken, nog liever op bezoek bij mijn familie in Thailand, die een kippenboerderij hebben, nog liever... Maar dan komt er van een echte recensie helemaal niets meer in huis.

Enfin. Vincent Cassel speelt Mike Blueberry, die als jonge snaak betrokken raakt in een vuurgevecht met badass-cowboy Wally (Michael "ik deed het voor het geld" Madsen). Waar dat gevecht over ging? Een hoertje, teveel drank op, wij-zijn-mannen-en-moeten-onze-autoriteit-laten-gelden, dat gedoe. Blueberry strompelt zwaargewond de woestijn in en wordt gered door indianen, waar hij vervolgens enkele jaren lang blijft wonen. Een tiental jaar later treffen we hem terug aan, als sheriff van het stadje waar hij z'n aframmeling heeft gekregen (hoe hij dat is geworden moet u zelf maar uitzoeken). Hij krijgt opnieuw te maken met Wally, wanneer die een speciaal soort manuscript in handen heeft gekregen. In dat manuscript staat dat er in de Geheime Bergen, bewaakt door de indianen waarbij Blueberry heeft geleefd, een enorme schat aan goud te vinden valt. Zowel Wally als een drietal andere gegadigden die strikt genomen weinig met de plot te maken hebben, willen dus de Geheime Bergen binnendringen, maar het mysterie dat daar verborgen ligt, heeft maar weinig met goud te maken.

Dat is zo ongeveer de set-up. Er is nog een meisje bij betrokken ook, gespeeld door (God beware ons) Juliette Lewis, maar net zoals de meeste nevenpersonages heeft zij uiteindelijk weinig toe te voegen aan het verhaal, behalve dan haar gebruikelijke zeurderige stemmetje en zelfs een geheel overbodig beaver shot, dat niettemin een passend visueel symbool levert voor het kwaliteitsniveau van de hele film.

Jan Kounen regisseerde niet alleen, hij was ook mede verantwoordelijk voor het scenario (schijnbaar hàdden ze dat dus). Wie wil weten wat nu eigenlijk de hele clou van de film was, dient zich dus tot Kounen te richten, want ik mag doodvallen als ik het weet. Personages komen en gaan zonder dat hun onderlinge relaties echt duidelijk worden gemaakt, en het laatste half uur getuigt al helemaal van een grensverleggende onnozelheid: zowel Blueberry als Wally gaan in een soort van shamanistische trance en belanden in een ander bewustzijnsniveau, waar virtuele slangen en insecten het hele scherm vullen en heden en verleden door elkaar lopen. Schijnbaar is het hier dat de twee met elkaar dienen af te rekenen, maar je moet al zwaar aan de peyote hebben gezeten om in te zien hoe en waarom. Als publiek zit je er met open mond naar te kijken, niét omdat het zo knap gedaan is (de visuals zijn zó van 'The Matrix' gejat), maar wel omdat wat je ziet gespeend is van àlle menselijke logica. 'Blueberry' is een film die tijdens z'n eerste anderhalf uur helemaal nergens over gaat, en dan nóg erger wordt voor de finale. Een prestatie, inderdaad.

Aan de pretentie van de regisseur zal het nochtans niet gelegen hebben: Kounen vult zijn film met hoogdravende visuele hoogvliegerij die strikt genomen nergens voor nodig is. Echt veel actiescènes zitten er niet in 'Blueberry', maar Kounen regisseert simpelweg àlles alsof het een actiescène was. De hele film is doorspekt met helikoptershots die het standpunt van een overvliegende arend dienen voor te stellen, hoewel dat beest (ik zeg dit dikwijls, dat weet ik, maar het toont maar aan hoe onsamenhangend deze film wel is) niets met het verhaal te maken heeft. Een gewone dialoogscène tussen twee personages wordt niet simpelweg in een two-shot gefilmd, of zelfs niet met een stilletjes bewegende camera. Nee, Kounen laat zijn camera snelle cirkels beschrijven rond de personages, alsof ze zich in een bad bevinden waar net het stopje uit getrokken is. Cut naar een close-up van hun monden wanneer ze iets zeggen. Cut naar een close-up van hun ogen. Cut terug naar de draaibeweging. Nog nooit iemand gezien die zich zo uitsloofde om twee mensen te tonen die een conversatie voeren.

Vincent Cassel heeft dan wel een karakterkop, maar zijn Engels laat het helaas vooralsnog enigszins afweten - dat hij een accent heeft is nog niet zo erg, aangezien zijn personage erop geschreven is een Franse immigrant te zijn. Maar waarom voelt hij zich dan geroepen om van tijd tot tijd een Texaans accent te proberen? Zo af en toe hoor je daar eens een regeltje tekst bovenuit schieten waarin Cassel z'n beste John Wayne-imitatie lijkt boven te halen. Het effect is lachwekkend.

Michael Madsen doet het beter, met z'n stem als schuurpapier en z'n onimiteerbare presence, maar zelfs hij lijkt dit enkel op automatische piloot af te handelen, terwijl hij zich stilletjes afvraagt in wat voor film hij nu eigenlijk terecht is gekomen. En buiten de lamentabele verschijning van miss Lewis, krijgen we dan nog een uit de hand gelopen cameo van Ernest Borgnine, van wie ik graag zo snel mogelijk wil vergeten dat hij hieraan heeft meegewerkt.

'Blueberry' zou voldoende moeten zijn om eender welke filmmaker voor het tribunaal in Den Haag te doen verschijnen. Indien u in de multiplex toevallig de zaal passeert waar dit gedrocht draait, maak dan een kruisje met uw beide wijsvingers en roep: Vade retro! Zeg het aan uw vrienden, druk desnoods affiches af en plak ze aan op openbare plaatsen: ga NIET naar deze film kijken.

http://www.blueberry-lefilm.com/

E-mailadres Afdrukken
 
Blueberry
F / 2004
Regie: Jan Kounen
Scenario: Matt Alexander; Gérard Brach; Jan Kounen
Met: Vincent Cassel; Michael Madsen; Juliette Lewis; Temuera Morrison; Nicole Hiltz; Ernest Borgnine; Djimoun Hounsou
Duur: 122 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST